غزل شمارهٔ ۱۲۱۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اربست۷ بیت

خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بستمصحف روی ترا شیرازه از زنار بست

از فروغ حسن نتوان کرد در رویش نگاهجوش گل راه تماشایی بر این گلزار بست

جوش خون بی بخیه می سازد دهان زخم راشکوه چون زور آورد نتوان لب اظهار بست

جذب عشق از در درون می آورد معشوق راطوطی ما را شکر در پسته منقار بست

در محبت کم گناهی نیست اظهار وجودتا نفس باقی است نتوان لب ز استغفار بست

کعبه سنگ ره نشد سرگشتگان عشق راچون تواند نقطه راه گردش پرگار بست؟

گرم دارد جوش بلبل صحبت گلزار راشد جهان افسرده تا صائب لب از گفتار بست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره دارد و احساسات عمیق خود را نسبت به آن بیان می‌کند. او از نقش و خطی که زیبایی معشوق بر دل می‌نهد صحبت می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان در زیبایی او نگریست. همچنین اشاراتی به زخم‌های عشق، جذبه معشوق و گناهان عشق دارد. شاعر بر این باور است که عشق و محبت گاه به بیان کلامی نیاز دارند و تا زمانی که نفس وجود دارد، نمی‌توان از طلب بخشش غافل شد. در نهایت، او به پژمردگی عالم و ضرورت گفت‌وگو در عشق و زیبایی اشاره می‌کند.