غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اندادهاند۱۰ بیت

ساده لوحانی که درد خود به درمان داده انددامن یوسف زدست از مکر اخوان داده اند

محرمان کعبه مقصود، از تار نفسجامه احرام خود چون صبح سامان داده اند

یک گل بی خار گردیده است در چشمم جهانتا مرا چون شبنم گل چشم حیران داده اند

نیست غافل عاشق از پاس ادب در بیخودیعندلیب مست را سر در گلستان داده اند

ناله زنجیر دارد حلقه چشم غزالتا من دیوانه را سر در بیابان داده اند

اهل دنیا حلقه بیرون در گردیده اندهمچو زنبور عسل تا خانه سامان داده اند

عارفان را شکوه ای از گردش افلاک نیستاختیار کشتی خود را به طوفان داده اند

زیر بار منت گردون دو تا گردیده امهمچو ماه نو مرا تا یک لب نان داده اند

گفتگوی ماست بی حاصل، وگرنه مور رامزد گفتار از شکرخند سلیمان داده اند

از دل پرخون و آه آتشین و اشک گرمآنچه می باید مرا صائب به سامان داده اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر در مورد عشق، درد و دنیای انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به سادگی می‌گوید که افرادی ساده‌دل و بی‌خبر از پیچیدگی‌های زندگی، دردهای خود را به درمان رسانده‌اند و به تمثیل دامن یوسف و مکر دیگران اشاره می‌کند. او از محرمان کعبه (عارفان) سخن می‌گوید که برای رسیدن به حقیقت، از نفس خود گذشت کرده‌اند. شاعر به زیبایی و بی‌خاری یک گل اشاره می‌کند که حالتی حیران و خیره به جهان دارد. شاعر همچنین به ناله و درد دل عاشقان اشاره می‌کند که در دنیای مادی به دنبال آرامش هستند، و آنها را با غزال و زنجیر مقایسه می‌کند. اشاره به تلاش و بی‌ثمری اهل دنیا که در پی جمع‌آوری دنیا هستند، در کنار دل‌مشغولی عارفان که خود را به طوفان تقدیر می‌سپارند، نشان‌دهنده تضاد بین دنیا و معنویت است. شاعر در نهایت از حال و روز خود، امتحان‌ها و سختی‌هایی که در زندگی پیش رو داشته و از دلتنگی و ناراحتی‌هایش صحبت می‌کند و این همه را به آغوشی نسبت به معنای عمیق زندگی مرتبط می‌سازد. این شعر ترکیبی از عشق، اندوه، و دغدغه‌های وجودی را به تصویر می‌کشد.