غزل شمارهٔ ۲۱۵۱
عشق است که اکسیر بقا خاک در اوستاز هر دو جهان سیر شدن ماحضر اوست
عشق است همایی که سعادت نظر اوستافشاندن بال از دو جهان بال و پر اوت
هر چند ندارد صدف آن گوهر نایابهر دل که شود آب، محیط گهر اوست
هر چند که در رخنه دل گوشه نشین استگردون یکی از حلقه به گوشان در اوست
هر چند که چون سرو روان میوه نداردامید جهان سایه نشین شجر اوست
هر چند که دل قطره خونی است ازین بحرسرسبزی افلاک ز آب گهر اوست
دستی که در آغوش هوس حلقه نگرددگستاخ تر از زلف به موی کمر اوست
از سینه هر کس شنوی ناله زاریاز خویش برون آی که آواز در اوست
بی عشق، دل از هر دو جهان سرد نگردداین فیض ز تأثیر نسیم سحر اوست
از حوصله هر دو جهان، گرد برآرداین نشأه که در ساغر اول نظر اوست
مویی که شود سلسله گردن شیراندر حلقه زنار میانان کمر اوست
هر تار ز پیراهن فانوس کمندی استگستاخی پروانه نه از بال و پر اوست
در بیخودی آویز که در عالم هستیسود دو جهان در سفر بی خطر اوست
صائب خبر یوسف گم کرده خود رااز بی خبری پرس که صاحب خبر اوست