غزل شمارهٔ ۱۶۲۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وننگذاشت۷ بیت

رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشتحرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت

تا پی ناقه لیلی نشد از دشت سفیدهیچ کس پنبه به داغ دل مجنون نگذاشت

با جگر تشنگی خار مغیلان چه کنم؟ریگ این بادیه در آبله ها خون نگذاشت

رفته بودم که در آن چاه زنخدان افتمچشم کوته نظر و طالع وارون نگذاشت

لیلی سنگدل از خانه نیامد بیرونمرغ تا بیضه به فرق سر مجنون نگذاشت

شد گنه سلسله جنبان توجه دل راسیل تا تیره نشد روی به جیحون نگذاشت

تا نزد دست به دامان تجرد، صائبعیسی از خاک قدم بر سر گردون نگذاشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عاشقانه و دردهای دل مجنون می‌پردازد. او به زیبایی‌های لیلی و دشواری‌های عشقش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که هیچ کس به او کمک نمی‌کند و او در تنهایی و ناامیدی غرق شده است. شاعر از تصویرهای غم‌انگیز و نمادین برای بیان تشنگی عاطفی و دل‌تنگی‌هایش استفاده می‌کند، از جمله اشاره به ناتوانی در دست‌یابی به عشق و غیرممکن بودن وضعیتش. در نهایت، این شعر تصویری از ناامیدی و حسرت در عشق را به تصویر می‌کشد.