غزل شمارهٔ ۵۶۳۲
کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم
چند ترسانیم که از آتش دوزخ واعظ؟من به این () دست سبو نگذارم
ادب بلبل اگر خاره ره من نشوددر دل غنچه گل، رنگ ز بو نگذارم
بهتر آن است که بر تشنه لبی صبر کنمخال تبخال به طرف لب جو نگذارم
آه من از جگر سر خزان می خیزدبرحذر باش به گلزار تو رو نگذارم
با تیمم که ز نقش قدم او باشدکرده ام نذر نمازی به وضو نگذارم
دل من آب ز سرچشمه سوزن نخوردکار زخم جگر خود به رفو نگذارم
گرچه در حلقه ز نار مقیم صائبطرف سلسله سبحه فرو نگذارم