غزل شمارهٔ ۲۹۰۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ادارد۷ بیت

کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا داردکه چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد

در آن وادی که من از تشنگی بر خاک می غلطمسراب ناامیدی جلوه آن بقا دارد

به اندک روزگاری تاک شد از سرو رعناترنگردد زیر دست آن کس که دستی در سخا دارد

ندیدم یک نفس راحت زحس ظاهر و باطنچه آسایش در آن کشور که ده فرمانروا دارد؟

من آن آتش نو امر غم که چون از یکدگر ریزمزگرمی استخوانم شمع در راه هما دارد

مرا بیطاقتی محروم دارد از وصال اوکه از آتش شرر را اضطراب دل جدا دارد

فریب دولت ده روزه دنیا مخور صائبکه آخر بدورق گرداندنی بال هما دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود درباره عشق و مصیبت‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که فردی می‌تواند زیبایی‌های دلربا را تحمل کند که در دلش قدرت و استقامت داشته باشد. در جهانی که او در آن به سر می‌برد، ناامیدی مانند سراب است و او در عطش عشق به زمین می‌افتد. او به زیبایی و سرسبزی عشق اشاره می‌کند که به سرعت زوال می‌یابد. شاعر همچنین به بی‌راحتی و ناپایداری زندگی اشاره دارد، جایی که سلطنت و قدرتی وجود ندارد که آرامش را هدیه دهد. او از آتش عشق صحبت می‌کند که او را می‌سوزاند و در عین حال، هشدار می‌دهد که به فریب‌های دنیا اعتماد نکنیم، زیرا همه چیز زودگذر است. این شعر نشان‌دهنده تنش میان عشق، ناامیدی و فریب‌های دنیوی است.