غزل شمارهٔ ۲۶۲۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یربود۶ بیت

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

این زمان منزل پرستم، ورنه چندی پیش ازیننقش پای خضر در چشمم دهان شیر بود

دست معمار فلک را کوتهی پیچیده داشتتا دل ویرانه من قابل تعمیر بود

زهر چشم عشق هر پیمانه خونم که دادچون به رغبت نوش کردم کاسه پر شیر بود

عشق آتشدست تا در پیکر من خانه داشتسینه من گرمتر از خوابگاه شیر بود

تخته مشق حوادث نیست صائب این زمانسینه او چون هدف دایم نشان تیر بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تجربیات عاطفی عمیق شاعر می‌پردازد. شاعر از خاموشی و درد دلش سخن می‌گوید که همانند زنجیری او را دربر گرفته است. در گذشته، او به دنبال حقیقت و زیبایی بوده و حالا در جایی قرار دارد که به او منزلت و قدر می‌دهد. او همچنین به عشق و تبعات تلخ و شیرین آن اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق گرمایی در وجودش ایجاد کرده است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که زندگی پر از حوادث و چالش‌هاست و او همچنان در جستجوی هدف و معناست.