غزل شمارهٔ ۲۶۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رفزود۶ بیت

شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

هر چه از جان کاستم افزود بر جسم ضعیفهر چه کم گردید از اخگر به خاکستر فزود

خصمی بخت سیه ما بیکسان را بس نبودکآسمان بر روی آن داغی هم از اختر فزود

مهربانی آب در جوی هنر می آوردروی گرم شعله بر خوشبویی عنبر فزود

جوهر ذاتی رهین منت مشاطه نیستبحر نتواند به کوشش آب بر گوهر فزود

آه صائب رو به صحرای قیامت چون نهادشعله ها بر گرمی هنگامه محشر فزود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف شدید و شور و شوق عشق می‌پردازد. شاعر احساساتش را توصیف می‌کند که با نصیحت‌ها و تدابیر دیگران افزایش می‌یابد. او از رنج‌های خود و افزایش درد در جانش سخن می‌گوید و به قضا و قدر بخت تلخش اشاره می‌کند. در ادامه، به قدرت مهربانی و هنر اشاره می‌شود که بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد. او همچنین تأکید می‌کند که ارزش‌های ذاتی وابسته به دیگران نیست و در نهایت، به لحظه قیامت و گرمی آن اشاره می‌کند که شعله‌های عشق را در دل زنده نگه می‌دارد.