غزل شمارهٔ ۴۶۰۵
خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشترخاردرراه عزیزان می دماند بیشتر
می دهد مهلت بدان را خاک بیش از نیکواندر سفال تشنه، درد از صاف ماند بیشتر
غوطه در خون می زند مهراز شفق هر صبح وشامسرکشان راآسمان درخون نشاند بیشتر
نور بینش هست اگر دردیده گردون، چرادرزمین شور تخم خود فشاند بیشتر؟
از تلاش قرب دوری کن که ازپاس ادبماه از خورشیدپرتو می ستاند بیشتر
زندگی خواهی، سخاوت کن که بر روی زمینبیش ماند هرکه فیض خود رساند بیشتر
پایه دولت کریمان رانمی سازد خسیسدربلندی ابر فیض خود رساند بیشتر
مجمر افلاک از آهن دلیها چون سپندبیقراران رابر آتش می نشاند بیشتر
در زمین شور بر رغم لب خشک صدفابر نیسان گوهر خود می فشاند بیشتر
همچو کاغذ باد،گردون هر سبک مغزی که یافتدرتماشاگاه دنیا می پراند بیشتر
لطف افکار ترا صائب ز افکار دگرمی کند ادراک افزون، هرکه خواند بیشتر