غزل شمارهٔ ۳۸۶۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمنباشد۸ بیت

دل گشاده من گلستان من باشدسراب من نفس خونچکان من باشد

به شرح حال به حرف احتیاج نیست مراکه بوی سوختگی ترجمان من باشد

لب سؤال به آب حیات تر نکنماگر عقیق لبت در دهان من باشد

به بال کاغذی از بحرآتشین گذرمحمایت تو اگر پاسبان من باشد

نیم زشیشه دلان کز عتاب اندیشمکه حرف سخت تو رطل گران من باشد

زنارسایی طالع به خاک می افتداگر خدنگ قضا در کمان من باشد

چو زلف سایه بالش فتد شکسته به خاکاگر غذای هما استخوان من باشد

ز بوی گل نفسم گلستان شود صائباگر نسیم سحر مهربان من باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف دل و حال خود می‌پردازد. او می‌گوید که دل گشاده‌اش مانند گلستانی است و حسرت و دردش نیز مانند سرابی است. او نیازی به توضیح و شرح حال ندارد چون که بوی سوختگی نشان‌دهنده‌ی دردش است. او به سوالاتی اشاره دارد که اگر لب معشوقش در کنار او باشد، به آب حیات تشنه نمی‌شود. همچنین از حمایت و پشتیبانی معشوق خود صحبت می‌کند و به احساساتش نسبت به سختی‌ها و مشکلات اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر می‌گوید که اگر سرنوشت بدی در پی او باشد، این امر او را به زمین می‌زند. او به زیبایی معشوق و تأثیرات مثبتش بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت، می‌گوید که اگر نسیم سحر به او محبت کند، جانش گلستان خواهد شد.