غزل شمارهٔ ۵۶۱۶
عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم
رخنه از آه در آن دل نتوانستم کردمن که صد غنچه پیکان به نفس وا کردم
هر قدر خون که به دلها طلب دنیا کردمن ز گرداندن رو در دل دنیا کردم
نشد از ابر گهر بار صدف را روزیآنچه من جمع ز دریوزه دلها کردم
زور سیلاب به همواری صحرا چه کند؟خاک در کاسه دشمن به مدارا کردم
منم آن غنچه غافل ز بی حوصلگیسر خود در سر یک خنده بیجا کردم
از گل آتش به ته پای چو شبنم دارمتا هوای سفر عالم بالا کردم
نفرت از دیدن مکروه یکی صد گرددنیست از رغبت اگر روی به دنیا کردم
نفس از موج خطر راست نکردم صائبسر برون تا چو حباب از دل دریا کردم