غزل شمارهٔ ۶۴۰۹
هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن
یعقوب ما ز چشم چو دستار خویشتنبی منت صبا شنود بوی پیرهن
از فیض عام حسن بهار آن که آگه استاز سبزه و گیا شنود بوی پیرهن
چون آفتاب سر ز گریبان برآوردهر ذره ای جدا شنود بوی پیرهن
دلداده ای که باخبر از شرم یوسف استمشکل که از حیا شنود بوی پیرهن
هر کس که راه برد به آن معنی لطیفاز حرف آشنا شنود بوی پیرهن
روزی که بود دامن یوسف به دست مننگذاشتم صبا شنود بوی پیرهن
زان یوسف لطیف حجاب است هر چه هستیعقوب ما چرا شنود بوی پیرهن؟
تا دل به جاست پرده نشین است فیض حسنچون رفت دل ز جا شنود بوی پیرهن
در دعوی محبت گل گر دوروی نیستبلبل هم از نوا شنود بوی پیرهن
هر کس که از جهان فنا گوشه ای گرفتاز عالم بقا شنود بوی پیرهن
صائب چنین که مست شکرخواب غفلتیممشکل که مغز ما شنود بوی پیرهن