غزل شمارهٔ ۴۶۷۶
الفت خلق عذاب دل فرزانه شمرهرکه بیگانه شود معنی بیگانه شمر
تلخی باده شمر تلخی جان کندن رادهن تیغ فنا را لب پیمانه شمر
نشأه فیض به اندازه آزار دهندهر شکاف دل خود را در میخانه شمر
در خرابات جهان حوصله ای پیدا کنچین پیشانی مردم خط پیمانه شمر
خلوتی کز خودی خویش ترا نستاندگرچه باشد حرم کعبه، صنمخانه شمر
هرچه جز جذبه توفیق ترا پیش آیدگر همه خضر بود سبزه بیگانه شمر
برگریزان فنا جوش بهار طرب استهرکجا بال وپرت ریخت پریخانه شمر
شکوه رزق مکن همچو تنک حوصلگاندرگلو گریه گره چون شودت دانه شمر
سخنی کز اثرش خواب نسوزد در چشمگر همه سحر حلال است که افسانه شمر
راه چون در حرم شمع نداری صائبورق دفتر بال و پر پروانه شمر