غزل شمارهٔ ۳۱۹۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انبروناید۱۰ بیت

ز قید جسم جانهای عزیز آسان برون آیدبه خوابی یوسف بی جرم از زندان برون آید

نگیرد رنگ دنیا هر که دارد جوهر مردیکه تیغ تیز از دریای خون عریان برون آید

خط شبرنگ می‌آید برون از لعل سیرابشبه آیینی که خضر از چشمه حیوان برون آید

سیه گردید از عشق لباسی روزگار منخوشا روزی که این شمع از ته دامان برون آید

بکش تا می توانی خشم عالمسوز را در دلکز این آتش به همواری گل و ریحان برون آید

لب گورست از بی برگی قسمت لب نانشدهانی را که در صد سالگی دندان برون آید

ترا کز خاک برگ خرمی روید غنیمت دانکه برگ عیش ما از غنچه پیکان برون آید

نمی گردد به تلخ و شور رنگ جوهر ذاتیکه از دریا نگارین پنجه مرجان برون آید

اگر این است انصاف و مروت کاروانی راچه افتاده است یوسف از چه کنعان برون آید؟

چنان دستی است در مهمان نوازیها مرا صائبکه چون سوفار، پیکان از دلم خندان برون آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بازی‌های جان و جسم، عشق و احساسات پرداخته است. شاعر با تشبیهات مختلف بیان می‌کند که چگونه وجود حقیقی انسان و احساسات عمیق او می‌تواند از شرایط سخت و محدودیت‌ها رها شود. از یوسف که به ناگاه از زندان آزاد می‌شود، تا اشاره به سختی‌های زندگی و عشق. همچنین شاعر به زیبایی‌های زندگی و شگفتی‌های آن اشاره می‌کند و این که چگونه از دل تنگناها می‌توان زیبایی و خوشی را به دست آورد. در نهایت، او از روابط انسانی و مهمان نوازی هم یاد می‌کند، به طوری که هر انسانی باید ارزش لحظات خوش را بداند و از آن‌ها بهره‌برداری کند.