غزل شمارهٔ ۱۴۷۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: فاست۵ بیت

هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است

نعل وارون نکند راست روان را گمراهچه زیان دارد اگر پشت کمان بر هدف است؟

روی خورشید نباشد به نقابی محتاجروشنی گوهر بی قیمت ما را صدف است

می رسد کلفت ایام به ارباب کمالتا هلال است مه آسوده ز رنج کلف است

مصحف روی بتان را نبود نقطه سهوکوکب خال به هر جا که بود در شرف است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت و ارزش عشق در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که هر چیزی که از عشق دور باشد، در واقع بی‌ارزش و زوال‌پذیر است. عشق، نجات‌دهنده و راهمایی است که نمی‌گذارد فرد به بی‌راهه برود. همچنین بر این نکته تأکید دارد که عشق و روشنایی آن نیازی به تظاهر و نقاب ندارد، زیرا خودش به خودی خود ارزشمند است. در نهایت، شاعر به گذر زمان و اثر آن بر انسان‌ها و همچنین بر جذابیت‌های ظاهری اشاره می‌کند، و بیان می‌کند که آنچه واقعاً ارزشمند است، عشق است که همیشه با کمال و زیبایی همراه است.