غزل شمارهٔ ۳۸۵۹
مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد
مده غبار به خاطر زخاکساری راهکه چشم صدرنشینان بر آستان باشد
به بلبلی که بدآموز شد به کنج قفسزبان مار خس وخار آشیان باشد
درازدستی شیطان ز دل سیاهی ماستچراغ دزد به شب خواب پاسبان باشد
گشاد در گره بستگی است دل خوش دارکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد
خوشا کسی که درین خارزار دامنگیرچو باد تند وچو برق آتشین عنان باشد
تنور سرد محال است نان به خود گیردچسان علاقه زپیری مرا به جان باشد
غم مرا دگران بیش می خورند از منهمیشه روزی من رزق دیگران باشد
خوشم چو سروبه بی حاصلی درین بستانکه بی بری خط آزادی از خزان باشد
به جان اگر دگران راست زندگی صائبحیات من به ملاقات دوستان باشد