غزل شمارهٔ ۴۰۹۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: لنمیرسد۱۱ بیت

رهرو ز فکر پوچ به منزل نمی رسدیک کشتی حباب به ساحل نمی رسد

زنهار محو شو که درین دشت راهروتا در ترد دست به منزل نمی رسد

موج از حقیقت دل دریاست بیخبردر کنه ذات کس به دلایل نمی رسد

در اولین قدم پر جبریل عقل سوختهر پا شکسته ای به در دل نمی رسد

عاشق به بال جاذبه پرواز می کندبی موج کف به دامن ساحل نمی رسد

دلهای بیقرار تسلی پذیر نیستاین کاروان ریگ به ساحل نمی رسد

شبنم به آفتاب رسید از فروتنیاز عجز هیچ نقص به کامل نمی رسد

خالی نمی کند دل خود را ز دود آهتا این سپند شوخ به محفل نمی رسد

از بس به خون من جگر تیغ تشنه استرشحی ازان به دامن قاتل نمی رسد

رفتم که غوطه در صف مژگان او زنمنشتر به داد آبله دل نمی رسد

صائب عبث غبار تو از جای خاسته استدست کسی به دامن محمل نمی رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نگرانی‌ها و چالش‌های روحی و عاطفی انسان می‌پردازد. شاعر بر این باور است که فردی که در افکار بی‌معنا غرق شده باشد، نمی‌تواند به اهداف و آرزوهای واقعی خود دست یابد. در اینجا تصاویری از دریا، کشتی، دل، عشق و درد به کار رفته تا نشان دهد زندگی و تحقق آرزوها نیاز به تلاش، واقعیت و صداقت دارد. بدون حرکت و جستجو، انسان به جایی نمی‌رسد و دل‌های ناآرام نمی‌توانند آرامش را پیدا کنند. همچنین اشاره به این دارد که تمام تلاش‌ها در شرایط نادرست، بی‌فایده است و به نتایج مطلوب نمی‌رسد. شعر به نوعی به تلاش برای درک عمیق‌تر زندگی و عشق اشاره دارد و تأکید می‌کند که تنها از سکوت و صبر می‌توان به حقیقت و کمال دست یافت.