غزل شمارهٔ ۴۳۸۲
گل مرتبه عارض جانانه نگیردجای لب ساقی لب پیمانه نگیرد
سیلاب بود کاسه همسایه این قومکافر به سرکوی بتان خانه نگیرد
در سینه عشاق نماند گهر رازاین تابه تفسیده به خود دانه نگیرد
سیراب نگردد ز صدف تشنه گوهرپیش ره ما کعبه وبتخانه نگیرد
در پوست نگنجد دل خون گشته عاشقمی چون رسد آرام به میخانه نگیرد
در دایره سوختگان شمع خموش استتا شعله به بال وپر پروانه نگیرد
آورده محال است که چون آمده گرددعاقل ز جنون رتبه دیوانه نگیرد
در دیده ما نیست به جز نقش تو محرمآیینه ما صورت بیگانه نگیرد
چون چاک نگردد دل شمشاد که آن زلفغیر از دل صد چاک به خود شانه نگیرد
وحشت ز جهان لازم روشن گهران استجغدست دل هر که ز ویرانه نگیرد
صائب ز خرابات محال است برآیدتاجامی ازان نرگس مستانه نگیرد