پرش به محتوا

گنج

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱آیینه بر خاک زد صُنعِ یکتا غزل شمارهٔ ۲اگر به گلشن ز ناز گردد قدِ بلندِ تو جلوه‌فرما غزل شمارهٔ ۳ای خیالِ قامتت آهِ ضعیفان را عصا غزل شمارهٔ ۴او سپهر و من‌کف خاک اوکجا و من‌کجا غزل شمارهٔ ۵کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا غزل شمارهٔ ۶جولان ما فسرد به زنجیر خواب پا غزل شمارهٔ ۷خط جبین ماست هم آغوش نقش پا غزل شمارهٔ ۸روزی‌که زد به خواب شعورم ایاغ پا غزل شمارهٔ ۹آخر ز فقر بر سر دنیا‌ زدیم پا غزل شمارهٔ ۱۰به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا غزل شمارهٔ ۱۱به دعوت هم‌کسی راکس نمی‌گوید بیا اینجا غزل شمارهٔ ۱۲پل و زورق نمی‌خواهد محیط‌کبریا اینجا غزل شمارهٔ ۱۳آبیار چمن رنگ‌، سراب است اینجا غزل شمارهٔ ۱۴صبح پیری اثر قطع امید است اینجا غزل شمارهٔ ۱۵جام امید نظرگاه خمار است اینجا غزل شمارهٔ ۱۶جوش اشکیم وشکست آیینه‌دار است اینجا غزل شمارهٔ ۱۷در خموشی همه صلح است‌، نه جنگ است اینجا غزل شمارهٔ ۱۸نه طرح باغ و نه گلشن فکنده‌اند اینجا غزل شمارهٔ ۱۹کسی در بندغفلت‌مانده‌ای چون من ندید اینجا غزل شمارهٔ ۲۰به مهر مادر گیتی مکش رنج امید اینجا غزل شمارهٔ ۲۱دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا غزل شمارهٔ ۲۲چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا غزل شمارهٔ ۲۳شب وصل است و نبود آرزو را دسترس اینجا غزل شمارهٔ ۲۴در محفل ما و منم‌، محو صفیر هر صدا غزل شمارهٔ ۲۵درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا غزل شمارهٔ ۲۶چه‌ امکان است‌ گرد غیر ازین محفل‌ شود پیدا غزل شمارهٔ ۲۷کجا الوان نعمت زین بساط آسان شود پیدا غزل شمارهٔ ۲۸کو بقا گر نفست‌ گشت مکرر پیدا غزل شمارهٔ ۲۹چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور پیدا غزل شمارهٔ ۳۰نشد در این درسگاه عبرت به فهم چندین رساله پیدا غزل شمارهٔ ۳۱بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را غزل شمارهٔ ۳۲به رنگ غنچه سودای خطت پیچیده دلها را غزل شمارهٔ ۳۳پریشان نسخه کرد اجزای مژگان تر ما را غزل شمارهٔ ۳۴جز پیش ما مخوانید افسانهٔ فنا را غزل شمارهٔ ۳۵خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را غزل شمارهٔ ۳۶گذشت از چرخ و بگرفت آبله چشم ثریا را غزل شمارهٔ ۳۷کسی چه شکر کند دولت تمنا را غزل شمارهٔ ۳۸موج پوشید روی دریا را غزل شمارهٔ ۳۹نزیبد پردهٔ فانوس دیگر شمع سودا را غزل شمارهٔ ۴۰نسیم شانه کند زلفِ موجِ دریا را غزل شمارهٔ ۴۱نفس آشفته می‌دارد چو گل جمعیت ما را غزل شمارهٔ ۴۲نگاه وحشی لیلی چه افسون کرد صحرا را غزل شمارهٔ ۴۳دو روزی فرصت آموزد درود مصطفا ما را غزل شمارهٔ ۴۴به خاک تیره آخر خودسری‌ها می‌برد ما را غزل شمارهٔ ۴۵ز بزم وصل‌ خواهش‌های بی‌جا می‌برد ما را غزل شمارهٔ ۴۶جنون کی قدردان کوه و هامون می‌کند ما را غزل شمارهٔ ۴۷در عالمی‌ که با خود رنگی نبود ما را غزل شمارهٔ ۴۸حسابی نیست با وحشت جنون‌ کامل ما را غزل شمارهٔ ۴۹سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را غزل شمارهٔ ۵۰محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را غزل شمارهٔ ۵۱مکن سراغ غبارِ ز پا نشستهٔ ما را غزل شمارهٔ ۵۲نشاند بر مژه اشک ز هم‌ گسستهٔ ما را غزل شمارهٔ ۵۳خدا چو شمع دهد جرأت آب دیدهٔ ما را غزل شمارهٔ ۵۴نقاب عارض گلجوش کرده‌ای ما را غزل شمارهٔ ۵۵درین وادی چسان آرام باشد کاروان‌ها را غزل شمارهٔ ۵۶شرر تمهید سازد مطلب ما داستان‌ها را غزل شمارهٔ ۵۷گذشتگان که هوس دیده‌اند دنیا را غزل شمارهٔ ۵۸حسنی است بر رخش رقم مشک ناب را غزل شمارهٔ ۵۹فال حباب زن‌، بشمر موج آب را غزل شمارهٔ ۶۰یک آه سرد نیم‌شبی از جگر برآ غزل شمارهٔ ۶۱نیستی پیشه‌کن از عالم پندار برآ غزل شمارهٔ ۶۲فرصتی داری زگرد اضطراب دل برآ غزل شمارهٔ ۶۳با دلِ آسوده از تشویشِ آب و نان برآ غزل شمارهٔ ۶۴شور جنون در قفسی با همه بیگانه برآ غزل شمارهٔ ۶۵بیا تا دی‌کنیم امروز فردای قیامت را غزل شمارهٔ ۶۶هرزه برگردون رساندی وهم بود و هست را غزل شمارهٔ ۶۷خاکسار تو تپیدن کند آغاز چرا غزل شمارهٔ ۶۸پرتو آهی ز جیبت‌گل نکرد ای دل چرا غزل شمارهٔ ۶۹خار غفلت می‌نشانی در ریاض دل چرا غزل شمارهٔ ۷۰به خیال آن عرق جبین ز فغان علم نزدی چرا غزل شمارهٔ ۷۱ای غافل از رنج هوس آیینه‌پردازی چرا غزل شمارهٔ ۷۲فشاند محمل نازت گل چه رنگ به صحرا غزل شمارهٔ ۷۳حیف‌کز افلاس نومیدی فواید مرد را غزل شمارهٔ ۷۴ستم‌ است اگر هوست‌ کشد که به‌سیر سرو و سمن درآ غزل شمارهٔ ۷۵به شبنم صبح، این‌گلستان‌، نشاند جوش غبار خود را غزل شمارهٔ ۷۶نمی‌دزدد کس از لذات‌ کاهش‌آفرین خود را غزل شمارهٔ ۷۷آنجا که فشارد مژه‌ام دیدهٔ تر را غزل شمارهٔ ۷۸ای آب رخ از خاک درت دیدهٔ تر را غزل شمارهٔ ۷۹شوق اگر بی‌پرده سازد حسرت مستور را غزل شمارهٔ ۸۰عشق اگر در جلوه آرد پرتو مقدور را غزل شمارهٔ ۸۱پاس کار خود نباشد صاحب تدبیر را غزل شمارهٔ ۸۲تا به‌کی در پرده دارم آه بی‌تأثیر را غزل شمارهٔ ۸۳ز آهم مجویید تأثیر را غزل شمارهٔ ۸۴گر کمان‌دار خیالت در زه آرد تیر را غزل شمارهٔ ۸۵گرکنی با موج خونم همزبان شمشیررا غزل شمارهٔ ۸۶هرکجا تسلیم بندد بر میان شمشیر را غزل شمارهٔ ۸۷هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس را غزل شمارهٔ ۸۸کی جزا می‌رسد از اهل حیا سرکش را غزل شمارهٔ ۸۹لب جویی‌ که از عکس تو پردازی‌ست آبش را غزل شمارهٔ ۹۰نباشدگرکمند موج تردستی حجابش را غزل شمارهٔ ۹۱مکش ای آفتاب از فکر زربرپشت آتش را غزل شمارهٔ ۹۲به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را غزل شمارهٔ ۹۳چه‌امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را غزل شمارهٔ ۹۴جوش زخمم داد سر در صبح محشر تیغ را غزل شمارهٔ ۹۵گر، دمی‌، بوس کفت‌گردد میسر تیغ را غزل شمارهٔ ۹۶سادگی باغی‌ست طبع عافیت‌آهنگ را غزل شمارهٔ ۹۷عشق هرجا شوید از دل‌ها غبار رنگ را غزل شمارهٔ ۹۸گر کنم با این سر پرشور بالین سنگ را غزل شمارهٔ ۹۹اگرحیرت به‌این رنگست دست وتیغ قاتل را غزل شمارهٔ ۱۰۰به تردستی بزن ساقی غنیمت‌دار قلقل را غزل شمارهٔ ۱۰۱به گلشن گر برافشاند ز روی ناز کاکل را غزل شمارهٔ ۱۰۲بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت‌کرد بسمل را غزل شمارهٔ ۱۰۳بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را غزل شمارهٔ ۱۰۴ای چشم تو مهمیز جنون وحشیِ رم را غزل شمارهٔ ۱۰۵خیال قرب غفلت دوری ازانس است محرم را غزل شمارهٔ ۱۰۶گریک نفس آیینه‌کنی نقش قدم را غزل شمارهٔ ۱۰۷نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را غزل شمارهٔ ۱۰۸بوی وصلت‌گر ببالاند دل ناکام را غزل شمارهٔ ۱۰۹در طلب تا چند ریزی آبروی‌کام را غزل شمارهٔ ۱۱۰کی بود سیری ز ناز آن نرگس خودکام را غزل شمارهٔ ۱۱۱غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مرا غزل شمارهٔ ۱۱۲شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را غزل شمارهٔ ۱۱۳کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مرا غزل شمارهٔ ۱۱۴زین وجودی‌کز عدم شرمنده می‌گیرد مرا غزل شمارهٔ ۱۱۵عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا غزل شمارهٔ ۱۱۶چو تخم اشک به‌کلفت سرشته‌اند مرا غزل شمارهٔ ۱۱۷کافرم‌گر مخمل و سنجاب می‌باید مرا غزل شمارهٔ ۱۱۸تبسم ریز لعلش‌گر نشان پرسد غبارم را غزل شمارهٔ ۱۱۹به‌تازگی نکشد عافیت دماغ مرا غزل شمارهٔ ۱۲۰بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا غزل شمارهٔ ۱۲۱بی‌سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا غزل شمارهٔ ۱۲۲قاصد به حیرت‌کن ادا تمهید پیغام مرا غزل شمارهٔ ۱۲۳بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا غزل شمارهٔ ۱۲۴رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا غزل شمارهٔ ۱۲۵سوار برق عمرم‌، نیست برگشتن عنانم را غزل شمارهٔ ۱۲۶گدازگوهر دل باده ناب است شبنم را غزل شمارهٔ ۱۲۷وهم راحت صید الفت‌کرد مجنون مرا غزل شمارهٔ ۱۲۸بسکه‌ وحشت کرده‌ است آزاد مجنون‌ مرا غزل شمارهٔ ۱۲۹دام یک عالم تعلق‌ گشت حیرانی مرا غزل شمارهٔ ۱۳۰داغ عشقم‌، نیست الفت با تن‌آسانی مرا غزل شمارهٔ ۱۳۱به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را غزل شمارهٔ ۱۳۲حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را غزل شمارهٔ ۱۳۳شدی پیر و همان در بند غفلت می‌کنی جان را غزل شمارهٔ ۱۳۴عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را غزل شمارهٔ ۱۳۵هرچند گرانی بوَد اسباب جهان را غزل شمارهٔ ۱۳۶هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان را غزل شمارهٔ ۱۳۷الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی نگاهان را غزل شمارهٔ ۱۳۸چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را غزل شمارهٔ ۱۳۹نظر بر کج‌روان از راستان بیش است‌ گردون‌ را غزل شمارهٔ ۱۴۰نمی‌دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را غزل شمارهٔ ۱۴۱اگر اندیشه کند ط‌رز نگاه او را غزل شمارهٔ ۱۴۲به‌ گلشنی‌ که دهم عرض شوخی او را غزل شمارهٔ ۱۴۳سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا غزل شمارهٔ ۱۴۴مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را غزل شمارهٔ ۱۴۵کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را غزل شمارهٔ ۱۴۶حسن شرم آیینه داند روی تابان ترا غزل شمارهٔ ۱۴۷کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون تورا غزل شمارهٔ ۱۴۸به حیرت آینه پرداختند روی تو را غزل شمارهٔ ۱۴۹گداز سعی دلیل است جستجوی تو را غزل شمارهٔ ۱۵۰مغتنم‌گیرید دامان دل آگاه را غزل شمارهٔ ۱۵۱بدزدگردن بی‌مغز برفراخته را غزل شمارهٔ ۱۵۲عقبه‌ای دیگر نباشد روح از تن رسته را غزل شمارهٔ ۱۵۳نیست باک از برقِ آفت، دل به آفت بسته را غزل شمارهٔ ۱۵۴قید هستی نیست مانع خاطرِ آزاده را غزل شمارهٔ ۱۵۵کو دماغ جهد، تن در خاکساری داده را غزل شمارهٔ ۱۵۶گل بر رخت‌گشود نقاب‌کشیده را غزل شمارهٔ ۱۵۷نیست با مژگانْ تعلق اشکِ وحشت‌پیشه را غزل شمارهٔ ۱۵۸بیاکه جام مروت دهیم حوصله را غزل شمارهٔ ۱۵۹از سپند ما که می‌یابد سراغ ناله را ؟غزل شمارهٔ ۱۶۰کردم رقم به‌کلک نفس مد ناله را غزل شمارهٔ ۱۶۱ساختم قانعْ دلِ از عافیت بیگانه را غزل شمارهٔ ۱۶۲با بد ونیک است یک رنگ هوس آیینه را غزل شمارهٔ ۱۶۳نیست با حسنت مجال ‌گفتگو آیینه را غزل شمارهٔ ۱۶۴جلوهٔ او داد فرمان نگاه آیینه را غزل شمارهٔ ۱۶۵گه ازموی میان شهرت دهد نازک خیالی را غزل شمارهٔ ۱۶۶مآل‌کار نقصانهاست هر صاحب‌کمالی را غزل شمارهٔ ۱۶۷ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی را غزل شمارهٔ ۱۶۸به‌هستی انقطاعی نیست از سر سرگرانی را غزل شمارهٔ ۱۶۹عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ پریشانی را غزل شمارهٔ ۱۷۰فسون جاه عذر لنگ سازد پرفشانی را غزل شمارهٔ ۱۷۱هر کجا نسخه‌ ‌کنند آن خط ریحانی را غزل شمارهٔ ۱۷۲نباشد یاد اسباب طرف وحشت‌گزینی را غزل شمارهٔ ۱۷۳ربود از بس خیال ساعد او هوش ماهی را غزل شمارهٔ ۱۷۴اثر دور است ازین یاران حقوق آشنایی را غزل شمارهٔ ۱۷۵کو ذوق نگاهی که به هنگام تماشا غزل شمارهٔ ۱۷۶درین محفل که دارد شام بربند و سحر بگشا غزل شمارهٔ ۱۷۷نرسیدی به فهم خود، ره عزم دگر گشا غزل شمارهٔ ۱۷۸اگر مردی در تسلیم زن، راه طلب مگشا غزل شمارهٔ ۱۷۹پیش توانگر منشان‌، پهلوی لاغر مگشا غزل شمارهٔ ۱۸۰در بی‌زری ز جبههٔ اخلاق چین گشا غزل شمارهٔ ۱۸۱تجدید سِحرکاری‌ست در جلوه‌زار عنقا غزل شمارهٔ ۱۸۲ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما غزل شمارهٔ ۱۸۳پرکرده جزو لایتجزا کتاب ما غزل شمارهٔ ۱۸۴سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما غزل شمارهٔ ۱۸۵آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما غزل شمارهٔ ۱۸۶بحر می‌پیچد به موج، از اشک غم‌پرورد ما غزل شمارهٔ ۱۸۷حیرت حسنی‌ست در طبع نگه‌پرورد ما غزل شمارهٔ ۱۸۸ز گفت‌وگو نیامد صیدِ جمعیت به بند ما غزل شمارهٔ ۱۸۹بی‌ثمری حصار شد در چمن امید ما غزل شمارهٔ ۱۹۰لغزشی خورده ز پا تا سر ما غزل شمارهٔ ۱۹۱نیست خاکستر ما شعله‌صفت بستر ما غزل شمارهٔ ۱۹۲آخر به لو‌ح آ‌ینهٔ اعتبار ما غزل شمارهٔ ۱۹۳خارج‌آهنگی ندارد سبحه و زنّار ما غزل شمارهٔ ۱۹۴سخت موهوم است نقش پردهٔ اظهار ما غزل شمارهٔ ۱۹۵همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنجِ خمار ما غزل شمارهٔ ۱۹۶چون سرو، کلفتی چند پیچیده‌اند بر ما غزل شمارهٔ ۱۹۷رنگ شوخی نیست در طبع ادب‌تخمیر ما غزل شمارهٔ ۱۹۸نغمه رنگ افتاده نقش بی‌نشان تأثیر ما غزل شمارهٔ ۱۹۹چه ممکن است که راحت سری برآورد از ما غزل شمارهٔ ۲۰۰هرجا روی ای ناله سلامی ببر از ما غزل شمارهٔ ۲۰۱چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما غزل شمارهٔ ۲۰۲دل می‌رود و نیست کسی دادرس ما غزل شمارهٔ ۲۰۳تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما غزل شمارهٔ ۲۰۴این‌قدَر نقشی که گل کرد از نهان و فاش ما غزل شمارهٔ ۲۰۵ای جگرها داغدا‌ر شوق پیکان شما غزل شمارهٔ ۲۰۶شور صد صحرا جنون‌گرد نمکدان شما غزل شمارهٔ ۲۰۷ای همه آیات قدرت ظاهر از شأن شما غزل شمارهٔ ۲۰۸ز فسانهٔ لبِ خامشِ که رسید مژده به گوش ما؟غزل شمارهٔ ۲۰۹افتاده زندگی به‌ کمین هلاکِ ما غزل شمارهٔ ۲۱۰به خیالِ چشمِ که می‌زند قدحِ جنون، دلِ تنگ ما؟غزل شمارهٔ ۲۱۱سلسلهٔ شوقِ کیست سرخطِ آهنگ ما؟غزل شمارهٔ ۲۱۲آیینهٔ چندین تب و تاب است دل ما غزل شمارهٔ ۲۱۳هم آبله هم چشم پر آب است دل ما غزل شمارهٔ ۲۱۴نشود جاه و حَشَم شهرتِ خامِ دلِ ما غزل شمارهٔ ۲۱۵با سحر ربطی ندارد شام ما غزل شمارهٔ ۲۱۶مپسند جز به رهن تغافل پیام ما غزل شمارهٔ ۲۱۷از حادث‌آفرینیِ طبعِ سقیمِ ما غزل شمارهٔ ۲۱۸همچو عنقا بی‌نیازِ عرض ایجادیم ما غزل شمارهٔ ۲۱۹آنچه نذر درگه آوردیم ما غزل شمارهٔ ۲۲۰عمری‌ست گرد گردش رنگ خودیم ما غزل شمارهٔ ۲۲۱بس‌که از ساز ضعیفی‌ها خبر داریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۲تا در این گلزار چون شبنم گذر داریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۳حیرت دیدار سامان سفر داریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۴نام خود را تا به رسوایی علَم داریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۵صورتِ وهمِ به هستی متهم، داریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۶با کمال اتحاد، از وصل مهجوریم ما غزل شمارهٔ ۲۲۷طرح قیامتی ز جگر می‌کشیم ما غزل شمارهٔ ۲۲۸عمری‌ست ناز دیدهٔ تر می‌کشیم ما غزل شمارهٔ ۲۲۹چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما غزل شمارهٔ ۲۳۰حیرتیم، اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما غزل شمارهٔ ۲۳۱زین گلستان، درس دیدار که می‌خوانیم ما؟