غزل شمارهٔ ۲۶۱۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وربود۷ بیت

یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بودمغز ما از نشأه می پرده دار حور بود

شیشه می نیم هوشی داشت از همصحبتانروی مجلس در نقاب بیخودی مستور بود

لاله رویان را دل ما تشنه نظاره ساختآب این سرچشمه آیینه گویا شور بود

قرب منزل نعل ما را بر سر آتش گذاشتداشتیم آسایشی تا منزل ما دور بود

خاطر روشن در فردوس بر رویم گشودقحط یوسف بود تا آیینه ام بی نور بود

آنچه ما چشم از حباب آب حیوان داشتیمدر حجاب پرده زنبوری انگور بود

آب لعل او زخط شد تیره، ورنه پیش ازینصافی این شهد، شمع خانه زنبور بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد روزهای شاد و خوشی می‌افتد که در آنها زندگی پر از لذت و میگساری بوده است. او به توصیف لحظات خوشی می‌پردازد که مغز و جانش از نشئه‌ی می و رفاقت پر شده بوده و به حالتی از مستی و بی‌خبری در مجلس می‌رسد. زیبایی و دلربایی معشوقان او را مجذوب کرده و احساس تشنگی برای دیدن آن‌ها دارد. همچنین، شاعر به بروز مشکلات و کمبودها اشاره می‌کند و می‌گوید که در گذشته آسایش و خوشحالی داشتند، اما اکنون از آن دور شده‌اند و آینه‌ی وجودش بی‌نور شده است. در پایان، او از امیدها و آرزوهای خود یاد می‌کند که در پرده‌ای از حجاب پنهان مانده‌اند.