غزل شمارهٔ ۴۶۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابدگر۷ بیت

چشم مارا صبح پیری شد شکر خواب دگرقامت خم شد کمند عمر را تاب دگر

خواب غفلت خانه در چشم گرانجانی که کردمی شود شور قیامت پرده خواب دگر

از دل چاک است ما را قبله حاجت روارو نمی آریم هر ساعت به محراب دگر

شسته ایم از عالم اسباب ما هرچند دستحلقه بر در می زند هر لحظه سیلاب دگر

گرچه پیری قامت ما را کمان حلقه ساختبهر سرگردانی ماگشت گرداب دگر

گرچه پیری برد گیرایی ز دست اختیارهر سرمو گشت برتن نبض بیتاب دگر

گرچه در جمعیت اسباب پریشانی است جمعمی پرد چشمم همان در جمع اسباب دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر تصویری از گذر زمان و پیری است که شاعر به توصیف آن می‌پردازد. او از خواب غفلت و عدم توجه به واقعیت‌ها صحبت می‌کند و از احساساتی چون نگرانی و بی‌توجهی به حاجات خود یاد می‌کند. شاعر به تغییرات ناشی از پیری در جسم و روح اشاره دارد و به رغم این چالش‌ها، امید و توجه به عالم معنوی را حفظ می‌کند. او به نوسانات زندگی و فشارهایی که از جانب زمان به فرد می‌آید، اشاره دارد و به دنبال روشنایی و آرامش در میان آشفتگی‌های زندگی است.