غزل شمارهٔ ۲۳۲با همه افسردگی، مفت تماشاییم ما غزل شمارهٔ ۲۳۳به طوق فاخته نازد محبت از فن ما غزل شمارهٔ ۲۳۴بی‌تو چون شمع ز ضعف تن ما غزل شمارهٔ ۲۳۵چون شمع ز آتشی که وفا زد به جان ما غزل شمارهٔ ۲۳۶از بس گرفته است تحیر عنان ما غزل شمارهٔ ۲۳۷داغیم چون سپند، مپرس از بیان ما غزل شمارهٔ ۲۳۸غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما غزل شمارهٔ ۲۳۹گر به این وحشت دهد گرد جنون سامان ما غزل شمارهٔ ۲۴۰نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما غزل شمارهٔ ۲۴۱خداوندا! به آن نور نظر در دیده جا بنما غزل شمارهٔ ۲۴۲پُر تشنه است حرص فضولی‌کمین ما غزل شمارهٔ ۲۴۳بی‌ریشه سوخت مزرع آه حزین ما غزل شمارهٔ ۲۴۴پا به نومیدی شکست، آزادی دلخواه ما غزل شمارهٔ ۲۴۵کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما غزل شمارهٔ ۲۴۶نخل شمعیم که در شعله دوَد ریشهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۴۷می‌خورد خون، نفس اندر دل غم‌پیشهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۴۸داغ گل کرد بهار از اثر لالهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۴۹غنچه‌سان، بی‌در است خانهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۵۰سعی دیر و حرم بهانهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۵۱به پیری الفت حرص و هوس شد آینهٔ ما غزل شمارهٔ ۲۵۲از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما غزل شمارهٔ ۲۵۳فقر نخواست شکوهٔ مفلسی ازگدای ما غزل شمارهٔ ۲۵۴گر چنین بالد ز طوف دامنت اجزای ما غزل شمارهٔ ۲۵۵ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما غزل شمارهٔ ۲۵۶جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما غزل شمارهٔ ۲۵۷چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما غزل شمارهٔ ۲۵۸کلک مصوراز چه ننگ‌،‌کرد نظربه‌سوی ما غزل شمارهٔ ۲۵۹وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما غزل شمارهٔ ۲۶۰شوق تو دامنی زد بر نارسایی ما غزل شمارهٔ ۲۶۱بر سنگ زد زمانه ز بس ساز آشنا غزل شمارهٔ ۲۶۲چو شمع یک مژه وا کن ز پرده مست برون آ غزل شمارهٔ ۲۶۳چه‌کدخدایی‌ست ای ستمکش جنون‌کن از دردسر برون‌آ غزل شمارهٔ ۲۶۴از نام اگر نگذری، از ننگ برون‌آ غزل شمارهٔ ۲۶۵ازین هوسکده با آرزوبه جنگ برون آ غزل شمارهٔ ۲۶۶ای مردهٔ تکلف از کیف و کم برون آ غزل شمارهٔ ۲۶۷بود بی‌مغزسرتند خروش مینا غزل شمارهٔ ۲۶۸ازین محفل چه امکان است بیرون رفتن مینا غزل شمارهٔ ۲۶۹بیا خورشید معنی را ببین ازروزن مینا غزل شمارهٔ ۲۷۰ز بخت نارسا نگرفت دستم‌گردن مینا غزل شمارهٔ ۲۷۱شفق در خون حسرت می‌تپد از دیدن مینا غزل شمارهٔ ۲۷۲چندین دماغ دارد اقبال و جاه مینا غزل شمارهٔ ۲۷۳کدامین نشئه بیرون داد راز سینهٔ مینا غزل شمارهٔ ۲۷۴مآل‌کار چه بیندکسی نظر به هوا غزل شمارهٔ ۲۷۵تاراجگرگل بود بدمستی اجزاها غزل شمارهٔ ۲۷۶گر لعل خموشت‌کند آهنگ نواها غزل شمارهٔ ۲۷۷ز بس جوش اثر زد از تب شوق تو یارب‌ها غزل شمارهٔ ۲۷۸زهی سودایی شوق تو مذهب‌ها و مشرب‌ها غزل شمارهٔ ۲۷۹ای به زلفت جوهر آیینهٔ دل تاب‌ها غزل شمارهٔ ۲۸۰ای ز شوخی‌های حُسن‌ات محوِ پیچ و تاب‌ها غزل شمارهٔ ۲۸۱ز چشم بی‌نگه بودم خراب‌آباد غارتها غزل شمارهٔ ۲۸۲غباریم زحمتکش بادها غزل شمارهٔ ۲۸۳زهی نظّاره را ازجلوهٔ حسن تو زیورها غزل شمارهٔ ۲۸۴سجود خاک راحت‌گرهوا جوشاند ازسرها غزل شمارهٔ ۲۸۵نگردد همت موجم قفس‌فرسودِ گوهرها غزل شمارهٔ ۲۸۶ای بهار جلوه بس‌کن کز خجالت یارها غزل شمارهٔ ۲۸۷بسکه شد حیرت‌پرستِ جلوه‌ات‌ گلزارها غزل شمارهٔ ۲۸۸حیرت دل گر نپردازد به ضبط‌کارها غزل شمارهٔ ۲۸۹از پا نشیند ای کاش محمل‌کش هوس‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۰بر قماش پوچ هستی تا به‌کی وسواس‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۱شرم از خط پیشانی ما ریخته شق‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۲بی‌دماغی با نشاط از بس که دارد جنگ‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۳جنون آنجا که می‌گردد دلیل وحشت دل‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۴ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دل‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۵خواجه ممکن نیست ضبط عمر و حفظ مال‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۶ای ز چشم میْ‌پرستت مست حیرت جام‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۷پیش آن چشم سخنگو موج می در جام‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۸گفتگو صد رنگ ناکامی دماند از کام‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۹چیست این باغ و این شکفتن‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۰در باغ دل نهان بود از رفتگان نشان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۱ای آینهٔ حسن تمنای تو جان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۲ا‌ی داغ کمال تو عیان‌ها و نهان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۳ای گرد تکاپوی سراغ نو نشان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۴این انجمن عشق است توفانگر سامان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۵زهی چون گل به یاد چیدن از شوق تو دامان‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۶چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۷چو اشک، آن کس که می‌چیند گلِ عیش از تپیدن‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۸چو شمعم از خجالت رهنمود نارسیدن‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۹فلک این سرکشی چند از غبار آرمیدن‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۰در فکر حق و باطل خوردیم عبث خون‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۱وفاق تخم ثباتی نکاشت در دل و دین‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۲ای رسته ز گلزارت آن نرگس جادوها غزل شمارهٔ ۳۱۳ای فدای جلوهٔ مستانه‌ات میخانه‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۴چیده است لاف خلق به چیدن ترانه‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۵ای موج‌زن بهار خیالت ز سینه‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۶ای آرزوی مهر تو سیلاب‌ کینه‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۷تعلق بود سیر آهنگ چندین نوحه‌سازی‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۸باز آب شمشیرت از بهارجوشی‌ها غزل شمارهٔ ۳۱۹به ذوق داغ کسی در کنار سوختگی‌ها غزل شمارهٔ ۳۲۰تا چند به هر عیب و هنر طعنه‌زنی‌ها غزل شمارهٔ ۳۲۱سخن شد داغ دل چون شمع از آتش‌بیانی‌ها غزل شمارهٔ ۳۲۲بود سرمشق درس خامشی باریک‌بینی‌ها غزل شمارهٔ ۳۲۳به داغ غربتم واسوخت آخر خودنمایی‌ها غزل شمارهٔ ۳۲۴ای بهارستانِ اقبال ای چمن سیما بیا غزل شمارهٔ ۳۲۵چه فسردگی‌ بلد تو شد که به محفل من و ما بیا غزل شمارهٔ ۳۲۶ای‌گداز دل نفسی اشک شو به دیده بیا غزل شمارهٔ ۳۲۷به هر جبین‌که بود سطری ازکتاب حیا غزل شمارهٔ ۳۲۸به نمود هستی بی‌اثر چه نقاب شق‌کنم از حیا غزل شمارهٔ ۳۲۹ما را ز گرد این دشت‌ عزمی است رو به‌ دریا غزل شمارهٔ ۳۳۰آسودگان گوشهٔ دامان بوریا غزل شمارهٔ ۳۳۱در شهد راحتند فقیران بوریا غزل شمارهٔ ۳۳۲حرص فرصت انتظار و دوررنگ است آسیا غزل شمارهٔ ۳۳۳چیست آدم مفردکلک د‌بیرستان رب غزل شمارهٔ ۳۳۴همیشه سنگدلان‌اند نامدار طرب غزل شمارهٔ ۳۳۵اگر برافکنی از روی ناز طرف نقاب غزل شمارهٔ ۳۳۶به‌روی‌نسخهٔ‌هستی‌که نیست جز تب وتاب غزل شمارهٔ ۳۳۷بس‌که دارد برق تیغت درگذشتنها شتاب غزل شمارهٔ ۳۳۸تا از آن پای نگارین بوسه‌ای‌کرد انتخاب غزل شمارهٔ ۳۳۹تا نمی‌دزدد غبار غفلت هستی خطاب غزل شمارهٔ ۳۴۰چو شمع تا سحر افسانه می‌شود تب وتاب غزل شمارهٔ ۳۴۱ز درد تشنه‌لبیها در این محیط سراب غزل شمارهٔ ۳۴۲ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب غزل شمارهٔ ۳۴۳می‌دهد دل را نفس آخر به سیل اضطراب غزل شمارهٔ ۳۴۴می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتاب غزل شمارهٔ ۳۴۵وقت پیری شرم دارید از خضاب غزل شمارهٔ ۳۴۶بسکه شد از تشنه‌کامی‌های ما نایاب آب غزل شمارهٔ ۳۴۷چو من زکسوت هستی ترآمده‌ست حباب غزل شمارهٔ ۳۴۸کیفیت هوای که دارد سر حباب غزل شمارهٔ ۳۴۹گذشته‌ام به تنک ظرفی از مقام حباب غزل شمارهٔ ۳۵۰پیام داشت به عنقا خط جبین حباب غزل شمارهٔ ۳۵۱بی‌لطافت نیست از بس وحشت آهنگ است آب غزل شمارهٔ ۳۵۲تا زند فال‌گهر بیتابی آهنگ است آب غزل شمارهٔ ۳۵۳ای منت عرق زجبینت برآفتاب غزل شمارهٔ ۳۵۴تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب غزل شمارهٔ ۳۵۵ای جلوهٔ تو سرشکن شان آفتاب غزل شمارهٔ ۳۵۶ای چیده نقش پای تو دکان آفتاب غزل شمارهٔ ۳۵۷به خاک راه‌که‌گردید قطره‌زن مهتاب غزل شمارهٔ ۳۵۸علمی‌که خلق یافته بیچونش انتخاب غزل شمارهٔ ۳۵۹بی‌کمالی‌نیست دل از شرم چون می‌گردد آب غزل شمارهٔ ۳۶۰هرکجا بی‌رویت از چشمم برون می‌گردد آب غزل شمارهٔ ۳۶۱گر در این بحر اعتباری از هنر می‌دارد آب غزل شمارهٔ ۳۶۲از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب غزل شمارهٔ ۳۶۳هرگه به باغ بی‌تو فکندم نظر در آب غزل شمارهٔ ۳۶۴نشسته‌ایم به یادت ز گریه تنگ در آب غزل شمارهٔ ۳۶۵پرتو حسن تو هرجا شد نقاب افکن در آب غزل شمارهٔ ۳۶۶سایه اندازد اگر بخت سیاه من در آب غزل شمارهٔ ۳۶۷از سر مستی نبود امشب خطابم با شراب غزل شمارهٔ ۳۶۸بزم ما را نیست غیر از شهرت عنقا شراب غزل شمارهٔ ۳۶۹گرشود آن نرگس میگون مقابل با شراب غزل شمارهٔ ۳۷۰به نیم‌گردش آن چشم فتنه رنگ شراب غزل شمارهٔ ۳۷۱پیوسته است از مژه بر دیده‌ها نقاب غزل شمارهٔ ۳۷۲یا حسن‌گیر صورت آفاق یا نقاب غزل شمارهٔ ۳۷۳باز درگلشن ز خویشم می‌برد افسون آب غزل شمارهٔ ۳۷۴ببند چشم و خط هرکتاب را دریاب غزل شمارهٔ ۳۷۵فال تسلیم زن و شوکت شاهی دریاب غزل شمارهٔ ۳۷۶نی‌ام آنکه به جرأت وصف لبت رسدم خم و پیچ عنان ادب غزل شمارهٔ ۳۷۷امشب ز ساز مینا گرم است جای مطرب غزل شمارهٔ ۳۷۸ندانم بازم آغوش‌ که خواهد شد دچار امشب غزل شمارهٔ ۳۷۹صبحدم سیاره بال افشاند از دامان شب غزل شمارهٔ ۳۸۰هرکه راکردند راحت محرم احسان شب غزل شمارهٔ ۳۸۱بود داغ من مردم دیدهٔ شب غزل شمارهٔ ۳۸۲طرب در این باغ می‌خرامد ز ساز فرصت پیام بر لب غزل شمارهٔ ۳۸۳به وصول مقصد عافیت نه دلیل جو نه عصا طلب غزل شمارهٔ ۳۸۴دل از خمار طلب خون کن و شراب طلب غزل شمارهٔ ۳۸۵نگویمت به خطا سازیا صواب طلب غزل شمارهٔ ۳۸۶فیض حلاوت از دل بی‌کبر و کین طلب غزل شمارهٔ ۳۸۷خون بسته است ازغم آن لعل پان به لب غزل شمارهٔ ۳۸۸از خامشی مپرس و زگفتار عندلیب غزل شمارهٔ ۳۸۹شب‌که شد جوش فغانم همنوای عندلیب غزل شمارهٔ ۳۹۰گر به این‌گرمی است آه شعله‌زای عندلیب غزل شمارهٔ ۳۹۱چه دارد این صفات حاجت آیات غزل شمارهٔ ۳۹۲ای خم مژگان شکوه نرگس مستانه‌ات غزل شمارهٔ ۳۹۳ای هستی از قصر غنا افکنده در ویرانه‌ات غزل شمارهٔ ۳۹۴سرکیست تا برد آرزو به غبار سجده‌کمینی‌ات غزل شمارهٔ ۳۹۵شب‌گریه‌ام به‌ آن همه سامان ‌شکست ‌و ریخت غزل شمارهٔ ۳۹۶عشق از خاک من آن روز که وحشت می‌بیخت غزل شمارهٔ ۳۹۷آیینهٔ دل داغ جلا ماند و نفس سوخت غزل شمارهٔ ۳۹۸بسکه برق یأس بنیاد من ناکام سوخت غزل شمارهٔ ۳۹۹چولاله بی‌تو ز بس رنگ اعتبارم سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۰هوس نماند ز بس عشق آن نگارم سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۱گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۲رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۳هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۴یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت غزل شمارهٔ ۴۰۵آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت غزل شمارهٔ ۴۰۶بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت غزل شمارهٔ ۴۰۷شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت غزل شمارهٔ ۴۰۸زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت غزل شمارهٔ ۴۰۹اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت غزل شمارهٔ ۴۱۰زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت غزل شمارهٔ ۴۱۱د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت غزل شمارهٔ ۴۱۲بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت غزل شمارهٔ ۴۱۳شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت غزل شمارهٔ ۴۱۴هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت غزل شمارهٔ ۴۱۵توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت غزل شمارهٔ ۴۱۶چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت غزل شمارهٔ ۴۱۷ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت غزل شمارهٔ ۴۱۸ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت غزل شمارهٔ ۴۱۹زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت غزل شمارهٔ ۴۲۰چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت غزل شمارهٔ ۴۲۱آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست غزل شمارهٔ ۴۲۲اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست غزل شمارهٔ ۴۲۳ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست غزل شمارهٔ ۴۲۴تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست غزل شمارهٔ ۴۲۵خط لعلت غبار حیرت‌افزاست غزل شمارهٔ ۴۲۶خیالی سد راه عبرت ماست غزل شمارهٔ ۴۲۷رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست غزل شمارهٔ ۴۲۸ز آهم نخل حسرت شعله بالاست غزل شمارهٔ ۴۲۹زندگی سد ره جولان ماست غزل شمارهٔ ۴۳۰سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست غزل شمارهٔ ۴۳۱شوخی‌انداز جرأتها ضعیفان را بلاست غزل شمارهٔ ۴۳۲شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست غزل شمارهٔ ۴۳۳صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست غزل شمارهٔ ۴۳۴عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست غزل شمارهٔ ۴۳۵غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست غزل شمارهٔ ۴۳۶فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست غزل شمارهٔ ۴۳۷کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست غزل شمارهٔ ۴۳۸گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست غزل شمارهٔ ۴۳۹گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست