غزل شمارهٔ ۱۰۶۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اندناست۹ بیت

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

نیست ممکن سر برآوردن به سعی از کار عشقساحل این بحر خونین دست بر هم ماندن است

زاهدان خشک را با عشق گشتن همسفربا سمند برق جولان، اسب چوبین راندن است

گوشه گیری نقد می سازد بهشت نسیه راسر به جیب خود کشیدن، گل به جیب افشاندن است

می کند اشک ندامت خواب غفلت را علاجگریه کردن، بر رخ مدهوش آب افشاندن است

غم چه سازد با دل خوش مشرب دیوانگان؟سنگ بر دریا زدن، بازوی خود رنجاندن است

جز تماشا نیست از گل حاصل مرغ چمنقسمت اطفال از مصحف ورق گرداندن است

دوربینی می کند نزدیک راه دور راخودحسابی نامه فردای خود را خواندن است

از طبیبان بی سبب صائب مشو منت پذیرهست اگر این درد را درمان، به خود درماندن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مسائل عشق و دردهای آن می‌پردازد. در آغاز بیان می‌شود که برای دستیابی به عشق، باید از خودگذشتگی کرد و تنها نشستن و انتظار کشیدن کافی نیست. شاعر به زاهدان اشاره می‌کند که تنها با مادیات زندگی می‌کنند و عشق واقعی را نمی‌شناسند. او همچنین از دروغین بودن بهشت‌های مادی سخن می‌گوید که انسان را از واقعیت دور می‌کند. شاعر بیان می‌کند که گریه و ندامت می‌تواند انسان را از غفلت خارج کند، اما غم نمی‌تواند بر خوشحالی دل دیوانگان غلبه کند. او می‌گوید که تنها تماشا کردن از زیبایی‌ها کافی است، و تلاش برای به دست آوردن آن‌ها ممکن است بی‌نتیجه باشد. در پایان، شاعر به این نکته می‌رسد که تنها مراقبت از خود و پذیرفتن دردهاست که می‌تواند انسان را به آرامش برساند و اشاره به اینکه درمان دردهای روحی ممکن است تنها در درون خود فرد باشد.