غزل شمارهٔ ۱۳۹۲
گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفتموج خون زنگ از دل افلاک خواهد بر گرفت
خاکها در کاسه چشم غزالان کرده استکی مرا از خاک آن فتراک خواهد بر گرفت؟
آن که از خود برندارد ناز از گردنکشیکی غمم از خاطر غمناک خواهد برگرفت؟
هر غباری کز دلم اشک صراحی برنداشتدر بهاران آب چشم تاک خواهد بر گرفت
زود می گردد کباب آرزوها خامسوزگر نقاب از روی آتشناک خواهد بر گرفت
سهل باشد کرد اگر عالم زبان بر من درازسیل اشک از راهم این خاشاک خواهد بر گرفت
روی آتشناک خود را می کند شمع مزارگر به این تمکین مرا از خاک خواهد برگرفت
شاخ گل کرده است در گلزار خوش دستی بلندتا بر و دوش که را از خاک خواهد برگرفت؟
هیچ زین به نیست صائب کز سر من وا شودعقده ای گر از دلم افلاک خواهد برگرفت