غزل شمارهٔ ۲۵۱۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اکند۱۰ بیت

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

از دل پرخون بود در گریه چشم من دلیردخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

کار چون افتاد شیرین، کارفرما می شودتیشه فرهاد ممکن نیست سر بالا کند

درفشاندن گر کند تقصیر از دون همتی استهر که احسان همچو ابر از کیسه دریا کند

منع دلهای دونیم از ناله کردن مشکل استشق زبان خامه لب بسته را گویا کند

می کند یاد گرانجانان سبک چون برگ کاهقاف اگر گاهی گرانی بر دل عنقا کند

می تواند کرد بر گردن فرازان سروریهر که در هنگام ریزش خنده چون مینا کند

نیست عیب خویش دیدن کار هر نادیده ایسرمه توفیق تا چشم که را بینا کند

این دم گرمی که من از چرب نرمی دیده امنخل مومین می تواند ریشه در خارا کند

شهر زندان می شود صائب به چشم وحشتمگردبادی چون نفس را راست در صحرا کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری از صایب تبریزی است که به موضوعاتی چون همت بلند، جراحت دل و زیبایی‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به اهمیت تلاش و اراده بالا اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که همت و بلندپروازی دارد، می‌تواند در عالم بالا سیر کند. او از درد و غم دل سخن می‌گوید و می‌خواهد در برابر مشکلات ایستادگی کند. همچنین به اهمیت نیکی کردن و بخشش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عمل نیک باید از دل برآید. در نهایت، او به شرایط خاصی اشاره می‌کند که ممکن است بر دل انسان‌ها تأثیر بگذارد و یادآوری می‌کند که شناخت عیوب خود، از ویژگی‌های انسان‌های خردمند است.