غزل شمارهٔ ۴۴۰ما و من شور گرفتاری هاست غزل شمارهٔ ۴۴۱نسبت اشراف با دونان خطاست غزل شمارهٔ ۴۴۲نشئهٔ هستی به دور جام پیری نارساست غزل شمارهٔ ۴۴۳نفس محرک جسم به غم فسرده ماست غزل شمارهٔ ۴۴۴نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست غزل شمارهٔ ۴۴۵نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست غزل شمارهٔ ۴۴۶یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست غزل شمارهٔ ۴۴۷باز گردون در عبیرافشانی زلف شب است غزل شمارهٔ ۴۴۸تیره‌بختی چون هجوم آرد سخن مهر لب است غزل شمارهٔ ۴۴۹چشم خرد آیینهٔ جام می ناب است غزل شمارهٔ ۴۵۰بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست غزل شمارهٔ ۴۵۱چون حبابم الفت وهم بقا زنجیرپاست غزل شمارهٔ ۴۵۲گل‌کردن هوس ز دل صاف تهمت است غزل شمارهٔ ۴۵۳زبان چو کج‌ روش افتد جنون بد مست است غزل شمارهٔ ۴۵۴سیرابی ازین باغ هوس‌، یاس‌پرست است غزل شمارهٔ ۴۵۵از چمن تا انجمن جوش بهار رحمت است غزل شمارهٔ ۴۵۶در خموشی یک قلم آوازهٔ جمعیت است غزل شمارهٔ ۴۵۷یارب امشب آن جنون‌آشوبِ جان و دل ‌کجاست غزل شمارهٔ ۴۵۸فنا مثالم و آیینهٔ بقا اینجاست غزل شمارهٔ ۴۵۹غلغل صبح ازل از دل عالم برخاست غزل شمارهٔ ۴۶۰سوخت دل در محفل تسلیم و از جا برنخاست غزل شمارهٔ ۴۶۱بی‌شکست از پردهٔ سازم نوایی برنخاست غزل شمارهٔ ۴۶۲زیر گردون طبع آزادی‌نوایی برنخاست غزل شمارهٔ ۴۶۳تنم ز بند لباس تکلف آزاد است غزل شمارهٔ ۴۶۴درآن مقام‌که عرض جلال معبود است غزل شمارهٔ ۴۶۵هرچه از مدت هست و بود است غزل شمارهٔ ۴۶۶کاهش طبع من از فطرت بیباک خود است غزل شمارهٔ ۴۶۷نیک و بدم از بخت بدانجام سفید است غزل شمارهٔ ۴۶۸تا نفس باقی است دردل ر‌نگ‌کلفت مضمراست غزل شمارهٔ ۴۶۹خاک غربت‌کیمیای مردم نیک اختر است غزل شمارهٔ ۴۷۰خاموشی‌ام جنونکدهٔ شور محشر است غزل شمارهٔ ۴۷۱در تپش‌آباد دهر حیرت دل لنگر است غزل شمارهٔ ۴۷۲دوری منزلم از بسکه ندامت اثر است غزل شمارهٔ ۴۷۳شعلهٔ بی‌بال وپر سجده گر اخگر است غزل شمارهٔ ۴۷۴وحشت مدعا جنون ثمر است غزل شمارهٔ ۴۷۵به خوان لذت دنیا گزند بسیار است غزل شمارهٔ ۴۷۶اشک یک لحظه به مژگان بار است غزل شمارهٔ ۴۷۷خواب در چشم و نفس بر دل محزون بار است غزل شمارهٔ ۴۷۸رزق‌، خلوتگه اندیشهٔ روزی‌خوار است غزل شمارهٔ ۴۷۹ز دهر نقد تو جز پیچ وتاب دشوار است غزل شمارهٔ ۴۸۰ز گریه‌، سیریِ چشمِ پر آب دشوار است غزل شمارهٔ ۴۸۱او گفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است غزل شمارهٔ ۴۸۲نسیم‌گل به خموشی ترانه‌پرداز است غزل شمارهٔ ۴۸۳ز شور حیرت من گوش‌ عالمی باز است غزل شمارهٔ ۴۸۴بیا که آتش‌ِ کیفیت هوا تیز است غزل شمارهٔ ۴۸۵ز خود رمیدن ‌دل بسکه شوخی‌انگیز است غزل شمارهٔ ۴۸۶از حباب اینقدرم عبرت احوال بس است غزل شمارهٔ ۴۸۷سفله با جاه نیزهیچکس است غزل شمارهٔ ۴۸۸بندگی هنگامهٔ عشرت پرستیها بس است غزل شمارهٔ ۴۸۹عشرت موهوم هستی‌کلفت دنیا بس است غزل شمارهٔ ۴۹۰ما را به راه عشق طلب رهنما بس است غزل شمارهٔ ۴۹۱هستی به رنگ صبح دلیل فنا بس است غزل شمارهٔ ۴۹۲بی‌دماغی مژدهٔ پیغام‌محبوبم بس است غزل شمارهٔ ۴۹۳سر خط درس‌کمالت منتخب دانی بس است غزل شمارهٔ ۴۹۴بروت تافتنت‌گربه شانی هوس است غزل شمارهٔ ۴۹۵ز دستگاه جنون راز همتم فاش است غزل شمارهٔ ۴۹۶بسکه امشب بی‌توام سامان اعضا آتش است غزل شمارهٔ ۴۹۷آنچه‌در بال‌طلب رقص است‌، در دل آتش است غزل شمارهٔ ۴۹۸همت زگیر و دار جهان رم‌ کمین خوش است غزل شمارهٔ ۴۹۹سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است غزل شمارهٔ ۵۰۰خنده تنها نه همین برگل و سوسن تیغ است غزل شمارهٔ ۵۰۱نفس بوالهوسان بر دل ر‌وشن تیغ است غزل شمارهٔ ۵۰۲دل از غبارِ نفس زخمِ خفته در نمک است غزل شمارهٔ ۵۰۳حذر ز راه محبت که پر خطرناک است غزل شمارهٔ ۵۰۴میی‌که شوخی رنگش جنون افلاک است غزل شمارهٔ ۵۰۵از بس قماش دامن دلدار نازک است غزل شمارهٔ ۵۰۶در ندامت‌گل مقصود به بر نزدیک است غزل شمارهٔ ۵۰۷یار دور است ز ما تا به نظر نزدیک است غزل شمارهٔ ۵۰۸بسکه این‌گلشن افسرده‌کدورت رنگ است غزل شمارهٔ ۵۰۹دلم چو غنچه در آغوش ‌‌عافیت تنگ است غزل شمارهٔ ۵۱۰دل‌ مضطرب یأس ‌و نفس ناله به‌ چنگ است غزل شمارهٔ ۵۱۱نه منزل بی‌نشان، نی جاده تنگ است غزل شمارهٔ ۵۱۲بس که ساز این بساط آشفتگی‌های دل است غزل شمارهٔ ۵۱۳احتیاجی با مزاج سبزه وگل شامل است غزل شمارهٔ ۵۱۴الفت تن باعث فکر پریشان دل است غزل شمارهٔ ۵۱۵بس که دشت از نقش پای لیلی ما پرگل است غزل شمارهٔ ۵۱۶عالم ایجاد عشرتخانهٔ جزو و کل است غزل شمارهٔ ۵۱۷آگاهی و افسردگی دل چه خیال است غزل شمارهٔ ۵۱۸در وصلم و سیرم به‌گریبان خیال است غزل شمارهٔ ۵۱۹داغ اگر حلقه زند ساغر صهبای دل است غزل شمارهٔ ۵۲۰صبح این بادیه آشوب تپشهای دل است غزل شمارهٔ ۵۲۱چشم بیدار طرب مایهٔ سامان‌گل است غزل شمارهٔ ۵۲۲خنده‌صبحی‌ست‌که در بندگریبان‌گل است غزل شمارهٔ ۵۲۳بسکه بیقدری دلیل دستگاه عالم است غزل شمارهٔ ۵۲۴در خیال‌آباد راحت آگهی نامحرم است غزل شمارهٔ ۵۲۵در سیرگاه امر تحیر مقدم است غزل شمارهٔ ۵۲۶شوکت ‌شاهی‌ام از فیض‌ جنون ‌در قدم است غزل شمارهٔ ۵۲۷عمری‌ست به حیرت نفسِ سوخته رام است غزل شمارهٔ ۵۲۸اگر می نیست جمعیت‌کدام است غزل شمارهٔ ۵۲۹چشمی که ندارد نظری حلقهٔ دام است غزل شمارهٔ ۵۳۰ستم شریک من یاس خوشدن ستم است غزل شمارهٔ ۵۳۱چون سایه بس‌که‌کلفت غفلت سرشت ماست غزل شمارهٔ ۵۳۲شعله‌ ها در گرم جوشی‌، داغ آه سرد ماست غزل شمارهٔ ۵۳۳طوق چون فاخته‌، شیرازهٔ مشت پر ماست غزل شمارهٔ ۵۳۴ای غرهٔ اقبال سرانجام تو شوم است غزل شمارهٔ ۵۳۵امروزکه امید به‌کوی تو مقیم است غزل شمارهٔ ۵۳۶طبعی‌که امیدش اثر آمادهٔ بیم است غزل شمارهٔ ۵۳۷این انجمن چو شمع مپندار جای ماست غزل شمارهٔ ۵۳۸زندگی را شغل پرواز فنا جزوتن است غزل شمارهٔ ۵۳۹می‌روم از خو‌یش ‌و حسرت گر‌م‌ اشک افشاندن است غزل شمارهٔ ۵۴۰بسکه آفت ما ضعیفان را حصار آهن است غزل شمارهٔ ۵۴۱چون حباب آیینهٔ مااز خموشی روشن‌است غزل شمارهٔ ۵۴۲کینه را در دامن دلهای سنگین مسکن است غزل شمارهٔ ۵۴۳دوری از اسباب ما و من به حق پیوستن است غزل شمارهٔ ۵۴۴راحت‌ جاوید عشاق ‌از فضولی رستن است غزل شمارهٔ ۵۴۵ای‌کعبه جو یقینی اگرکار بستن است غزل شمارهٔ ۵۴۶زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است غزل شمارهٔ ۵۴۷خنده‌ام صبحی به صد چاکِ گریبان آشناست غزل شمارهٔ ۵۴۸عجز بینش با تعلقهای امکان آشناست غزل شمارهٔ ۵۴۹زندگی تمهید اسباب فناست غزل شمارهٔ ۵۵۰خودگدازی نمِ‌کیفیت صهبای من است غزل شمارهٔ ۵۵۱بحر رازم پیچ و تاب فکرگرداب من است غزل شمارهٔ ۵۵۲بزم‌گردون صبح‌خیز ازگرد بیتاب من است غزل شمارهٔ ۵۵۳شوق‌دیدارم و در چشم‌کسان راه من است غزل شمارهٔ ۵۵۴زلف آشفتهٔ سری موجهٔ د‌ربای من است غزل شمارهٔ ۵۵۵نیک و بد این مرحله خاکش به ‌کمین است غزل شمارهٔ ۵۵۶دارم ز نفس ناله‌که جلاد من این است غزل شمارهٔ ۵۵۷خامش نفسم شوخی آهنگ من این است غزل شمارهٔ ۵۵۸زین سال و ماه فرصت کارت منزه است غزل شمارهٔ ۵۵۹ز غصه چاره ندارد دلی که آگاه است غزل شمارهٔ ۵۶۰تپیدن دل عشاق محوکسوت آه است غزل شمارهٔ ۵۶۱آفت سر و برگ هوس آرایی جاه است غزل شمارهٔ ۵۶۲خاک نمیم‌، ما را،‌کی فکر عجز و جاه است غزل شمارهٔ ۵۶۳دل را ز نگه دام هوس بر سر راه است غزل شمارهٔ ۵۶۴سیر بهار این باغ از ما تمیز‌‌خواه است غزل شمارهٔ ۵۶۵عرق‌فشانی شبنم در این حدیقه‌ گواه است غزل شمارهٔ ۵۶۶گوهر دل ز سخن رنگ صفا باخته است غزل شمارهٔ ۵۶۷نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته است غزل شمارهٔ ۵۶۸هرکجا وحشتی از آتشم افروخته است غزل شمارهٔ ۵۶۹آتش وحشتم آنجاکه برافروخته است غزل شمارهٔ ۵۷۰برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته است غزل شمارهٔ ۵۷۱گلدستهٔ نزاکت حسنت که بسته است غزل شمارهٔ ۵۷۲الفت دل عمرها شد دست وپایم بسته است غزل شمارهٔ ۵۷۳پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است غزل شمارهٔ ۵۷۴دوستان ظلمی به حال نامرادم رفته است غزل شمارهٔ ۵۷۵گر به سیر انجمن یا گشت‌ گلشن رفته است غزل شمارهٔ ۵۷۶دل عمرهاست آینه ترتیب داده است غزل شمارهٔ ۵۷۷آن جنگجو به ظاهر گرپشت داده است غزل شمارهٔ ۵۷۸برگ عیش من به ساز بیخودی آماده است غزل شمارهٔ ۵۷۹بسکه حرف مدعا نازک رقم افتاده است غزل شمارهٔ ۵۸۰در بهار گریه عیش بیدلان آماده است غزل شمارهٔ ۵۸۱دل به یاد جلوه‌ای طاقت به غارت داده است غزل شمارهٔ ۵۸۲زندگانی از نفس آفت بنا افتاده است غزل شمارهٔ ۵۸۳در گلستانی‌که‌گرد عجز ما افتاده است غزل شمارهٔ ۵۸۴آرزوی دل‌، چو اشک از چشم ما افتاده است غزل شمارهٔ ۵۸۵چشم‌واکن حسن نیرنگ قدم بی‌پرده است غزل شمارهٔ ۵۸۶خامشی در پرده سامان تکلم‌کرده است غزل شمارهٔ ۵۸۷پیری‌ام پیغامی از رمز سجود آورده است غزل شمارهٔ ۵۸۸بعد مرگم شام‌نومیدی سحرآورده است غزل شمارهٔ ۵۸۹نالهٔ ما شیوه‌ها امشب به بر آورده است غزل شمارهٔ ۵۹۰هم در ایجاد شکستی به دلم پا زده است غزل شمارهٔ ۵۹۱موج هرجا، در جمعیت‌گوهر زده است غزل شمارهٔ ۵۹۲سر هرکس زگلی پر زده است غزل شمارهٔ ۵۹۳باز سرگرمی نظاره به سامان شده است غزل شمارهٔ ۵۹۴جایی که نه فلک ز حیا سر فکنده است غزل شمارهٔ ۵۹۵شور استغنای عشق از حسرت دل بوده است غزل شمارهٔ ۵۹۶رنگ خون گلجوش زخم تیغ گلچین بوده است غزل شمارهٔ ۵۹۷سرنوشت روی‌ جانان خط مشکین بوده است غزل شمارهٔ ۵۹۸تا حیرت خرام تو سامان دیده است غزل شمارهٔ ۵۹۹تا ز آغوش‌وداعت داغ حیرت‌چیده است غزل شمارهٔ ۶۰۰جنس موهومم دکان آبرویی چیده است غزل شمارهٔ ۶۰۱در جنونم موی سر سامان راحت چیده است غزل شمارهٔ ۶۰۲بازم به دل نوید صفایی رسیده است غزل شمارهٔ ۶۰۳جنس ما با این‌کسادی قیمتی فهمیده است غزل شمارهٔ ۶۰۴عالمی را بی‌زبانیهای من پوشیده است غزل شمارهٔ ۶۰۵واژگونی بسکه با وضعم قرین‌کردیده است غزل شمارهٔ ۶۰۶هرکجا دستت برون از آستین‌گردیده است غزل شمارهٔ ۶۰۷صبح هستی نیست نیرنک هوس بالیده است غزل شمارهٔ ۶۰۸ای که دنیا و جلالش دیده‌ای خمیازه است غزل شمارهٔ ۶۰۹تا فلک درگردش است آفت به‌هرسوهاله است غزل شمارهٔ ۶۱۰چون سپند آرام جسم دردناکم ناله است غزل شمارهٔ ۶۱۱بسکه در بزم توام حسرت جنون پیمانه است غزل شمارهٔ ۶۱۲دل به‌سعی آب‌گردیدن طرب پیمانه است غزل شمارهٔ ۶۱۳در آن بساط‌که حسنت دچار آینه است غزل شمارهٔ ۶۱۴زبس به خلوت حسن توبارآینه است غزل شمارهٔ ۶۱۵ز نقش پای تو کابینه ‌دار آینه است غزل شمارهٔ ۶۱۶قید الفت هستی وحشت‌آشیانی‌هاست غزل شمارهٔ ۶۱۷باز درس خاشاکم سطر شعله‌خوانی‌هاست غزل شمارهٔ ۶۱۸لاف ما و من یکسر دعوی خدایی‌هاست غزل شمارهٔ ۶۱۹بیقراریهای چرخ از دست کجرفتاری است غزل شمارهٔ ۶۲۰لوح‌هستی یک قلم از نقش قدرت عاری است غزل شمارهٔ ۶۲۱صفای آب به یاد غبار راه‌ کسی است غزل شمارهٔ ۶۲۲به‌گلزاری‌که حسنت بی‌نقابست غزل شمارهٔ ۶۲۳در سایه‌ای‌ابرو نگهت مست و خرابست غزل شمارهٔ ۶۲۴مشاطهٔ شوخی‌که به دستت دل ما بست غزل شمارهٔ ۶۲۵نفس را الفت دل پیچ و تابست غزل شمارهٔ ۶۲۶هرسو نگرم دیده به دیدار حجابست غزل شمارهٔ ۶۲۷هستی چو سحر عهد به پرواز فنا بست غزل شمارهٔ ۶۲۸برکمرتا بهله آن‌ترک نزاکت مست بست غزل شمارهٔ ۶۲۹نقاش ازل تا کمر مو کمران بست غزل شمارهٔ ۶۳۰همت چه برفرازد از شرم فقر ما دست غزل شمارهٔ ۶۳۱کنون که مژدهٔ دیدار شوق بنیادست غزل شمارهٔ ۶۳۲نه دیر مانع و نی‌کعبه حایل افتادست غزل شمارهٔ ۶۳۳مرا به آبلهٔ پا چه مشکل افتادست غزل شمارهٔ ۶۳۴گذاز امن درین انجمن کم افتادست غزل شمارهٔ ۶۳۵فسون وهم چه مقدار رهزن افتادست غزل شمارهٔ ۶۳۶بی‌محابا بر من مجنون میفشان پشت دست غزل شمارهٔ ۶۳۷خم مکن در عرض حاجت تا توانی پشت دست غزل شمارهٔ ۶۳۸دل ز اوهام غبارآلودست غزل شمارهٔ ۶۳۹اجابتی ندمید از دعای‌کس به دو دست غزل شمارهٔ ۶۴۰دل راگشاد کار ز صد عقده برترست غزل شمارهٔ ۶۴۱سرکشیها به مرگ راهبرست غزل شمارهٔ ۶۴۲عمرها شد عجزطاقت سوی‌جیبم رهبرست غزل شمارهٔ ۶۴۳نسخهٔ آرام دل در عرض آهی ابترست غزل شمارهٔ ۶۴۴زندگی نقد هزار آزارست غزل شمارهٔ ۶۴۵هوس دل را شکست اعتبارست غزل شمارهٔ ۶۴۶توان به صبر نمودن دل شکسته درست غزل شمارهٔ ۶۴۷قابل نخل ما بر دگرست غزل شمارهٔ ۶۴۸دل از بهار خیال توگلشن رازست غزل شمارهٔ ۶۴۹تو محو خواب و در سیرکن‌فکان بازست غزل شمارهٔ ۶۵۰دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست غزل شمارهٔ ۶۵۱تا به‌کی خواهی زلاف بخت بر سرها نشست غزل شمارهٔ ۶۵۲تا غبارخط برآن حسن صفا پیرا نشست غزل شمارهٔ ۶۵۳عاقبت چون شعله خاکستر به فرق ما نشست غزل شمارهٔ ۶۵۴جوش حرص از یأس من آخر ز تاب‌وتب نشست غزل شمارهٔ ۶۵۵تازمستی غنچه برفرق چمن میناشکست غزل شمارهٔ ۶۵۶در تماشایی‌که باید صد مژه بالا شکست غزل شمارهٔ ۶۵۷بی‌تو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست غزل شمارهٔ ۶۵۸چون حبابم، شیشهٔ دل هر کجا خواهد شکست غزل شمارهٔ ۶۵۹در چمن‌گر طرف دامانت صبا خواهد شکست غزل شمارهٔ ۶۶۰ناتوانی ‌گر چنین اعضای ما خواهد شکست غزل شمارهٔ ۶۶۱شیخ تا عزم بر نماز شکست غزل شمارهٔ ۶۶۲هوس ‌به فتنهٔ صد انجمن نگاه شکست غزل شمارهٔ ۶۶۳صفحهٔ دل بی‌خط زخم تو فرد باطلست غزل شمارهٔ ۶۶۴دل انجمن صد طرب ازیاد وصالست غزل شمارهٔ ۶۶۵صورت راحت نفور از مردمان عالمست غزل شمارهٔ ۶۶۶با کمال بی‌نقابی پرده‌دارم شیونست غزل شمارهٔ ۶۶۷در جهان عجز طاقت پیشگی‌گردن زنست غزل شمارهٔ ۶۶۸درخور غفلت نگاهی رونق ما و منست غزل شمارهٔ ۶۶۹فکر تدبیر سلامت خون راحت خوردنست غزل شمارهٔ ۶۷۰فردوس دل‌، اسیر خیال تو بودنست غزل شمارهٔ ۶۷۱نی نقش چین نه حسن فرنگ آفریدنست غزل شمارهٔ ۶۷۲پیوستگی به حق‌، ز دو عالم بریدنست غزل شمارهٔ ۶۷۳از میانش مو به موی ناتوانان جستجوست غزل شمارهٔ ۶۷۴بسکه مستان را به قدر میکشیها آبروست غزل شمارهٔ ۶۷۵نیست ایمن از بلا هر کس به فکر جستجوست غزل شمارهٔ ۶۷۶شوخی که جهان‌ گرد جنون نظر اوست غزل شمارهٔ ۶۷۷بزم پیری کز قد خم‌گشتهٔ ما چنگ اوست غزل شمارهٔ ۶۷۸بسکه اجزایم چمن‌پروردهٔ نیرنگ اوست غزل شمارهٔ ۶۷۹شهید خنده زخمم ‌که تیغ‌ همدم اوست غزل شمارهٔ ۶۸۰غزال امن که الفت خیال مبهم است غزل شمارهٔ ۶۸۱قصر غناکه عالم تحقیق نام اوست غزل شمارهٔ ۶۸۲عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوست غزل شمارهٔ ۶۸۳کو خلوت و چه انجمن آثار جاه اوست غزل شمارهٔ ۶۸۴بسکه دارم غنچهٔ شوق توپنهان زیرپوست غزل شمارهٔ ۶۸۵بسکه راز عجز ما بالید پنهان زیر پوست غزل شمارهٔ ۶۸۶سعی ناپیدا و حسرتها دویدن آرزوست غزل شمارهٔ ۶۸۷اوج جاه‌، آثارش از اجزای مهمل ریخته‌ست غزل شمارهٔ ۶۸۸به‌دست و تیغ‌کسی خون من حنابسته‌ست غزل شمارهٔ ۶۸۹چنین‌که نیک وبد ما به عجزوابسته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۰دل