غزل شمارهٔ ۲۴۲۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: نگشد۵ بیت

بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شدچون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد

تا رهم در عالم بی منتهای دل فتادآسمان چون حلقه فتراک بر من تنگ شد

بوریای فقر پیش مردم بالغ نظراز شکوه بی نیازیهای من اورنگ شد

داشت چون طوطی نهان در زنگ، خودبینی مراچشم پوشیدم ز خود، آیینه ام بی زنگ شد

خاکیان را رحمت حق می کند پاک از گناهسیل با دریا به اندک فرصتی یکرنگ شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این چند بیت بیانگر حالتی از اندوه و ناامیدی شاعر است که از دنیای فریبنده و پرنیرنگ رنج می‌برد. دل شاعر به مانند صدفی شده که هر قطره آب برایش سنگین و مشکل‌ساز است. او احساس می‌کند که در دنیای بی‌پایانی غرق شده و آسمان بر او تنگ و فشار آورده است. فقرش در نظر دیگران شکوه می‌کند و او در خودبینی غرق شده است. شاعر از خودآیینه‌اش چشم‌پوشی می‌کند و در نهایت به رحمت خدا امیدوار است که می‌تواند انسان‌ها را از گناه پاک کند و به مانند سیل همگی را یکرنگ کند.