غزل شمارهٔ ۴۵۴۴

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: ند۵ بیت

مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببندخاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

بر سر دست دعاست روی به هر جا کندابر که بر خار و خس سایه رحمت فکند

سلسله پردازشو رو به بیابان گذارچند سراسر توان رفت درین کوچه بند

نغمه اول که ریخت غنچه منقار منبر نفس گرم من سوخت زر گل سپند

صحبت ارباب حال جای شروشورنیستسرمه به آواز خود می دهد اینجا سپند

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به بررسی مفاهیم قناعت و رضایت می‌پردازد. ابتدا به قفل کردن قند در تنگ اشاره می‌شود که نماد محدودیت است. سپس بر اهمیت قناعت و لبخند به زندگی تأکید می‌شود و دعا کردن برای رحمت الهی مورد توجه قرار می‌گیرد. همچنین به سفر و تلاش در زندگی اشاره می‌شود و در نهایت به زیبایی و شیرینی زندگی با استفاده از نمادهایی مانند گل و سرمه پرداخته می‌شود. توصیفاتی چون غنچه و آوای دلنشین نیز به تصویر کشیده می‌شوند تا احساساتی از شادی و رضایت را منتقل کنند.