در قدم آبله پایان‌که شکسته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۱گردباد امروز در صحرا قیامت ‌کاشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۲سخت‌ جانی از من محزون‌ که باور داشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۳تنها نه ذره دقت اظهار داشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۴عجز ما چندین غبار از هرکمین برداشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۵جایی‌که مرگ شهرت انجام داشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۶صاحب خلق حسن‌،‌ گلها به دامن داشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۷چون شمع اگر خلق پس و پیش گذشته‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۸دل از ندامت هستی‌، مکدر ا‌فتاده‌ست غزل شمارهٔ ۶۹۹همچو شبنم ادب آیینه زدودن بوده‌ست غزل شمارهٔ ۷۰۰ادب اظهارم و با وصل توام‌کاری هست غزل شمارهٔ ۷۰۱تا ز جنس تب وتاب نفس آثاری هست غزل شمارهٔ ۷۰۲بی‌توام جای نگه جنبش مژگانی هست غزل شمارهٔ ۷۰۳گر آینه‌ات محرم زشتی و نکوییست غزل شمارهٔ ۷۰۴ناله‌ها داریم و کس زین انجمن آگاه نیست غزل شمارهٔ ۷۰۵غنچه در فکر دهانت ‌گوشه‌گیر خسته‌ای‌ست غزل شمارهٔ ۷۰۶حیرت‌دمیده‌ام گُلِ داغم بهانه‌ای‌ست غزل شمارهٔ ۷۰۷نه ما را صراحی نه پیمانه ‌ایست غزل شمارهٔ ۷۰۸ادب نه‌کسب عبادت نه سعی حق‌طلبی‌ست غزل شمارهٔ ۷۰۹به محفلی‌که دل آیینهٔ رضاطلبی‌ست غزل شمارهٔ ۷۱۰زین دو شرر داغ دل هستی ما عبرتیست غزل شمارهٔ ۷۱۱ساز تو کمین نغمهٔ بیداد شکستی‌ست غزل شمارهٔ ۷۱۲غم فراق چه و حسرت وصال تو چیست غزل شمارهٔ ۷۱۳فکر آزادی به این عاجز سرشتیها تریست غزل شمارهٔ ۷۱۴حضورکلبهٔ فقر از تکلفات بری‌ست غزل شمارهٔ ۷۱۵خودنماییها کثافت جوهریست غزل شمارهٔ ۷۱۶درگلستانی‌که دل را با اشاراتش سری‌ست غزل شمارهٔ ۷۱۷تا به مطلوب رسیدن‌کاریست غزل شمارهٔ ۷۱۸درین‌گلشن دو روزت خنده‌کاریست غزل شمارهٔ ۷۱۹به زخم هستی اگر شرم بخیه پردازی‌ست غزل شمارهٔ ۷۲۰در پیچ‌وتاب‌ِ گیسو تا شانه را عروسی‌ست غزل شمارهٔ ۷۲۱امروز دور صحبت وقف ستم ایاغی‌ست غزل شمارهٔ ۷۲۲چمن امروز فرش منزل‌ کیست غزل شمارهٔ ۷۲۳ای صبح گرد ناز تو از کاروان کیست غزل شمارهٔ ۷۲۴سرو بهار جلوه قد دلستان‌ کیست غزل شمارهٔ ۷۲۵موج جنون می‌زند، اشک پریشان ‌کیست غزل شمارهٔ ۷۲۶وحشی صحرای حسن نرگس فتان ‌کیست غزل شمارهٔ ۷۲۷دل گرم من آتشخانهٔ‌کیست غزل شمارهٔ ۷۲۸سرشکم نسخهٔ دیوانهٔ کیست غزل شمارهٔ ۷۲۹دل را به خیال خط او سیر فرنگیست غزل شمارهٔ ۷۳۰صفای حال ما مغشوش رنگیست غزل شمارهٔ ۷۳۱بی‌کدورت نیست هرجا محرمی یا غافلی‌ست غزل شمارهٔ ۷۳۲چارهٔ دردسر دیر محبت جلی‌ست غزل شمارهٔ ۷۳۳بجاست‌شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست غزل شمارهٔ ۷۳۴جهان ز جنسِ اثرهای این و آن خالی‌ست غزل شمارهٔ ۷۳۵بندگی با معرفت، خاصِ حضورِ آدمی‌ست غزل شمارهٔ ۷۳۶زندگی شوخی کمین رمیست غزل شمارهٔ ۷۳۷وضع خطوط جبین از قلم مبهمیست غزل شمارهٔ ۷۳۸بیا که هیچ بهاری به حسرتِ ما نیست غزل شمارهٔ ۷۳۹تو مستِ وهم و درین بزم بوی صهبا نیست غزل شمارهٔ ۷۴۰قانون ادب پرده در صورت و صدا نیست غزل شمارهٔ ۷۴۱نیاز نامهٔ ما عرض سجده عنوانیست غزل شمارهٔ ۷۴۲برچهرهٔ آثارجهان رنگ سبب نیست غزل شمارهٔ ۷۴۳برگ و سازم جز هجوم‌گریهٔ بیتاب نیست غزل شمارهٔ ۷۴۴بی‌رخت در چشمهٔ آیینه خاک است آب نیست غزل شمارهٔ ۷۴۵جز‌خون‌دل ز نقد سلامت به دست نیست غزل شمارهٔ ۷۴۶هیچکس چون من درین‌ حرمان‌سرا ناشاد نیست غزل شمارهٔ ۷۴۷بر تپیدنهای دل هم دیده‌ای واکردنی‌ست غزل شمارهٔ ۷۴۸چون سحر طومارچاک سینه‌ام واکردنی‌ست غزل شمارهٔ ۷۴۹عمری‌ست به‌چشمم ز نم اشک اثر نیست غزل شمارهٔ ۷۵۰بی‌ادب بنیاد هستی عافیت دربار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۱خواب را‌در دیدهٔ حیران عاشق بار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۲دیدهٔ حیرت نگاهان را به مژگان ‌کار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۳رنگ‌عجزم لیک با وضع‌ خموشم ‌کار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۴در طریق رفتن از خود رهبری درکار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۵مست‌عرفان را شراب دیگری درکار نیست غزل شمارهٔ ۷۵۶سرمنزل ثبات قدم جاده‌ساز نیست غزل شمارهٔ ۷۵۷زین عبارات جنون تحقیق بی‌ناموس نیست غزل شمارهٔ ۷۵۸صنعت نیرنگ دل بر فطرت‌ کس فاش نیست غزل شمارهٔ ۷۵۹عاشقی مقدور هر عیاش نیست غزل شمارهٔ ۷۶۰برق با شوقم شراری بیش نیست غزل شمارهٔ ۷۶۱درگلشن هوس‌که سراغ‌گلیش نیست غزل شمارهٔ ۷۶۲بزم تصور توکدورت ایاغ نیست غزل شمارهٔ ۷۶۳وضع ترتیب ادب در عرصه‌گاه لاف نیست غزل شمارهٔ ۷۶۴آستان عشق جولانگاه هر بیباک نیست غزل شمارهٔ ۷۶۵خلق را بر سرهر لقمه ز بس سرشکنی‌ست غزل شمارهٔ ۷۶۶حایل عزم نفس‌گرد ره و فرسنگ نیست غزل شمارهٔ ۷۶۷جای آرام به وحشتکدهٔ عالم نیست غزل شمارهٔ ۷۶۸دیده‌ای راکه به نظاره دل محرم نیست غزل شمارهٔ ۷۶۹عزت ‌و خواری دهر آن همه دور از هم نیست غزل شمارهٔ ۷۷۰تعین جز افسون اوهام نیست غزل شمارهٔ ۷۷۱چو صبحم دماغ می‌آشام نیست غزل شمارهٔ ۷۷۲پر بیکسم امروزکسی را خبرم نیست غزل شمارهٔ ۷۷۳هما سراغم و زیر فلک مگس هم نیست غزل شمارهٔ ۷۷۴پیش چشمی‌که نورعرفان نیست غزل شمارهٔ ۷۷۵مقیدان وفا را ز دل رمیدن نیست غزل شمارهٔ ۷۷۶کتاب عافیتی قیل و قال باب تو نیست غزل شمارهٔ ۷۷۷جهان قلمرو توفان اعتبار تو نیست غزل شمارهٔ ۷۷۸در خیال مزن فهم خویش سازتو نیست غزل شمارهٔ ۷۷۹تویی‌که غیر دلم هیچ‌جا مقام تو نیست غزل شمارهٔ ۷۸۰تو آفتاب و جهان جزبه جستجوی تو نیست غزل شمارهٔ ۷۸۱نور دل در کشور آیینه نیست غزل شمارهٔ ۷۸۲راحت‌ کجاست گر دلت‌ از خویش رسته نیست غزل شمارهٔ ۷۸۳رنگم درین چمن به هوس پر زننده نیست غزل شمارهٔ ۷۸۴مبتذل صبح و شام تازگی‌ آرنده نیست غزل شمارهٔ ۷۸۵در تکلم از ندامت هیچ‌کس آسوده نیست غزل شمارهٔ ۷۸۶با دل تنگ است‌کار اینجا ز حرمان چاره نیست غزل شمارهٔ ۷۸۷خط‌خوبان هم‌،حریف طبع وحشت‌پیشه نیست غزل شمارهٔ ۷۸۸خواجه تا کی باید این بنیاد رسوایی‌ که نیست غزل شمارهٔ ۷۸۹ز انقلاب جسم‌، دل بر ساز وحشت هاله نیست غزل شمارهٔ ۷۹۰هیچکس جز یأس‌، غمخوار من دیوانه نیست غزل شمارهٔ ۷۹۱آزادگی‌، غبار در و بام خانه نیست غزل شمارهٔ ۷۹۲این‌زمان یک طالب‌مستی درین میخانه نیست غزل شمارهٔ ۷۹۳محرم حسن ازل اندیشهٔ بیگانه نیست غزل شمارهٔ ۷۹۴صاف‌طبعان را غمی از خار خارکینه نیست غزل شمارهٔ ۷۹۵طاس این نرد اختیاری نیست غزل شمارهٔ ۷۹۶از ره و منزل تحقیق اگر دوری نیست غزل شمارهٔ ۷۹۷فریاد که در عالم تحقیق‌ کسی نیست غزل شمارهٔ ۷۹۸سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست غزل شمارهٔ ۷۹۹عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست غزل شمارهٔ ۸۰۰بی‌ساز انفعال سراپای من تهی‌ست غزل شمارهٔ ۸۰۱برگ طربم عشرت بی‌برگ و نوایی‌ست غزل شمارهٔ ۸۰۲در ربط خلق یکسر ناموس‌کبریایی‌ست غزل شمارهٔ ۸۰۳ز خویش‌ مگذر اگر جوهرت‌ شناسایی‌ ست غزل شمارهٔ ۸۰۴هرچند درین‌ گلشن هرسو گل خودروییست غزل شمارهٔ ۸۰۵گرم‌رفتاری که سر در راه آن یکتا گذاشت غزل شمارهٔ ۸۰۶نیشی تا علم همت عنقا برداشت غزل شمارهٔ ۸۰۷یک شبم در دل نسیم یاد آن گیسو گذشت غزل شمارهٔ ۸۰۸زان خوشه‌که میناگری باغ عنب داشت غزل شمارهٔ ۸۰۹جرأت سؤال شرم ترا گر جواب داشت غزل شمارهٔ ۸۱۰جز خموشی هرکه دل بر ناله و فریاد داشت غزل شمارهٔ ۸۱۱حیرتم عمری به امید ندامت شاد داشت غزل شمارهٔ ۸۱۲سعی‌جاه آرزوی خاک شدن در سر دا‌شت غزل شمارهٔ ۸۱۳برق آفت لمعه در بی‌ضبطی اسرار داشت غزل شمارهٔ ۸۱۴شب‌که شور بلبل ما ریشه درگلزار داشت غزل شمارهٔ ۸۱۵ز بس که معنی مکتوب عشق پیچش داشت غزل شمارهٔ ۸۱۶تا جنون نقد بهار عشرتم در چنگ داشت غزل شمارهٔ ۸۱۷تا ز حسن او گلستان تماشا رنگ داشت غزل شمارهٔ ۸۱۸دوش در راه خیالت عجز شوق آهنگ داشت غزل شمارهٔ ۸۱۹اندیشه در نزاکت معنی کمال داشت غزل شمارهٔ ۸۲۰در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت غزل شمارهٔ ۸۲۱هرجا دلی تپیدن شوق خیال داشت غزل شمارهٔ ۸۲۲تا نظر بر شوخی من نرگس خودکام داشت غزل شمارهٔ ۸۲۳سادگی دل را اسیر فکرهای خام داشت غزل شمارهٔ ۸۲۴شب‌ که جوش‌ حسرتی ‌زان نرگس‌ خودکام داشت غزل شمارهٔ ۸۲۵شب‌که طاووس مرا شوق تو بال‌افشان داشت غزل شمارهٔ ۸۲۶وهم هستی هیچکس را ازتپیدن وانداشت غزل شمارهٔ ۸۲۷هرکه را دستی ز همت بود جز بر دل نداشت غزل شمارهٔ ۸۲۸زندگانی‌ست‌ که جز مرگ سرانجام نداشت غزل شمارهٔ ۸۲۹امشب که به دل حسرت دیدارکمین داشت غزل شمارهٔ ۸۳۰چه سحر بود که دوشم دل آرزوی تو داشت غزل شمارهٔ ۸۳۱آغاز نگاهم به قیامت نظری داشت غزل شمارهٔ ۸۳۲گر جنونم هوس قطع منازل می‌داشت غزل شمارهٔ ۸۳۳تو ازآن خلوت یکتا چه خبر خواهی داشت غزل شمارهٔ ۸۳۴گل در چمن رسید و قدم بر هوا گذاشت غزل شمارهٔ ۸۳۵همت من از نشان جاه چون ناوک‌ گذشت غزل شمارهٔ ۸۳۶تا عرقناک از چمن آن شوخ بی‌پروا گذشت غزل شمارهٔ ۸۳۷در طلبت شب چه جنون‌ها گذشت غزل شمارهٔ ۸۳۸یأس مجنون آخر از پیچ و خم سودا گذشت غزل شمارهٔ ۸۳۹چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت غزل شمارهٔ ۸۴۰فرصت نظاره تا مژگان گشودن درگذشت غزل شمارهٔ ۸۴۱شب به یاد آن لب خموش گذشت غزل شمارهٔ ۸۴۲به فکر دل لبم از ربط قیل و قال‌گذشت غزل شمارهٔ ۸۴۳دوش از نظر خیال تو دامن‌کشان گذشت غزل شمارهٔ ۸۴۴همت ‌از هر دو جهان ‌جست ‌و ز دل در نگذشت غزل شمارهٔ ۸۴۵نه همین سبزه از خطش ترگشت غزل شمارهٔ ۸۴۶ز فقر تا به شهادت شد آشنا انگشت غزل شمارهٔ ۸۴۷بی‌روی تو مژگان چه نگارد به سرانگشت غزل شمارهٔ ۸۴۸شب هجوم جلوه او در خیالم جا گرفت غزل شمارهٔ ۸۴۹دی حرف خرامش به لبم بال‌گشا رفت غزل شمارهٔ ۸۵۰سعی روزی داشتم آخر ندامت پیش رفت غزل شمارهٔ ۸۵۱قامتش سامان شوخی از نگاه ما گرفت غزل شمارهٔ ۸۵۲ز آتش رخسار که ساغر گرفت غزل شمارهٔ ۸۵۳بعد از این باید سراغ من ز خاموشی گرفت غزل شمارهٔ ۸۵۴دل ماند بی‌حس و غمت افشانده بال رفت غزل شمارهٔ ۸۵۵صبح از دل چاک‌که دراین باغ سخن رفت غزل شمارهٔ ۸۵۶ازین بساط‌کسی داغ آرمیدن رفت غزل شمارهٔ ۸۵۷فغان‌ که فرصت دام تلاش چیدن رفت غزل شمارهٔ ۸۵۸آخر سیاهی از سر داغم به‌در نرفت غزل شمارهٔ ۸۵۹عمرگذشته بر مژه‌ام اشک بست و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۰دی به شبنم گریهٔ ما نوگلی خندید و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۱باز وحشی‌جلوه‌ای‌ در دیده جولان‌ کرد و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۲هرکه آمد سیر یأسی زین‌ گلستان‌ کرد و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۳زین من و ما زندگی سیر فنایی کرد و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۴رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۵هر کس اینجا یک دو دم دکان بسمل چید و رفت غزل شمارهٔ ۸۶۶به حیرتم چه فسون داشت بزم نیرنگت غزل شمارهٔ ۸۶۷که شود به وادی مدعا بلد تسلی منزلت غزل شمارهٔ ۸۶۸ای ظفر شیفتهٔ همت نصرت فالت غزل شمارهٔ ۸۶۹زهی مخموری عالم گلی از حسرت جامت غزل شمارهٔ ۸۷۰آمدم تا صد چمن بر جلوه‌نازان بینمت غزل شمارهٔ ۸۷۱باز با طرزتکلف آشنا می‌بینمت غزل شمارهٔ ۸۷۲ای پر فشان چون بوی‌گل بیرنگی از پیراهنت غزل شمارهٔ ۸۷۳جهان در سرمه خوابید از خیال چشم فتانت غزل شمارهٔ ۸۷۴زهی هنگامهٔ امکان‌، جنون‌ساز غریبانت غزل شمارهٔ ۸۷۵نسزد به وضع فسردگی ز بهار دل مژه بستنت غزل شمارهٔ ۸۷۶بهار آیینهٔ رنگی‌که باشد صرف آیینت غزل شمارهٔ ۸۷۷بیا ای جام و مینای طرب نقش‌کف پایت غزل شمارهٔ ۸۷۸همه‌کس‌ کشیده محمل به جناب‌ کبریایت غزل شمارهٔ ۸۷۹زهی چمن‌سازِ صبحِ فطرت‌، ‌تبسم لعل مهرجویت غزل شمارهٔ ۸۸۰کار به نقش پا رساند جهد سر هواییت غزل شمارهٔ ۸۸۱ره مقصدی که گم است و بس به خیال می ‌سپری عبث غزل شمارهٔ ۸۸۲بی‌مغزی و داری به من سوخته جان بحث غزل شمارهٔ ۸۸۳خواری‌ست بهر کج‌ منش از راست‌روان بحث غزل شمارهٔ ۸۸۴تأمل عارفان چه دارد به کارگاه جهان حادث غزل شمارهٔ ۸۸۵نتوان برد زآینهٔ ما رنگ حدوث غزل شمارهٔ ۸۸۶تا ز پیدایی به‌گوشم خواند افسون احتیاج غزل شمارهٔ ۸۸۷در لاف حلقه ر‌با مزن به ترانه‌های بیان‌کج غزل شمارهٔ ۸۸۸عمری‌ست ‌سرشکی نزد از دیدهٔ تر موج غزل شمارهٔ ۸۸۹عمری‌ست‌که در حسرت آن لعل‌گهر موج غزل شمارهٔ ۸۹۰به عبرت آب شو ای ‌غافل از خمیدن موج غزل شمارهٔ ۸۹۱مباد چشمهٔ شوق مرا فسردن موج غزل شمارهٔ ۸۹۲از بس‌که خورده‌ام به خم زلف یار پیچ غزل شمارهٔ ۸۹۳جان هیچ و جسد هیچ و نفس هیچ و بقا هیچ غزل شمارهٔ ۸۹۴عنقا سر و برگیم مپرس از فقرا هیچ غزل شمارهٔ ۸۹۵ماییم و خاک و وعده‌گه انتظار و هیچ غزل شمارهٔ ۸۹۶انجم چو تکمه ریخت ز بند نقاب صبح غزل شمارهٔ ۸۹۷بی‌پرده است جلوه ز طرف نقاب صبح غزل شمارهٔ ۸۹۸از کواکب گل فشاند چرخ در دامان صبح غزل شمارهٔ ۸۹۹بازم از فیض جنون آماد شد سامان صبح غزل شمارهٔ ۹۰۰نداشت دیده من بی‌تو تاب خندهٔ صبح غزل شمارهٔ ۹۰۱دل فتح و دست فتح و نظر فتح و کار فتح غزل شمارهٔ ۹۰۲خجلم ز حسرت پیریی ‌که ز چشم تر نکشد قدح غزل شمارهٔ ۹۰۳شب‌که حسنش برعرق پیچید سامان قدح غزل شمارهٔ ۹۰۴خلقی از پهلوی قدرت قصر و ایوان کرد طرح غزل شمارهٔ ۹۰۵مگو طاق و سرایی‌ کرده‌ام طرح غزل شمارهٔ ۹۰۶موی پیری بست بر طبع حسد تخمیر صلح غزل شمارهٔ ۹۰۷دم سرد بسته به پیش خود چقدر دماغ فسرده یخ غزل شمارهٔ ۹۰۸باز از پان‌گشت لعل نو خط دلدار سرخ غزل شمارهٔ ۹۰۹شد لب شیرین ادایش با من از ابرام تلخ غزل شمارهٔ ۹۱۰تنگی آورده خانهٔ صیاد غزل شمارهٔ ۹۱۱ز درد یأس ندانم کجا کنم فریاد غزل شمارهٔ ۹۱۲گر شور مستی‌ام کند اندیشه گردباد غزل شمارهٔ ۹۱۳یأس‌فرسای تغافل دل ناشاد مباد غزل شمارهٔ ۹۱۴گر بی‌تو نگه را به تماشا هوس افتاد غزل شمارهٔ ۹۱۵تا عرق‌،‌گلبرگ حسنت یک دوشبنم آب داد غزل شمارهٔ ۹۱۶حسنی که یادش آینهٔ حیرت آب داد غزل شمارهٔ ۹۱۷سیل غمی‌ که داد جهان خراب داد غزل شمارهٔ ۹۱۸شب که باد جلوه‌ات چشم خیالم آب داد غزل شمارهٔ ۹۱۹شوق تو به مشت پرم آتش زد و سر داد غزل شمارهٔ ۹۲۰داد عشق از بی‌نیازی درس طفلانم به یاد غزل شمارهٔ ۹۲۱شب که توفان‌جوشی چشم ترم آمد به یاد غزل شمارهٔ ۹۲۲چو ناله گرد نمودم اثر نمی‌تابد غزل شمارهٔ ۹۲۳گذشت عمر و دل از حرص سر نمی‌تابد غزل شمارهٔ ۹۲۴چنین کز تاب می گلبرگ حسنت شعله‌رنگ افتد غزل شمارهٔ ۹۲۵به روی آن جهان جلوه‌، یک عالم نقاب افتد غزل شمارهٔ ۹۲۶کسی که چون مژه عبرت دلیل روشنش افتد غزل شمارهٔ ۹۲۷ادب چه چاره کند چون فضول افتد غزل شمارهٔ ۹۲۸ز ننگ منت راحت به مرگم‌ کار می‌افتد غزل شمارهٔ ۹۲۹دل از نیرنگ آگاهی به چندین پیشه می‌افتد غزل شمارهٔ ۹۳۰نفس درازی‌ کس تا به