غزل شمارهٔ ۵۵۱۰
نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردمدر آنجا باز خواهم شد اگر اینجا گره خوردم
نشد کوته ز دامان اجابت دست امیدمچو تار اشک چندانی که سر تا پا گره خوردم
ز فیض راستی از جیب منزل سر برآوردمچو راه از نقش پا هر چند چندین جا گره خوردم
نشد چشم پریشان گرد من سیر از هوا جوییمکرر گرچه زین دریا حباب آسا گره خوردم
مشو در منزل مقصود از سر گشتگی ایمنکه چون گرداب من در عین این دریا گره خوردم
نصیب شانه زان سنبلشان چندین گشایش شدزدام زلف جای دانه من تنها گره خوردم
شدم مشهور عالم گرچه از عزلت گزینی هابه بال و پر ز کوه قاف چون عنقا گره خوردم
ز من حرف طلب نتوان شنیدن با تهیدستیکه از تبخال غیرت بر لب گویا گره خوردم
بحمدالله سر از فرمان ذکر حق نپیچیدمچو تار سبحه از دوران اگر صد جا گره خوردم
ز سیر و دور گردون موبمو آگه شدم صائبدرین پرگار تا چون نقطه سودا گره خوردم