غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ادهاست۹ بیت

چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است

داغ است لاله را به جگر، یا ز بیخودیمجنون سری به دامن لیلی نهاده است

از زهر چشم، آب دهد تیغ سرو رااز جلوه تو هر که دل از دست داده است

در پای گل به خواب شدن نیست از ادبدر گلشنی که سرو به یک پا ستاده است

در دست ساقیان نبود سیر و دور ماباد مراد کشتی ما زور باده است

رسوا شود ز ابر بهاران زمین شورزاهد ز نقص خویش گریزان ز باده است

در خط عنبرین نرسد هیچ فتنه ایزان فتنه ها که از شب زلف تو زاده است

داند صدف چه می کشد از روی تلخ بحرهر کس ز احتیاج دهن را گشاده است

صائب غمین نمی شود از مرگ رفتگانهر کس به خود قرار اقامت نداده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت‌های عشق و باده است. شاعر به توصیف زیبایی‌های خاص چشم‌ها و دلربایی‌های معشوق و سختی‌های عاشقانه می‌پردازد. او از داغ لاله‌ها، مجنون و لیلی، و همچنین از درد و عشق ناشی از زیبایی معشوق سخن می‌گوید. در اینجا باده نماد عشق و شادی است که به کشتی زندگی معنا می‌بخشد. شاعر همچنین به ناپایداری دنیا و زهد زاهدان اشاره می‌کند و بر این نکته تاکید می‌کند که هر کسی با درک نیازهای خود، به نوعی با زندگی و مرگ کنار آمده است. به طور کلی، اثر به زیبایی عشق و پیچیدگی‌های آن می‌پردازد و به درک عمیق‌تری از زندگی اشاره می‌کند.