چون و چند نیفتد غزل شمارهٔ ۹۳۱تو کار خویش کن اینجا تویی در من نمی‌گنجد غزل شمارهٔ ۹۳۲جنون اندیشه‌ای بگذار تا دل بر هنر پیچد غزل شمارهٔ ۹۳۳به روی عالم‌آرا گر نقاب زلف درپیچد غزل شمارهٔ ۹۳۴نه با سازهوس جوشد نه برکسب هنرپیچد غزل شمارهٔ ۹۳۵حسرتی در دل از آن لاله قبا می‌پیچد غزل شمارهٔ ۹۳۶به سرم شور تمنای تو تا می‌پیچد غزل شمارهٔ ۹۳۷فریب جاه مخور تا دل تو تنگ نگردد غزل شمارهٔ ۹۳۸جنون جولانی‌ام هرجا به‌وحشت رهنماگردد غزل شمارهٔ ۹۳۹دل اگر محو مدعا گردد غزل شمارهٔ ۹۴۰جنون بینوایان هرکجا بخت‌آزما گردد غزل شمارهٔ ۹۴۱هرچه آنجاست چو آنجا روی‌اینجاگردد غزل شمارهٔ ۹۴۲همین دنیاست کانجامش قیامت پرده‌در گردد غزل شمارهٔ ۹۴۳بر دستگاه اقبال کس خیره‌سر نگردد غزل شمارهٔ ۹۴۴دل تا به‌کی‌ام جز پی آزار نگردد غزل شمارهٔ ۹۴۵به عبرت سرکشان را موی پیری رهنمون‌گردد غزل شمارهٔ ۹۴۶به حرف و صوت مگو کار دل تباه نگردد غزل شمارهٔ ۹۴۷در این ‌گلشن ‌کدامین شعله با این تاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۴۸سیه مستی به دور ساغرت بیتاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۴۹نگه ز روی تو تا کامیاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۵۰چو شمع از عضو عضوم آگهی سرشار می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۵۱ساغرم بی‌ تو داغ می ‌گردد غزل شمارهٔ ۹۵۲به هرجا ساز غیرت انفعال آهنگ می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۵۳ز انداز نگاهت فتنه برق آهنگ می‌ گردد غزل شمارهٔ ۹۵۴به اندک شوخیی بنیاد تمکین‌کنده می‌گردد غزل شمارهٔ ۹۵۵ادب سازیم بر ما کیست تمهید صدا بندد غزل شمارهٔ ۹۵۶تا کاتب ایجادم نقش من و ما بندد غزل شمارهٔ ۹۵۷هوس تا چند بر دل تهمت هر خشک و تر بندد غزل شمارهٔ ۹۵۸گره به رشتهٔ نفس خوش آن‌که نبندد غزل شمارهٔ ۹۵۹باز بی‌تابی‌ام احرام چه در می‌بندد غزل شمارهٔ ۹۶۰به یادت‌گردش رنگم به هرجا بار می‌بندد غزل شمارهٔ ۹۶۱قضا تا نقش بنیاد من بیکار می‌بندد غزل شمارهٔ ۹۶۲چشم تو به حال من‌ گر نیم نظر خندد غزل شمارهٔ ۹۶۳لعل لب او یکدم بر حالم اگر خندد غزل شمارهٔ ۹۶۴صبری‌که صبح این باغ از ما جدا نخندد غزل شمارهٔ ۹۶۵ستمکشی‌ که به جز گریه‌اش نشا‌ید و خندد غزل شمارهٔ ۹۶۶جهان‌کجاست‌،‌گلی زان نقاب می‌خندد غزل شمارهٔ ۹۶۷رنگم نقاب غیرت آن جلوه می‌درد غزل شمارهٔ ۹۶۸هوس در مزرع آمال‌ گو صد خرمن انبارد غزل شمارهٔ ۹۶۹بر این ستمکده یارب چه سنگ می‌بارد غزل شمارهٔ ۹۷۰نه فخر می‌دمد اینجا نه ننگ می‌بارد غزل شمارهٔ ۹۷۱ادب‌سنج بیان حرفی از آن لب هرکجا دارد غزل شمارهٔ ۹۷۲اگر معشوق‌ بی‌مهر است‌ وگر عاشق‌ وفا دارد غزل شمارهٔ ۹۷۳تصور جوهر اکاهی قدرت‌کجا دارد غزل شمارهٔ ۹۷۴حرصت آن نیست‌ که مرگش‌ ز هوس وادارد غزل شمارهٔ ۹۷۵رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد غزل شمارهٔ ۹۷۶زمینگیری ز جولانم چه امکانست وادارد غزل شمارهٔ ۹۷۷گهی بر سر،‌ گهی در دل‌،‌ گهی در دیده جا دارد غزل شمارهٔ ۹۷۸نوبهار است و جهان سیر چمنها دارد غزل شمارهٔ ۹۷۹دماغ بلبل ما کی هوای بال و پر دارد غزل شمارهٔ ۹۸۰بت هندی‌ کی از دردسر ترکان خبر دارد غزل شمارهٔ ۹۸۱بر طمع‌، طبع خسیسی‌ که تفاخر دارد غزل شمارهٔ ۹۸۲بیا ای شعله تا دل فال وصلی از تو بردارد غزل شمارهٔ ۹۸۳در این وادی‌ کف یایی ز آسایش خبر دارد غزل شمارهٔ ۹۸۴ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد غزل شمارهٔ ۹۸۵شمع بزمت چه قدم بردارد غزل شمارهٔ ۹۸۶مگو دل از غم و صبر از جفا خبر دارد غزل شمارهٔ ۹۸۷درین ره تا کسی از وصل مقصد کام بردارد غزل شمارهٔ ۹۸۸کسی از التفات چشم خوبان‌ کام بردارد غزل شمارهٔ ۹۸۹دل از دم محبت، چندین فتور دارد غزل شمارهٔ ۹۹۰هوس‌پیمای فرصت گرد کلفت در قفس دارد غزل شمارهٔ ۹۹۱جهان‌، جنون بهار غفلت‌، ز نرگس سرمه‌ساش دارد غزل شمارهٔ ۹۹۲حیا عمری‌ست با صد گردش رنگم طرف دارد غزل شمارهٔ ۹۹۳هر سو نظرگشودیم زان جلوه رنگ دارد غزل شمارهٔ ۹۹۴بی‌نمک از نمک غیر توهم دارد غزل شمارهٔ ۹۹۵جنون از بس شکست آبله در هر قدم دارد غزل شمارهٔ ۹۹۶شکوه مفلسی ما را به خاموشی علم دارد غزل شمارهٔ ۹۹۷گرفتار رسوم اندیشهٔ آرام‌ کم دارد غزل شمارهٔ ۹۹۸مگو این نسخه طور معنیی یک دست‌کم دارد غزل شمارهٔ ۹۹۹هوس‌پیمایی جاهت خمارآلود غم دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۰جایی‌ که جام در دست آن مه خرام دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ادب چون ماه نو امشب پی تکلیف من دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۲ز شرم سرنوشتی‌کز ازل بنیاد من دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۳سحر آه و گلستان نکهت و بلبل فغان دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۴اگر خضر خطت از چشمهٔ حیوان نشان دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۵به پستی وانماند هر که از دردی نشان دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۶به خیال زنده بودن هوس بقا ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۷فنا کی شغل سودای محبت را زیان دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۸کام دل از لب خاموش گرفتن دارد غزل شمارهٔ ۱۰۰۹اسیر آن پنجهٔ نگارین رهایی ازهیچ در ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۰چه بلاست اینکه پیری ز فنا خبر ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۱دل با غبار هستی ربط آنقدر ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۲رنگ حنا در کفم بهار ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۳کس طاقت آن لمعهٔ رخسار ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۴نشئهٔ یأسم غم خمار ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۵اسرار در طبایع ضبط نفس ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۶گلهای آن تبسم باغ فلک ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۷سعی نفس جز شمار گام ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۸نامم هوس نگین ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۱۹چرا کسی چو حباب از ادب نگاه ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۰خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۱بهار صبح نفس زین دو دم بقا که ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۲نفس به غیر تک و پوی باطلی‌ که ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۳غبار ما به جز این پر شکستنی‌که ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۴به هرجا نعمتی هست انفعالی درکمین دارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۵قدح، می بر ‌کف است‌ و شمع‌، گل در آستین دارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۶نهال زندگی بالیدنی وحشت‌کمین دارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۷دل از وسعت اگر شانی ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۸عدم زین بیش برهانی ندارد غزل شمارهٔ ۱۰۲۹حرص اگر بر عطش غلو دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۰پر افشانده‌ام با اوج عنقا گفتگو دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۱مگو رند از می و زاهد زتقوا گفتگو دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۲این دور، دور حیز است‌، وضع متین که دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۳آنجاکه خیالت ز تمناگله دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۴بی‌یأس دل از هرچه ندارد گله دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۵هرجا نفسی هست ز هستی‌ گله دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۶از پنبه اگر آتش سوزان گله دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۷از چرخ نه هر ابله و نادان‌گله دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۸بهار عیش امکان رنگ وحشت دیده‌ای دارد غزل شمارهٔ ۱۰۳۹نفس را شور دل از عافیت بیگانه‌ای دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۰نفس زینسان که بر عزم پرافشانی کدی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۱خیال خوش‌نگاهان باز با شوخی سری دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۲عالم گرفتاری‌، خوش تسلسلی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۳نه مفصل نه مجملی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۴غرور قدرت اگر بازوی خمی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۵ضعیفی‌ها بیان عجز طاقت برنمی‌دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۶تک و پوی نفس از عالم عبرت فنی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۷مگر با نقش پایت مژدهٔ جوشیدنی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۸اینقدر ریش چه معنی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۴۹خیالت در غبار دل صفاپردازیی دارد غزل شمارهٔ ۱۰۵۰نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۱گرشوق به راهت قدمی پیش برآرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۲گر آن خروش جهان یکتا سری به این انجمن برآرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۳حاشاکه مرا طعن‌کسان بر سقط آرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۴فسردن از مزاج شعله خاکستر برون آرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۵من و حسنی‌که هرجا یادش از دل سر برون آرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۶نگاهت جوش صد میخانه از ساغر برون آرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۷احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد غزل شمارهٔ ۱۰۵۸در احتیاج نتوان بر سفله التجا برد غزل شمارهٔ ۱۰۵۹خاکستری نماند ز ما تا هوا برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۰ناموس عالم عین اندیشهٔ سوا برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۱هیهات دم بازپسین عرض ادب برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۲احتیاجم خجلت از احباب برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۳حسرت‌، پیام بیکسی آخر به یار برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۴شرم‌قصورم از سخن‌، شکوه‌اعتبار برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۵رنگ در دل داشتم روشنگر ادراک برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۶پیری‌ام آخر می و پیمانه برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ما را به در دل ادب هیچکسی برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۸مکتوب من به هرکه برد باد می‌برد غزل شمارهٔ ۱۰۶۹فکر خویشم آخر از صحرای امکان می‌برد غزل شمارهٔ ۱۰۷۰آه به دوستان دگر عرض دعا که می‌برد غزل شمارهٔ ۱۰۷۱یک سر مو گر هوس از فکر جاهی بگذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۲عرق‌آلوده جمالی ز نظر می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۳زین گلستان که گلش رنگ ندامت دارد غزل شمارهٔ ۱۰۷۴بهار می‌رود و گل ز باغ می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ز سخت‌جانی من عمر تنگ می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ز ساز جسم هزار انفعال می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۷باکه‌گویم چه قیامت به سرم می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۸تا لبش در نظرم می‌گذرد غزل شمارهٔ ۱۰۷۹دل مباد افسرده تا برکس نگرددکار سرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۰داغ بودم‌که چه خواهم به غمت انشا کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۱دل‌گداخته بر شش جهت بغل واکرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۲امروز بعد عمری دلدار یاد ما کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۳دل به زلف یار هم آرام نتوانست‌کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۴وحشتِ ما را تعلق رام نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۵خودسر به مرک گردن دعوی فرود کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۶اول دل ستمزده قطع امید کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۷از تغافل‌زدنی ترک سبب باید کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۸پیش ارباب حسب ترک نسب باید کرد غزل شمارهٔ ۱۰۸۹دل سحرگاهی به‌گلشن یاد آن رخسار کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۰عشق مطرب‌زاده‌ای بر ساز و تقوا زور کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۱آگاهی از خیال خودم بی‌نیاز کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۲گرد مرا تحیّر، صبح جنون سبق ‌کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۳بیستون یادی ز فرهاد ندامت فال ‌کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۴روزی‌که نقش‌گردش چشمت خیال‌کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۵اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۶شب‌ که دل از یأس مطلب باده‌ای در جام‌ کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۷عجز طاقت به‌ گرفتاری غم شادم‌ کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۸وداع عمر چمن‌ساز اعتبارم کرد غزل شمارهٔ ۱۰۹۹گر کمال اختیار خواهم کرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۰طبع سرکش خاک‌گشت و چشم شرمی وانکرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۱اگر نظّاره‌ گل می‌توان کرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ناتوانی در تلاش حرص بهتانم نکرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۳دورگردون تا دماغ جام عیشم تازه‌کرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۴حرف پیری داشتم لغزیدنم دیوانه کرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۵بی فقر آشکار نگردد عیار مرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۶عمر ارذل ای خدا مگمار بر نیروی مرد غزل شمارهٔ ۱۱۰۷پیکرم چون تیشه تا از جان‌ کنی یاد آورد غزل شمارهٔ ۱۱۰۸پای طلب دمی‌که سر از دل برآورد غزل شمارهٔ ۱۱۰۹زین شیشهٔ ساعت ‌که مه و سال برآورد غزل شمارهٔ ۱۱۱۰عملی که سر به هوا خم از همه پیکرت به‌در آورد غزل شمارهٔ ۱۱۱۱ز دنیا چه‌گیرد اگر مردگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۲اگر به افواج عزم شاهان سواد