غزل شمارهٔ ۳۳۰۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: لدارد۷ بیت

خصم را عقل مقید به تحمل داردسیل را ریگ مسخر به تنزل دارد

از ثبات قدم ما دل تیغ آب شودسیل در بادیه ما خطر از پل دارد

بس که چشمم ز پریشان نظری ترسیده استنخورم آب ازان چشمه که سنبل دارد

حیرت روی تو از هوش چمن را برده استشبنم آیینه به پیش نفس گل دارد

چمن آرا چه خیال است که بیند در خوابغنچه آن گوشه چشمی که به بلبل دارد

چرخ را شورش سودای من از جا برداشتطاقت سیل گرانسنگ کجا پل دارد؟

صائب این تازه غزل آن غزل شاپورستکه گران می رود آن کس که توکل دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وضعیت‌هایی پرداخته که در آن عقل و صبر انسان را به تحمل دشواری‌ها و چالش‌ها دعوت می‌کند. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و عشق می‌گوید و اینکه چگونه حیرت و عشق می‌تواند انسان را تحت تأثیر قرار دهد. تصویرهایی از چشمه، چمن، و غنچه‌ها نشان‌دهنده لطافت و زیبایی است، در حالی که عواطف و احساسات عمیق را نیز به تصویر می‌کشد. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که کسانی که توکل و اعتماد به نفس دارند، قابلیت مقابله با سختی‌ها را پیدا می‌کنند.