غزل شمارهٔ ۱۶۰۱
آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیستنقطه چون خال تو در دایره امکان نیست
محک آدمیان چهره گندم گون استدست رد هر که بر این رنگ زند انسان نیست
دید تا قامت موزون ترا سرو سهیداد انصاف که بالاتر ازین امکان نیست
می توان دید ز سیما گهر هر کس راچیست در سینه مکتوب که در عنوان نیست؟
چه زر و سیم که در فقر نکردیم تلففقر گنجی است که در زیر زمین پنهان نیست
کف خاکستر صائب چه بلندی گیرد؟سرمه را منزلت خاک در اصفاهان نیست