روم و فرنگ گیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۳دمی ‌که تیغ تو خون مرا بحل ‌گیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۴تا ساز نفسها کم مضراب نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۵گر شوق پی مطلب نایاب نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۶به محفلی‌که فضولی قدح به دست نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۷من آن غبارم که حکم نقشم به هیچ آیینه درنگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۸تدبیر عنان من پر شور نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۱۹اگر دماغم درین خمستان خمار شرم عدم نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۲۰فسردگیهای ساز امکان ترانه‌ام را عنان نگیرد غزل شمارهٔ ۱۱۲۱دل به خرسندی اگر ترک هوس می‌گیرد غزل شمارهٔ ۱۱۲۲غنا مفت هوس‌گر نام آسودن نمی‌گیرد غزل شمارهٔ ۱۱۲۳نه هستی از نفس‌هایم شمار ناله می‌گیرد غزل شمارهٔ ۱۱۲۴راه فضولی ما هم در ازل حیا زد غزل شمارهٔ ۱۱۲۵چنین‌گر طیع‌بیدر‌ت‌به‌خورد و خواب‌می‌سازد غزل شمارهٔ ۱۱۲۶نفس ‌با یک‌ جهان وحشت به‌ خاک‌ و آب می‌سازد غزل شمارهٔ ۱۱۲۷چو دندان ریخت نعمت حرص را مأیوس می‌سازد غزل شمارهٔ ۱۱۲۸تا جلوهٔ بیرنگ تو بر قلب صور زد غزل شمارهٔ ۱۱۲۹حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۰زبان به‌کام خموشی‌ کشد بیانش و لرزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۱روزی ‌که قضا سر خط آفاق رقم زد غزل شمارهٔ ۱۱۳۲جام غرور کدام رنگ توان زد غزل شمارهٔ ۱۱۳۳آنکه ما را به جفا سوخته یا می‌سوزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۴دل مپرسید چرا سوخته یا می‌سوزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۵تو شمشیر حقی هر کس ز غفلت با تو بستیزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۶به این عجزم چه ز خاک حیاپرورد برخیزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۷چو شمع از ساز من دیگرکدام آهنگ برخیزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۸چوگوهر قطره‌ام تاکی به آب افتدکه برخیزد غزل شمارهٔ ۱۱۳۹چه غفلت یارب از تقریر یأس انجام می‌خیزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۰بهار حیرت‌ست اینجا نه‌گل نی جام می‌خیزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۱به این ضعفی ‌که جسم زارم از بستر نمی‌خیزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۲نشئه دودی است‌ که از آتش می می‌خیزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۳تبسم هرکجا رنگ سخن زان لعل تر ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۴وداع‌ کلفتم تا گل‌ کند چاک جگر ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۵خرد به عشق‌ کند حیله‌ساز جنگ و گریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۶مباش غره به سامان این بنا که نریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۷به ‌گرمی نگه از شعله تاب می‌ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۸به هرکجا مژه‌ام رنگ خواب می‌ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۴۹خطی‌ که بر گل روی تو آب می‌ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۵۰باز اشکم به خیالت چه فسون می‌ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۵۱چاک کسوت فقرم رنگ خنده می‌ریزد غزل شمارهٔ ۱۱۵۲به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۳بر رمز کارگاه ازل کیست وارسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۴همّت از گردنکشی مشکل به استغنا رسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۵دگر تظلم ما عاجزان‌کجا برسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۶سراغت از چمن‌‌ کبریا که می‌پرسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۷کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۸جایی‌ که شکوه‌ها به صف زیر و بم رسد غزل شمارهٔ ۱۱۵۹سَحَرِ طلو‌عِ گلِ دعا که مرادِ اهلِ هِمَم رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۰تا ز عبرت سر مژگان به خمیدن نرسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۱همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۲تا ز چمن دماغ را بوی بهار می‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۳زبرگردون آنچه ازکشت تو و من می‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۴آه به درد عجز هم‌ کوشش ما نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۵تا گرد ما به اوج ثریا نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۶کار دلها باز از آن مژگان به سامان می‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۷هرگز به دستگاه نظر پا نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۸نشئهٔ‌گوشهٔ دل از دیر و حرم نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۶۹صبح شو ای‌شب‌که خورشید من‌اکنون می‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۷۰هوس تعین خواجگی‌، به نیاز بنده نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۱۱۷۱به امیدِ فنا تاب و تبِ هستی گوارا شد غزل شمارهٔ ۱۱۷۲ز تنگی منفعل‌ گردید دل آفاق پیدا شد غزل شمارهٔ ۱۱۷۳صفا داغ‌ کدورت‌ گشت سامان من و ما شد غزل شمارهٔ ۱۱۷۴کسی معنی بحر فهمیده باشد غزل شمارهٔ ۱۱۷۵پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشد غزل شمارهٔ ۱۱۷۶آن فتنه ‌که آفاقش شور من و ما باشد غزل شمارهٔ ۱۱۷۷به که چندی دل ما خامشی انشا باشد غزل شمارهٔ ۱۱۷۸تا در آیینهٔ دل راه نفس واباشد غزل شمارهٔ ۱۱۷۹چراکس منکر بی‌طاقتیهای درا باشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۰زشوخی چشم من‌تاکی به روی غیرواباشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۱تسلی کو اگر منظورت اسباب هوس باشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۲مرا این آبرو در عالم پرواز بس باشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۳صبحی‌ که‌ گلت به باغ باشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۴تا مشرب محبت ننگ وفا نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۵محبت ستمگر نباشد نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۶عشق هرجا ادب‌آموز تپیدن باشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۷رمز آشنای معنی هر خیره‌سر نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۸مکتوب شوق هرگز بی‌نامه‌بر نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۸۹هرچند به حق قرب تو مقدور نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۰راحت نصیب ایجاد زنگ و حبش نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۱هرچند دل از وصل قدح‌نوش نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۲وضع فلک آنجا که به یک حال نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۳هرچند خودنمایی تخت و حشم نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۴اگر تعین عنقا هوس پیام نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۵گر بوی وفا را نفس آیینه نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۶دل انجمن محرم و بیگانه نباشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۷خیال نامد!ری تا کیت خاطرنشین باشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۸بپرهیز از حسد تا فضل یزدانت قرین باشد غزل شمارهٔ ۱۱۹۹وداع سرکشی‌کن‌گر دلت راحت‌کمین باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۰جمعیت از آن دل‌که پریشان تو باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ما راکه نفس آینه پرداخته باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۲چشمی‌ که بر آن جلوه نظر داشته باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۳محو طلبت گردی اگر داشته باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۴مشتاق تو گر نامه‌بری داشته باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۵هر کس به رهت چشم تری داشته باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۶از نامه‌ام آن شوخ مکدر شده باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۷آنجاکه طلب محوتوکل شده باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۸تغافل‌چه‌خجلت‌به‌خود چیده‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۰۹خلوتسرای تحقیق کاشانهٔ که باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۰نیام تیغ عالمگیر مستی موج می باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۱در این خرابه نه دشمن نه دوست می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۲نگه در شبههٔ تحقیق من معذور می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۳لب بی‌صرفه نوا جهل سبق می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۴نقش نیرنگ جهان جوهر رم می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۵پیر خمیازه‌کش وضع جوان می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۶راحت دل ز نفس بال‌فشان می‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۷دماغ وحشت‌آهنگان خیال‌آور نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۸بنای رنگ فطرت بر مزاج دون نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۱۹بی زنگ درین محفل آیینه نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۱۲۲۰دل خاک سر کوی وفا شد چه بجا شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۱دلدار مقیم دل ما شد چه بجا شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۲جگری آبله زد تخم غمی پیدا شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۳صیاد بی‌نشانی پرواز رنگ ما شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۴بازم از شرم سجود امشب عرق بیتاب شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ای شمع تک وتاز نفس ‌گرد سفر شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۶اینقدر نمی‌دانم صیدم از چه لاغر شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۷مژده ای ذوق وصال آیینه بی‌زنگار شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۸نقطهٔ دل‌گرد خودگشت و خط پرگار شد غزل شمارهٔ ۱۲۲۹شب که از شور شکست دل اثر پرزور شد غزل شمارهٔ ۱۲۳۰هرکجا عشاق را درد طلب منظور شد غزل شمارهٔ ۱۲۳۱فکر نازک عالمی را سرمهٔ تقریر شد غزل شمارهٔ ۱۲۳۲تا دل دیوانه واماند از تپیدن داغ شد غزل شمارهٔ ۱۲۳۳آگاهی دل انجمن اختلاف شد غزل شمارهٔ ۱۲۳۴به‌ کدام فرصت ازین چمن هوس از فضولی اثر کشد غزل شمارهٔ ۱۲۳۵جبههٔ‌حرص اگر چنین‌گرد ره هوس‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۳۶از غبارم هرچه بالا می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۳۷هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۳۸شوق دیداری ‌که از دل بال حسرت می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۳۹عریانی آنقدر به برم تنگ می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۰مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۱حرص پیری شیأالله از خروشم می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۲باز دامان دل آهنگ چه گلشن می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۳بار ما عمری‌ست دوش چشم حیران می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۴چو شمع هیچکس به زیانم نمی‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۵رفته‌رفته این بزرگی‌ها به بازی می‌کشد غزل شمارهٔ ۱۲۴۶همچو مینا غنچهٔ رازم بهار آهنگ شد غزل شمارهٔ ۱۲۴۷کم و بیش وهم تعینت سر و برگ نقص و کمال شد غزل شمارهٔ ۱۲۴۸دل شهرهٔ تسلیم ز ضبط‌ نفسم شد غزل شمارهٔ ۱۲۴۹روز سیهم سایه صفت جزو بدن شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۰تا پری به ‌عرض آمد موج شیشه عریان شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ترکِ آرزو کردم رنجِ هستی آسان‌ شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۲رم وحشی نگاه من غبارانگیز جولان شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۳قیامت خنده‌ریزی بر مزار من‌ گل ‌افشان شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۴مخمل و دیبا حجاب هستی رسوا نشد غزل شمارهٔ ۱۲۵۵مکتوب مقصد ما از بیکسی فغان شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۶عید است غبار سر راه تو توان شد غزل شمارهٔ ۱۲۵۷پیر گردیدم و هستی سبب ننگ نشد غزل شمارهٔ ۱۲۵۸گل نکرد آهی‌که بر ما خنجر قاتل نشد غزل شمارهٔ ۱۲۵۹از حوادث خاطر آزاد ما غمگین نشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۰چون شفق از رنگ خونم هیچکس‌گلچین نشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۱پر هما چه‌ کند بخت اگر دگرگون شد غزل شمارهٔ ۱۲۶۲حیرت‌کفیل پر زدن‌گفتگو نشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۳آهی به هوا چتر زد و چرخ برین‌ شد غزل شمارهٔ ۱۲۶۴شب حسرت دیدار توام دام ‌کمین شد غزل شمارهٔ ۱۲۶۵زین ساز بم و زیر توقع چه خروشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۶کسی ‌که نیک و بد هوشیار و مست بپوشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۷رضاعت از برم چندانکه گردم پیر می‌جوشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۸نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ می‌جوشد غزل شمارهٔ ۱۲۶۹حال دل از دوری دلبر نمی‌دانم چه شد غزل شمارهٔ ۱۲۷۰حاصلم زین مزرعِ بی‌بر نمی‌دانم چه شد غزل شمارهٔ ۱۲۷۱ز وهم متهم ظرف کم نخواهی شد غزل شمارهٔ ۱۲۷۲باغ نیرنگ جنونم نیست آسان بشکفد غزل شمارهٔ ۱۲۷۳وحشتم گر یک تپش در دشت امکان بشکفد غزل شمارهٔ ۱۲۷۴به یاد آستانت هرکه سر بر خاک می‌مالد غزل شمارهٔ ۱۲۷۵سپند بزم تو تا بیقرار گردد و نالد غزل شمارهٔ ۱۲۷۶اگر سور است وگر ماتم دل‌مایوس می‌نالد غزل شمارهٔ ۱۲۷۷دل باز به جوش یارب آمد غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ز هستی قطع‌کن‌ گر میل راحت در نمود آمد غزل شمارهٔ ۱۲۷۹نتوان به تلاش از غم اسباب برآمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۰عالم همه زین میکده بیهوش برآمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۱تمام شوقیم لیک غافل که دل به