غزل شمارهٔ ۴۵۸۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وشبهار۶ بیت

سنبل او می خرامد دست بر دوش بهارتاکند در وقت فرصت حلقه درگوش بهار

از نگاه اولینم چشم او دیوانه کردنشأه جام نخستین است سر جوش بهار

در چمن تا قامت موزون او پیدا نشددر کشاکش بود از خمیازه آغوش بهار

کی توانستی ز شور عندلیبان خواب کرد؟از شکوفه گر نبودی پنبه در گوش بهار

خط دمید و همچنان رنگینی حسنش به جاستدرخزان ننشست این گلزار از جوش بهار

صائب از چندین هزاران خرمن امید خلقدانه بی حاصلی باشد فراموش بهار

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل درباره زیبایی و جذابیت بهار و بیداری طبیعت در این فصل است. شاعر با توصیف سنبل و نقش آن در بهار، از تاثیر شگفت‌انگیز بهار بر زیبایی‌ها صحبت می‌کند. او به جذابیت و دیوانگی ناشی از زیبایی بهار اشاره می‌کند و می‌گوید که در چمنزاری که او در آن حضور دارد، اثری از زیبایی موزون او دیده نمی‌شود. در نهایت، شاعر از عدم بهره‌مندی درست انسان‌ها از نعمت‌های بهار و امیدهای بی‌حاصل سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که گاهی دانه‌ای که در دل بهار کاشته می‌شود، نتایج مطلوبی ندارد.