غزل شمارهٔ ۱۴۲۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اغیکهمراست۶ بیت

کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابتر نگردد ز می ناب دماغی که مراست

خانه خلق اگر از روزنه روشن گردددل سیه می شود از روزن داغی که مراست

نیست محتاج به شمع دگران خانه منهم ز سرگرمی خویش است چراغی که مراست

نیست چون لاله مرا چشم به دست دگرانمی برون آورد از خویش ایاغی که مراست

قسمت خال ز کنج دهن خوبان نیستصائب از روی زمین کنج فراغی که مراست

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف حالاتی از درد و زیبایی می‌پردازد که به نوعی به وجود شخصی شاعرانه اشاره دارد. شاعر از نور و روشنایی درون خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که روشنایی او مستقل از دیگران است. او همچنین به گل و شبنم اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او نه تنها در خویش، بلکه به عنوان منبع زیبایی و زندگی در اطرافش نیز حس می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که خوشی و آرامش او وابسته به دیگران نیست و در درون خود چراغی دارد که او را روشنی می‌بخشد. در نهایت، شعر به عواطف عمیق و خاص خود شاعرانه اشاره دارد که نمی‌توان آن را به راحتی از دیگران گرفت و نشان‌دهنده تنهایی و بسته بودن احساساتش در دل است.