غزل شمارهٔ ۴۱۶۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ورمیزند۷ بیت

فال وصال او دل رنجور می‌زنداین شمع گشته بین که در سور می ‌زند

با شهپری که پرتو مهتاب برق اوستشوقم صلا به انجمن طور می‌زند

در سینه عمرهاست که زندانی من استرازی که بوسه بر لب منصور می‌زند

آن کس که خرمن ز ثریا گذشته استاز حرص دست در کمر مور می‌زند

مردی و از سرشت تو این خوی بد نرفتخاک تو مشت بر دهن گور می‌زند

جوشی به ذوق خود چو می ناب می‌زنمنشنیده‌ام که عقل چه طنبور می‌زند

بر اوج فکر خامه صائب مپرس چیستکبکی است خنده بر کمر طور می‌زند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و رنج عمیق شاعر می‌پردازد. فال وصال (اتحاد با معشوق) دل شاعر را رنج می‌دهد و او مانند شمعی در حال سوختن است. شاعر با اشاره به زیبایی‌های معشوق، اشتیاق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. اوزندانی رازهایی است که در دل دارد و از احساسات عمیقش نسبت به معشوق می‌گوید. همچنین، شاعری که بر کمرش حرص و طمع را حس می‌کند و به خوی بد اشاره دارد، به نوعی به زشتی‌های انسانیت می‌تازد. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که احساساتش و هنرش مانند نابی است که می‌نوشد و نمی‌خواهد به عقل و منطق تکیه کند، بلکه می‌خواهد به احساسات و خلاقیت خود بپردازد.