غزل شمارهٔ ۳۴۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اناستدلهارا۱۴ بیت

دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها رالب خاموش دیوار گلستان است دل‌ها را

به ظاهر گر ز داغ آتشین دارند دوزخ‌هابهشت جاودان در پرده پنهان است دل‌ها را

قناعت کن به لوح ساده چون طفلان ازین مکتبکه نقش یوسفی خواب پریشان است دل‌ها را

ز خودداری درون دیده مورند زندانیجهان بی‌خودی ملک سلیمان است دل‌ها را

مکن اندیشه از زخم زبان گر بینشی داریکه هر زخم نمایان مد احسان است دل‌ها را

نمی‌دانند از کودک‌مزاجی کوته‌اندیشانکه تلخی‌های عالم شکرستان است دل‌ها را

به زور عشق چون گل چاک کن پیراهن تن راکه صبح عید از چاک گریبان است دل‌ها را

نباشد در دل مرغ قفس جز فکر آزادیکجا اندیشه آب و غم نان است دل‌ها را؟

اگر چون غنچه نشکفته دلگیرند درظاهرچو گل در پرده چندین روی خندان است دل‌ها را

ز بی‌تابی دل سیماب شد آسوده چون مرکزهمان بی‌طاقتی گهواره‌جنبان است دل‌ها را

نمی‌دانم کدامین غنچه‌لب در پرده می‌خنددکه شور صد قیامت در نمکدان است دل‌ها را

سر زلف که یارب آستین افشاند بر عالم؟که اسباب پریشانی به سامان است دل‌ها را

کدامین تیر را دیدی که باشد از دو سر خندان؟لب خندان گواه چشم گریان است دل‌ها را

ز خواری شکوه‌ها دارند صائب کوته‌اندیشاننمی‌دانند عزت چاه و زندان است دل‌ها را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی نگهداری از دل‌ها و درون انسان‌هاست. شاعر به ما یادآوری می‌کند که گاهی باید زبان را بسته و از آفت‌های سخن‌گفتن دوری کرد تا دل‌ها در آرامش بمانند. او به استفاده از قناعت و سادگی چون کودکان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که تلخی‌های زندگی در واقع می‌تواند به زیبایی و شیرینی تبدیل شود. عشق و آزادی نیز یکی از مضامین اصلی شعر است، و شاعر به ما می‌گوید که در دل باید به فکر آزادی و رهایی باشیم. همچنین از دوگانگی احساسات هم سخن می‌گوید، جایی که لبخند و گریه همزمان وجود دارد. در نهایت، شاعر بر ارزش‌های درونی و چالش‌های زندگی تأکید می‌کند و می‌گوید که عزت و افتخار ممکن است در مکان‌های غیرمنتظره‌ای به دست آید.