غزل شمارهٔ ۲۴۷۰
اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند
در گلستانی که غیرت باغبانی می کندروی گل وا کرده اند و چشم بلبل بسته اند
از غبار لشکر خط خال رو گردان شودخوش دلی این غافلان بر زلف و کاکل بسته اند
فیض یکرنگی تماشاکن که گلچینان باغبارها از بال بلبل دسته گل بسته اند
بر سفر کردن درین زودی دلیل روشن استاین که از شبنم جرس بر محمل گل بسته اند
بر نیامد شور صائب از شکرزار سخنتا زبان طوطی خوش حرف آمل بسته اند