غزل شمارهٔ ۵۵۵۰
نیم غمگین چو سرو از بی بریها شادیی دارمندارم هیچ اگر در کف خط آزادیی دارم
به من کی می رسد با پای چو بین زاهد خود بینکه من چون جذبه دریای رحمت هادیی دارم
میفکن ای فلک در جنگ با من تخم سست خودکه از دل در بغل من بیضه فولادیی دارم
بر اوراق جهان از خط باطل چون جوانمردانبه اقبال سبکدستی خط آزادیی دارم
سبک از خود برون آیند چون آه از دل عاشقاگر دانند بیدردان که من چون وادیی دارم
ز بیم آتش سوزان دلم چون بید می لرزددو روزی همچو گل در بوستان گر شادیی دارم
چرا چون سرو از بیم خزان بر خویشتن لرزمکه از بی حاصلی در کف خط آزادیی دارم
مکن صائب ملامت گر ندارم خواب در شبهابه ابکار معانی در نظر دامادیی دارم