غزل شمارهٔ ۱۲۰۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: میاست۹ بیت

هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی استجز جهان عشق نبود گر جهان بی غمی است

دیدن خلق است بیماری و وادیدست نکسعید و نوروز از برای بی دماغان ماتمی است

رفته و آینده اهل حال را منظور نیستاز حیات جاودانی خضر را قسمت دمی است

هر که در دریا شود اهل بصیرت چون حبابهر نظر محو جمالی، هر نفس در عالمی است

گفتگوی عشق را هر گوش نتواند شنیدنیست جز چاه ذقن، این راز را گر محرمی است

حسن هیهات است نادم گردد از خوانخوارگیمی پرد چشم و دل خورشید هر جا شبنمی است

از درشتی های خط خوبان ملایم می شوندما جراحت دیدگان را خط مشکین مرهمی است

نقطه موهوم کز خردی نمی آید به چشمپیش چشم خرده بین ما سود اعظمی است

بس که صائب دیدم از نادیدگان نادیدنیزنگ بر آیینه طبعم بهار خرمی است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی زندگی و عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که دنیا پر از غم و اندوه است و تنها عشق است که می‌تواند ما را خوشحال کند. دیدن دیگران را به عنوان مشکل و بیماری می‌داند و عید و نوروز را مخصوص کسانی می‌داند که از لذت‌های زندگی بی‌بهره‌اند. او می‌گوید که زندگی در حال حاضر برای کسانی که از حقیقت آگاه نیستند، اهمیتی ندارد و اشاره می‌کند که حقیقت عشق را فقط عده‌ای خاص می‌توانند درک کنند. او همچنین به تاثیر زیبایی‌ آفرینش و دلنشینی‌هایی که از آنها می‌گذرد، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که تنها دل‌های پاک می‌توانند از زیبایی‌ها لذت ببرند. در نهایت، شاعر به تبدیل تجربیات تلخ به شادی و بهار خوشبختی می‌پردازد.