غزل شمارهٔ ۳۶۳۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینمیباید۷ بیت

سرو بستان حیا غنچه جبین می بایدنرگس باغ ادب پرده نشین می باید

شوخ چشمی که به صیادی دل می آیدنگهش در پس مژگان به کمین می باید

چشم مخمور و نگه سرخوش و لبها میگونزاهد کوی خرابات چنین می باید

بر سر تخت دم از عشق زدن بی معنی استعاشق بی سر و پا خاک نشین می باید

اشک چون بی اثر افتاد به خاکش بسپارصدف بدگهران زیر زمین می باید

همه آهونگهان بر سر مجنون جمعندچشم بد دور، نظرباز چنین می باید

صائب اسباب جنونم همه آماده شده استگوشه چشمی ازان زهره جبین می باید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به تشریح ویژگی‌هایی از عشق و عاشق می‌پردازد، از جمله حیا، ادب، شوخ‌طبعی و جذابیت‌های ظاهری. او اشاره می‌کند که عاشق واقعی باید در عین حالی که دلنشین است، خاکی و بی‌مدعا باشد. همچنین به زاهدان و افرادی اشاره می‌کند که از زیبایی‌های عشق بی‌خبرند. در نهایت، شاعر به خودشناسی و وضعیت دیوانگی‌ای که عشق ایجاد می‌کند، اشاره می‌کند و آن را با جذابیت‌های ظاهری پیوند می‌زند.