غزل شمارهٔ ۳۹۲۲
ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند
مکن سئوال اگر چون صدف ترا زین بحربه هر گشودن لب دامن گهر بخشند
به ماه نولب نان بی شفق نداد فلکتو کیستی که ترا نان بی جگر بخشند
به تنگنای فلک با شکستگی خوش باششکنجه ای است که دربیضه بال وپر بخشند
جماعتی به کمر همچو نی سزاوارندکه در شکستگی خویشتن شکر بخشند
سرمن وقدم آن سبکروان که چو گلبه دشمن سرخودبی دریغ زر بخشند
گره زنند به دامن چو مردمک قدمشبه هر که بال سیر چون نطر بخشند
به وادیی که کند خضر توشه از دل خویشگمان مبرکه ترا توشه سفر بخشند
درین ریاض اگر مصرعی کنی موزونچوسرواز گره دل ترا ثمر بخشند
ز موج بحر شکایت مکن که همچو حباببه هر شکست ترا عالم دگر بخشند
شده است موج به بحر از شکستگی غالبشکسته باش چوخواهی ترا ظفر بخشند
ز خشک مغزی این منعمان عجب دارمکه خون مرده خودرا به نیشتر بخشند
ز ابرزحمت دریا چه کم شود صائبکه قطره ای به من آتشین جگر بخشند