غزل شمارهٔ ۵۵۴۹
نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم
ز سوز عشق ازین پهلو به آن پهلو نمی گردمدرین دریای پر آتش کباب ساکنی دارم
مشو ای آهنین دل از کمند جذبه ام غافلکه چون آهن ربا در دل شتاب ساکنی دارم
ربایم هر که را از گلرخان بر من گذار افتدز حیرت گرچه چون آیینه آب ساکنی دارم
ندارم در گره چیزی که ارزد بیقراری رادرین دریای پرشورش حباب ساکنی دارم
گره گردیده ام چون کهربا هر چند در ظاهرنهان در پرده دل اضطراب ساکنی دارم
به آواز جرس نتوان مرا بیدار گرداندنکه من همچون ره خوابیده خواب ساکنی دارم
علاج شعله سرکش ز آب نرم می آیدسوال تند دشمن را جواب ساکنی دارم
ز سرعت گرچه روی سیل را بر خاک می مالمبه قدر آرزومندی شتاب ساکنی دارم
اگرچه دور گردان می شمارندم ز بیدردانبه هر رگ چون ره خوابیده خواب ساکنی دارم
تو ای سیل سبکرو وصل دریا را غنیمت دانکه من چون آهن و فولاد آب ساکنی دارم
امید صلح هر جا هست از خود می دوم بیرونبه هر جا تند باید شد عتاب ساکنی دارم
به ظاهر چون کتان در پرتو مهتاب اگر محومبه تار و پود هستی پیچ و تاب ساکنی دارم
ندارم با کمال ناامیدی موج بیتابیدرین دریای پر وحشت سراب ساکنی دارم
به جای دعوی از حرفم تراوش می کند معنیخم سربسته ام بوی شراب ساکنی دارم
عجب دارم نسوزد دانه ام را برق نومیدیکه چشم آبیاری از سحاب ساکنی دارم
ز من صائب درین بستانسرا تندی نمی آیدگل نشکفته ام، بوی گلاب ساکنی دارم