غزل شمارهٔ ۳۹۵۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: بود۷ بیت

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

نه دل نه بوسه نه دشنام می دهد لب اوبلاست دشمن جانی که ناپدید بود

جهان ز صبح شکر خنده توروشن شدکه دیده است شکر اینقدر سفید بود

اگر سپهر به بی حاصلان ندارد لطفنبات بهر چه پهلو نشین بید بود

اگر دو عید بود خلق را به سال درازمرا ز نام تو هر ساعتی سه عید بود

نیفتد از نظر پاکدامنان هرگزبه رنگ آینه هرکس که پاک دیده بود

به یک تبسم دزدیده صید صائب کنز خوان لطف تو تا چند ناامید بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات شاعر درباره عشق و ارتباط با معشوق می‌پردازد. شاعر ابتدا به وضعیت قفل و کلید اشاره می‌کند و دل‌نگرانی‌هایش را در ایام عید بیان می‌کند. او به فقدان عشق و محبت اشاره دارد، و از این که معشوق دیگر به او بوسه نمی‌زند یا دشنام نمی‌دهد، ابراز ناراحتی می‌کند. سپس به زیبایی و شکرینی دنیا در صبح اشاره کرده و به طرز بیان می‌کند که اگرچه دنیا به بی‌ثمران لطفی ندارد، اما عشق او به نام معشوقش همیشه شاداب و سرزنده است. او همچنین به پاکدامنی و دیدی که از عشق دارد پرداخته و به این نکته اشاره می‌کند که انتظار و امید به عشق باید ادامه داشته باشد. در نهایت، با یک تبسم و نگاه عاشقانه، او به خوان لطف معشوقش دعوت می‌کند و از ناامیدی می‌گریزد.