غزل شمارهٔ ۸۷۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انافتاب۱۰ بیت

گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب

در خرابات محبت شیشه بی ظرف نیستذره ای بر سر کشد رطل گران آفتاب

دخل و خرج خویش را چون مه برابر هر که کردکم نگردد روزیش هرگز ز خوان آفتاب

پرده دلها حریف حسن عالمسوز نیستابر یک ساعت بود آیینه دان آفتاب

روزی روشندلان را چشم زخمی لازم استنیست بی خون شفق یک روز نان آفتاب

نور رخسار جهانگیر تو گر پهلو دهدمی تواند ماه نو شد میزبان آفتاب

دل منور کن گرت تسخیر عالم آرزوستکز دل روشن بود حکم روان آفتاب

پرده داری حسن عالمسوز را در کار نیستکز فروغ خویش باشد دیده بان آفتاب

خاک شد یک دانه یاقوت از لب رنگین تواین چنین لعلی ندارد دودمان آفتاب

عاشقان پاکدامن پرده دار آفتندصائب از صبح است حسن جاودان آفتاب

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف نور و زیبایی آفتاب و تأثیر آن بر زندگی و دل‌ها پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که آفتاب هرگز از نعمت‌هایش کاسته نمی‌شود، حتی اگر ذرات کم باشند. در دنیای محبت و عاشقی، عشق و حسن به مانند آفتاب است که جان‌ها را روشن می‌کند. روزی روشن‌دل‌ها به خون و درد نیاز دارد و عشق واقعی در دل‌های روشن می‌درخشد. همچنین، زیبایی و ارزش‌های روحانی در سایه آفتاب وجود دارند و هیچ پرده‌ای نمی‌تواند نور حقایق را پنهان کند. شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی دنیای جدیدی می‌آفریند. در نهایت، عشق و زیبایی همواره در دسترس عاشقان خالص و پاکدامن است.