غزل شمارهٔ ۴۷۹۶
حدیث عشق نگیرد به زاهدان هرگزز بوی گل نشود جغد شادمان هرگز
به عاقلان نتوان دوخت داغ سودا راتنور سرد نگیرد به خویش نان هرگز
اگر چه کوه غم روزگاربردل ماستنبوده ایم به طبع کسی گران هرگز
به تلخ و شور جهان همچو بحر ساخته ایمنخورده ایم غم رزق در جهان هرگز
همیشه همسفر همت بلند خودیمنداده ایم به دست کسی عنان هرگز
اگر چه نغمه طرازی مسلم است به مانخوانده ایم نوایی به بلبلان هرگز
همیشه در صدد عیبجویی خویشیمنبوده ایم پی عیب دیگران هرگز
(میان آینه و زشت رو صفایی نیستبه اهل دل نشود چرخ مهربان هرگز)
اگر چه غنچه آن گلشنیم ما صائبنبسته ایم دل خود به گلستان هرگز