راهِ که می‌خرامد غزل شمارهٔ ۱۲۸۲ز ابرام طلب نومیدی‌ام آخر به چنگ آمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۳شبم آهی ز دل در حسرت قاتل برون آمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۴فالی از داغ زدم دل چمن‌آیین آمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۵گل به سر، جام به کف‌، آن چمن‌ آیین آمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ز تخمت چه نشو و نما می‌دمد غزل شمارهٔ ۱۲۸۷پر مفلسم به من چه نوا می‌توان رساند غزل شمارهٔ ۱۲۸۸به هرجا باغبان در یاد مستان تاک بنشاند غزل شمارهٔ ۱۲۸۹اگر درد طلب این گردم از رفتار جوشاند غزل شمارهٔ ۱۲۹۰دل به قید جسم از علم یقین بیگانه ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۱طالعم زلف یار را ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۲موج‌گل بی‌تو خار را ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۳دلدار رفت و دیده به حیرت دچار ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۴رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۵از دلم‌بگذشت و خون‌در چشم حیرت‌ساز ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۶در گلستانی‌ که چشمم محو آن طناز ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۷شوق تا محمل به دوش طبع وحشت‌ساز ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۸از هجوم کلفت دل ناله بی‌آهنگ ماند غزل شمارهٔ ۱۲۹۹رشته بگسیخت نفس زیر و بم ساز نماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۰گر آیینه‌ات در مقابل نماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۱دل بال یاس زد نفس مغتنم نماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۲کم نیست صحبت دل‌گر مرد، زن نماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۳دلدار گذشت و نگه بازپسین ماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۴بسکه بیمارتو بر بستر غم یکرو ماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۵بهار عمر به صبح دمیده می‌ماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۶ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۷نه غنچه سر به گریبان‌ کشیده می‌ماند غزل شمارهٔ ۱۳۰۸زان نشئه‌ که قلقل به لب شیشه دواند غزل شمارهٔ ۱۳۰۹گر نالهٔ من پرتو اندیشه دواند غزل شمارهٔ ۱۳۱۰پی تحقیق کسانی که گرو تاخته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۱در بساطی که دم تیغ ادب آخته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۲صفا فریب فقیهان نفس گداخته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۳چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۴نقش دویی بر آینه‌ من نبسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۵عمری‌ست رخت حسرتم از سینه بسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۶دونان که در تلاش گهر دست شسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۷جمعی‌که پر به فکر هنر درشکسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۸این حرصها که دامن صد فن شکسته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۱۹شمعها زین انجمن بی‌صرفه‌تازان رفته‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۰آن سبکروحان که تن در خاکساری داده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۱ذره تا خورشید امکان جمله حیرت زاده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۲هرجا صلای محرمی راز داده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۳از شکست رنگم آب روی شاهی داده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۴روزگاری شد که از اهل وفا دل برده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۵غفلت آهنگان که دل را ساز غوغا کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۶اینکه در دیر غمت دم سرد پیدا کرد‌ه‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۷آن سخا کیشان ‌که بر احسان نظر واکرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۸فرصت انشایان هستی‌ گر تکلف ‌کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۲۹تا ز گرد انتظارت مستفیدم‌ کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۰آب و رنگ عبرتی صرف بهارم‌ کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۱با خزان آرزو حشر بهارم‌ کرد‌ه‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۲وعده افسونان طلسم انتظارم کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۳گرد عجزم‌، خوشخرامان سرفرازم کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۴همچو گوهر قطرهٔ خشکی عیانم‌ کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۵موج گوهرطینتان‌، گر شوخی افزون کرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۶یاران تمیز هستی بدخو نکرده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۷بر من فسون عجز در ایجاد خوانده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۸اهل معنی ‌گر به گفت‌وگو نفس فرسوده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۳۹آنها که رنگ خودسری شمع دیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۰امروز ناقصان به کمالی رسید‌ه‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۱لاله و گل چشمک رمز خوان فهمیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۲حاضران از دور چون محشر خروشم دیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۳محرمان‌ کاثار صنع از عشق پر فن دیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۴در عشق آنکه قابل دردش ندیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۵در غبار هستی اسرار فنا پوشیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۶یاران فسانه‌های تو و من شنیده‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۷این ستم‌کیشان ‌که وهم زندگی ‌را هاله‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۸بیقراران تو کز شوق فنا دیوانه‌اند غزل شمارهٔ ۱۳۴۹معنی‌سبقان‌گر همه صد بحر کتابند غزل شمارهٔ ۱۳۵۰چشم چون آیینه برنیرنگ عرض نازبند غزل شمارهٔ ۱۳۵۱محرم آهنگ دل شو سرمه بر آواز بند غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ای ساز قدس دل به جهان نوا مبند غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ای بهار پرفشان دل برگل و سنبل مبند غزل شمارهٔ ۱۳۵۴مدعا دل بود اگر نیرنگ امکان ریختند غزل شمارهٔ ۱۳۵۵تا به عالم‌، رنگ بنیاد تمنا ریختند غزل شمارهٔ ۱۳۵۶کار دنیا بس که مهمل‌ گشت عقبا ریختند غزل شمارهٔ ۱۳۵۷آنکه از بوی بهارش رنگ امکان ریختند غزل شمارهٔ ۱۳۵۸رنگ اطوار ادب‌سنجان به قانون ریختند غزل شمارهٔ ۱۳۵۹سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۰گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۱مصوران به هزار انفعال پیوستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۲بی‌نیازان برق‌ربز بحر و بر برخاستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۳زد نفس فال تن‌آسانی دلی آراستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۴محفل هستی به تحریک دلی آراستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۵آرزو سوخت نفس آینهٔ دل بستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۶غافلی چند که نقش حق وباطل بستند غزل شمارهٔ ۱۳۶۷هرجا تپش شمع درین خانه نهفتند غزل شمارهٔ ۱۳۶۸دنیا وتلاش هوس بی‌خبری چند غزل شمارهٔ ۱۳۶۹خلقی‌ست پراکندهٔ سعی هوسی چند غزل شمارهٔ ۱۳۷۰گر آگهی به سیر فنا و بقا بخند غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ای بی‌نصیب عشق به ‌کار هوس بخند غزل شمارهٔ ۱۳۷۲حسرت زلف توام بود شکستم دادند غزل شمارهٔ ۱۳۷۳یاران مزهٔ عبرت از این مائده بردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۴تا شدم ‌گرم طلب عجز درایم‌ کردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۵حاصل عافیت آنها که به دامن‌کردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۶خوش‌خرامان اگر اندیشهٔ جولان کردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ذره تا مسهر هزار آینه عریان‌ کردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ز شرم عشق فلکها به خاک روکردند غزل شمارهٔ ۱۳۷۹رازداران کز ادب راه لب گویا زدند غزل شمارهٔ ۱۳۸۰روزگاری‌ که به عشق از هوسم افکندند غزل شمارهٔ ۱۳۸۱روزی که هوسها در اقبال گشودند غزل شمارهٔ ۱۳۸۲برای خاطرم غم آفریدند غزل شمارهٔ ۱۳۸۳به شوخی زد طرب غم آفریدند غزل شمارهٔ ۱۳۸۴ز بسکه منتظران چشم در ره یارند غزل شمارهٔ ۱۳۸۵محرمانی‌ که به آهنگ فنا مسرورند غزل شمارهٔ ۱۳۸۶مصور نگهت ساغر چه رنگ زند غزل شمارهٔ ۱۳۸۷عاقبت شرم امل بر غفلت ما می‌زند غزل شمارهٔ ۱۳۸۸فطرت آخر بر معاد از سعی اکمل می‌زند غزل شمارهٔ ۱۳۸۹محوگریبان ادب‌کی سر به هر سو می‌زند غزل شمارهٔ ۱۳۹۰برق خطی بر سیاهی می‌زند غزل شمارهٔ ۱۳۹۱عشاق‌ گر از سبحه و زنار نویسند غزل شمارهٔ ۱۳۹۲تن‌پرستان‌که به این آب و نمک عیاشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۳گر خاک ‌نشینان علم افراخته باشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۴حکم عشق است‌ که‌ تشریف تمنا بخشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۵صد ابد عیش طربخانهٔ دنیا بخشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۶زان زر و سیم ‌که این مردم باذل بخشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۷از چه دعوی شمعها گردن به بالا می‌کشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۸جماعتی‌که نظرباز آن بر و دوشند غزل شمارهٔ ۱۳۹۹مبصّران حقیقت‌ که سر به سر هوشند غزل شمارهٔ ۱۴۰۰به‌ گفتگوی کسان مردمی که می‌لافند غزل شمارهٔ ۱۴۰۱چه بوربا و چه مخمل حجاب می‌بافند غزل شمارهٔ ۱۴۰۲قماش رنگ ز بس بی‌حجاب می‌بافند غزل شمارهٔ ۱۴۰۳دلها تامل آینهٔ حسن مطلقند غزل شمارهٔ ۱۴۰۴شور اشکم‌ گر چنین راه تپش سر می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۰۵نشد آنکه شعلهٔ وحشتی به دل فسرده فسون‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۰۶باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند غزل شمارهٔ ۱۴۰۷دل پا شکسته حق طلب‌، به رهت چگونه ادا کند غزل شمارهٔ ۱۴۰۸شور لیلی کو که باز آزایش سودا کند غزل شمارهٔ ۱۴۰۹کو جنون تا عقدهٔ هوش از سر ما واکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۰هر سخن ‌سنجی‌ که خواهد صید معنیها کند غزل شمارهٔ ۱۴۱۱از قضا بر خوان ممسک‌ گر کسی نان بشکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۲هر کجا سعی جنون بر عزم جولان بشکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۳حسن‌کلاه هوسی‌گر به تجمل شکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۴لاغری آن همه زین مرحله دورم افکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۵کلاه هرکه فلک بر سماک می‌فکند غزل شمارهٔ ۱۴۱۶اگر از گدازم نمی گل کند غزل شمارهٔ ۱۴۱۷اگر معنی خامشی ‌گل کند غزل شمارهٔ ۱۴۱۸تقلید از چه علم به لافم علم‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۱۹از بسکه به تحصیل غنا حرص توجان ‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۰لمعهٔ مهرش دمی کاینه تابان کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۱هرجا خرام ناز تو تمکین عیان‌ کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۲اشک ‌گهر طینت ما راه تپش سر نکند غزل شمارهٔ ۱۴۲۳طبع دانا الم دهر مکدر نکند غزل شمارهٔ ۱۴۲۴هوس جنون‌زدهٔ نفس به کدام جلوه کمین کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۵وهم بلند وپست جاه چند دلت سیه‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۶بادهٔ تحقیق را ظرف هوس تنگی کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۷مشرب عشاق بر وضع هوس تنگی‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۸بسکه بی‌روپت بهارم ‌کلفت انشا می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۲۹عاقبت‌در حلقهٔ‌آن زلف‌، دل جا می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۰ساز امکان از شکست آواز پیدا می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۱هر نفس دل صدهزار اندیشه پیدا می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۲گر طمع دست طلب وامی‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۳میل هوس ز عافیتم فرد می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۴درگلستانی‌که حسنش جلوه‌ای سر می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۵اول ،‌در عدم‌، دهنت باز می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۶گر جنونم ناله واری نذر بلبل می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۷هرکجا آیینهٔ حسن جنون‌ گل می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۸بس که زخم‌ کشتهٔ نازش تلاطم می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۳۹داغ عشقم چاره‌جوییها کبابم می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۰حسرت امشب آه بی‌تأثیر روشن می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۱عقل اگر صد انجمن تدبیر روشن می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۲بولهوس از سبک سری حفظ سخن نمی‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۳ناتوانی باز چون شمعم چه افسون می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۴قامت خم‌کز حیا سوی زمین رو می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۵ذوق فقر افسانهٔ اقبال‌کوته می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۶با هستی‌ام وداع تو و من چه می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۷بر اهل فضل دانش و فن‌گریه می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۸کارجهان خواه عجز، خواه سری می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۴۹هر که اینجا می‌رسد بی‌اعتدالی می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۰هرکه در اظهار مطلب هرزه‌نالی می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۱اینکه طاقت‌ها جوانی می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۲نظم امکانی کجا ضبط روانی