غزل شمارهٔ ۴۶۱۲
جانب اغیار داردآن جفا جو بیشترباگرانجانان بود میل ترازو بیشتر
دزد رادر پرده شب می شود جرأت زیادمی برد دردور خط دل خال هندو بیشتر
می دواند ریشه دردل جوهر تیغ عتابعشق راباشد نظر بر چین ابرو بیشتر
بیشتر سنگین دلان بال وپریکدیگرندمی کند درقاف پرواز آن پریرو بیشتر
چشمه ها سیلاب گردد چون به هم پیوسته شدوحشت مجنون ما گردید از آهو بیشتر
زنگ غفلت فرش باشددردل آسودگانسبز گردد آبهای مرده درجو بیشتر
با سخن صاحب سخن را التیام دیگرستدل ز صائب می برد چشم سخنگو بیشتر