غزل شمارهٔ ۴۶۸۲
چو غنچه نکهت خود از صبا دریغ مدارز آشنا سخن آشنا دریغ مدار
شکستگان جهان را خوش است دل دادندل شکسته ز زلف دوتا دریغ مدار
مکن مضایقه باآن نگار در کف خونز دست وپای بلورین حنا دریغ مدار
به شکر این که ترا خون چو نافه مشک شده استنفس ز سینه مجروح ما دریغ مدار
ز رهروی که به دنبال کاروان ماندنوای خویش چو بانگ درا دریغ مدار
ز تلخکام، شکر بازداشتن ستم استز هیچ تلخ زبانی دعا دریغ مدار
درین بساط کمالی چو عیب پوشی نیستز دوستان لباسی، قبا دریغ مدار
ز تنگدستی اگر خرده ای نیفشانیگشاده رویی خود از گدا دریغ مدار
مباش کم ز نی خشک در جوانمردیاگر شکر نفشانی، نوا دریغ مدار
به میوه کام جهان چون نمی کنی شیرینچو سرو سایه ز هر بینوا دریغ مدار
زکات راستی از کجروان مگردان راهز هیچ کور درین ره عصا دریغ مدار
شود حلاوت شکر دو مغز از بادامشکر ز طوطی شیرین نوا دریغ مدار
یکی هزار شود قطره چون به بحر رسدز صاحبان نظر توتیا دریغ مدار
درین ریاض چو ابر بهار شو صائبز خار قوت نشو و نما دریغ مدار