می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۳رفته رفته عافیت هم‌کینه‌خواهی می‌کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۴مفلسی دست تهی بر سودن ارزانی کند غزل شمارهٔ ۱۴۵۵بلا‌کشان محبت‌ گل چه نیرنگند غزل شمارهٔ ۱۴۵۶گردی دگر نشد ز من نارسا بلند غزل شمارهٔ ۱۴۵۷یارب چه‌سان‌کنم به هوای دعا بلند غزل شمارهٔ ۱۴۵۸پیری آمد ماند عشرتها ز انداز بلند غزل شمارهٔ ۱۴۵۹غافل شدیم وگشت خروش هوس بلند غزل شمارهٔ ۱۴۶۰حسرت دل‌کرد بر ما پنجهٔ قاتل بلند غزل شمارهٔ ۱۴۶۱عجز نپسندید از ما شکوهٔ قاتل بلند غزل شمارهٔ ۱۴۶۲آنها که لاف افسر و اورنگ می‌زنند غزل شمارهٔ ۱۴۶۳عشاق چون فسانهٔ تحقیق سر کنند غزل شمارهٔ ۱۴۶۴جمعی‌ که با قناعت جاوید خو کنند غزل شمارهٔ ۱۴۶۵حق‌مشربان دمی که به تحقیق رو کنند غزل شمارهٔ ۱۴۶۶روشندلان چو آینه بر هرچه رو کنند غزل شمارهٔ ۱۴۶۷این غافلان که آینه‌پرداز می‌دهند غزل شمارهٔ ۱۴۶۸علویانی ‌که به این عالم دون می‌آیند غزل شمارهٔ ۱۴۶۹هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۰هرکه زین انجمن آثار صفا می‌بیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۱بهار رنگ عبرت جز دل روشن نمی‌بیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۲آفاق جا ندارد همت کجا نشیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۳به روی من ز کجا رنگ اعتبار نشیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۴سپند بزم‌ تو گویند هیچ جا ننشیند غزل شمارهٔ ۱۴۷۵اتفاق است آنکه هردشوار را آسان نمود غزل شمارهٔ ۱۴۷۶بر در دل حلقه زد غفلت‌، ‌کنون آهش چه سود غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ریشه‌واری عافیت در مزرع امکان نبود غزل شمارهٔ ۱۴۷۸تاآینه‌روبروی ما بود غزل شمارهٔ ۱۴۷۹نیرنگ امل‌ گل بقا بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۰یاد شوقی‌ کز جفاهایت دل ما شاد بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۱آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۲عیش ما کم نیست گر اشکی به چشم تر بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۳هرکه را اجزای موهوم نفس دفتر بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۴همچو آتش‌ هرکه را دود طلب در سر بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۵برگ و ساز عندلیبان زین چمن‌ گفتار بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۶دیده را مژگان بهم آوردنی درکار بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۷زین باغ بسکه بی‌ثمری آشکار بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۸مطلبی‌ گر بود از هستی همین آزار بود غزل شمارهٔ ۱۴۸۹شب که در بزم ادب قانون حیرت‌ساز بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۰سجدهٔ خاک درت هرکه تمنایش بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۱آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۲در ادبگاهی ‌که لب نامحرم تحریک بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۳امشب غبار نالهٔ دل سرمه رنگ بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۴روزی که بی تو دامن ضعفم به چنگ بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۵شب‌ که از جوش خیالت بزم‌ گلشن تنگ بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۶شب‌که از شوق توپروازم بهار آهنگ بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۷ماضی ومستقبل این بزم حیرت حال بود غزل شمارهٔ ۱۴۹۸درشت‌خو سخنش عافیت ثمر نبود غزل شمارهٔ ۱۴۹۹نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۰تا نفس ما ومن غبارنبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۱تا دل از انجمن وصل تو مأیوس نبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۲شب که جز یأس به کام دل مأیوس نبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۳ناله می‌افشاند پر در باغ ما بلبل نبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۴نقش هستی جز غبار وهم نیرنگی نبود غزل شمارهٔ ۱۵۰۵یک‌دو دم هنگامهٔ تشویش مهر و کینه بود غزل شمارهٔ ۱۵۰۶چون شرر اقبال هستی بسکه فرصت‌کاه بود غزل شمارهٔ ۱۵۰۷روزی‌ که عشق رنگ جهان نقش بسته بود غزل شمارهٔ ۱۵۰۸هرکه را دیدم ز لاف ما و من شرمنده بود غزل شمارهٔ ۱۵۰۹بسکه در ساز صفاکیشان حیا خوابیده بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۰شب که در یادت سراپایم زبان ناله بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۱شب‌که وصل آغوش‌پرداز دل دیوانه بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۲محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۳آنروز که پیدایی ما را اثری بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۴با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۵این انجمن افسانهٔ راز دهنی بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۶به‌کوی‌دوست‌که تکلیف بی‌نشانی بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۷به نظم عمرکه سر تا سرش روانی بود غزل شمارهٔ ۱۵۱۸چون آب روان پر مگذر بی‌خبر از خود غزل شمارهٔ ۱۵۱۹جایی‌که سعی حرص جنون‌آفرین دود غزل شمارهٔ ۱۵۲۰تا مه نوبر فلک بال‌گشا می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۱هر که آمد در جان بیکس‌تر از ما می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۲با این خرام ناز اگر آن مست می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۳شبنم صبح از چمن آبله دل می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۴دل ز پی‌اش عمرهاست سجده‌ کمین می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۵بعد ازینت سبزه خط در سیاهی می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۶گر چنین اشکم ز شرم پرگناهی می‌رود غزل شمارهٔ ۱۵۲۷شوق موسی نگهم رام تسلی نشود غزل شمارهٔ ۱۵۲۸چو دولت درش بر خسان واشود غزل شمارهٔ ۱۵۲۹آه نومیدم‌ کجا تأثیر من پیدا شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۰گر چنین بخت نگون عبرت ‌کمین پیدا شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۱حسن بی‌شرم ازهجوم بوالهوس محشر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۲در بیابانی‌ که سعی بیخودی رهبر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۳دل جهان دیگر از مرآت یکدیگر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۴طبع قناعت اختیار مصدر زیب و فر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۵گر خیال‌گردش چشم توام رهبر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۶گرنه مشت خاکم از اشک ندامت تر شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۷خواهش از ضبط نفس‌ گر قدمی پیش شود غزل شمارهٔ ۱۵۳۸بر آستان تو تا جبهه نقش پا نشود غزل شمارهٔ ۱۵۳۹دلیل شکوهٔ من سعی نارسا نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۰غرور ناز تو تهمت‌کش ادا نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۱فسون عیش‌، کدورت‌زدای ما نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۲می و نغمه مسلم حوصله‌ای که قدح‌کش گردش سر نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۳جهدکن‌که دل ز هوس پایمال شک نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۴خودسر هوازده را شرم رهنمون نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۵هوش تا عافیت آیینهٔ مستی نشود غزل شمارهٔ ۱۵۴۶کجاست سایه که هستیش دستگاه شود غزل شمارهٔ ۱۵۴۷اشک ز بیداد عشق پرده‌گشا می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۴۸حسرت مخمورم آخر مستی انشا می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۴۹بیقراری در دل آگاه طاقت می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۰دل جهان دیگر از رفع‌ کدورت می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۱شوخی‌، بهار طبع چمن‌زاد می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۲تا مقابل بر رخ آن شعله پیکر می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۳دل چو آزاد از تعلق شد منور می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۴کی به آسانی دم آبم میسر می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۵هرکجا عبرت به درس وعظ رهبر می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۶زندگی در ملک عبرت مرگ مفلس می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۷ازکجا آیینه با مردم موافق می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۸آخر از جمع هوسها عقده حاصل می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۵۹جزو موزون اعتدال جوهر کل می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۰دل ز هر اندیشه با رجی مقابل می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۱عرض هستی زنگ بر آیینهٔ دل می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۲جوهر تمکین مرد از لاف برهم می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۳آتش شوق طلب آنجا که روشن می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۴طبع خاموشان به نور شرم روشن می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۵هر کجا شمع تماشای تو روشن می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۶باد صحرای جنون هرگه‌ گل‌افشان می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۷تا دم تیغت به عرض جلوه عریان می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۸اشکم از پیری به چشم تر پریشان می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۶۹طرهٔ او در خیالم ‌گر پریشان می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۰فرصت ناز کر و فر ضامن ‌کس نمی‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۱یاد تو آتشی است که خامش نمی‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۲علم و عیان خلق به جز شک نمی‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۳موی دماغ جاه و حشم حل نمی‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۴دون طبع قدرش از هوس افزون نمی‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۵خارج ابنای جنس است آنکه موزون می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۶دل چو شد روشن جهان هم مشرب او می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۷چون رشته‌ای که ازگهر آگاه می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۸آفات از هوس به سرت هاله می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۷۹در هوای او دل هر ذره جانی می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۸۰بیخودی امشب پر و بال فغانی می‌شود غزل شمارهٔ ۱۵۸۱پیری وداع عمر سبکبال وانمود غزل شمارهٔ ۱۵۸۲گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید غزل شمارهٔ ۱۵۸۳شدم خاک و نگفتم عاشقم کار اینچنین باید غزل شمارهٔ ۱۵۸۴ز هر مو دام بر دوشم گرفتار اینچنین باید غزل شمارهٔ ۱۵۸۵نشاط این بهارم بی‌گل رویت چه کار آید غزل شمارهٔ ۱۵۸۶از حقهٔ دهانش هر گه سخن برآید غزل شمارهٔ ۱۵۸۷ظالم چه خیال است مؤدب به‌در آید غزل شمارهٔ ۱۵۸۸دل صبرآزما کمتر ز دار و گیر فرساید غزل شمارهٔ ۱۵۸۹دل در جسد شبهه عبارت چه نماید غزل شمارهٔ ۱۵۹۰مگو صبح طرب در ملک هستی دیر می‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۱چه شمع امشب در این محفل چمن‌پرداز می‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۲خیال چشم‌که ساغر به چنگ می‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۳نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۴نفس هم از دل من بی‌شکستن برنمی‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۵حریفی‌ها‌ی عشق از هر کس و ناکس نمی‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۶جنونی با دل گمگشته از کو‌ی تو می‌آید غزل شمارهٔ ۱۵۹۷دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپید غزل شمارهٔ ۱۵۹۸پیری آمد، گشت چشم‌ از گریه‌ام‌ کم‌کم سپید غزل شمارهٔ ۱۵۹۹دل تا نظر گشود به خویش آفتاب دید غزل شمارهٔ ۱۶۰۰چمن دلی ‌که به یاد تو آشنا گردید غزل شمارهٔ ۱۶۰۱چه شدکه قاصد امید لنگ برگردید غزل شمارهٔ ۱۶۰۲رسید عید و طربها دلیل دل‌ گردید غزل شمارهٔ ۱۶۰۳به سعی یأس نفس خامشی بیان‌ گردید غزل شمارهٔ ۱۶۰۴توان اگر همه دور آن آسمان گردید غزل شمارهٔ ۱۶۰۵سران ز نسخهٔ تسلیم باب بردارید غزل شمارهٔ ۱۶۰۶دوستان از منش دعا مبرید غزل شمارهٔ ۱۶۰۷تاکی از این باغ و راغ رنج دویدن برید غزل شمارهٔ ۱۶۰۸چو شمع بر سرت اقبال و جاه می‌گرید غزل شمارهٔ ۱۶۰۹چو سبحه بر سر هم تا به‌ کی قدم شمرید غزل شمارهٔ ۱۶۱۰سخن ز مشق ادب موج‌ گوهرش ‌گیربد غزل شمارهٔ ۱۶۱۱تا دل به ساز زمزمه‌درد وا رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۲صبحی به‌گوش عبرتم از دل صدا رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۳سرکشی می‌خواستیم از پا نشستن در رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۴تا حنا‌ ازکفت به‌کام رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۵در غمت آخر به جایی‌کار بیدادم رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۶منتظران بهار فصل شکفتن رسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۷بنای حرص به معراج مدعا نرسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۸نقشم از ضعف به اندیشهٔ دیدن نرسید غزل شمارهٔ ۱۶۱۹آخر ز سجده‌ ام عرق جبهه سر کشید غزل شمارهٔ ۱۶۲۰از کشمکش‌ کف تو می لاله‌گون ‌کشید غزل شمارهٔ ۱۶۲۱پهلو به چرخ می‌زند امروز جاه عید غزل شمارهٔ ۱۶۲۲صبح شد در عرصهٔ‌گردون مگو خندان سفید غزل شمارهٔ ۱۶۲۳ز زلف و روی توتا دیده‌ام سیاه و سفید غزل شمارهٔ ۱۶۲۴خاک شد رنگ تنزه گل آثار دمید غزل شمارهٔ ۱۶۲۵زندگی افسرد فال شوخی سودا زنید غزل شمارهٔ ۱۶۲۶کامجویان اندکی بر مطلب استغنا زنید غزل شمارهٔ ۱۶۲۷همتی‌ گر هست پایی بر سر دنیا زنید غزل شمارهٔ ۱۶۲۸دل شکستی دارد از معموره بر هامون زنید غزل شمارهٔ ۱۶۲۹شورحاجت تاکی ازحرص دو دل باید شنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۰دوستان در گوشهٔ چشم تغافل جا کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۱بیدلان چند خیال گل و شمشاد کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۲غافلان چند قبادوزی ادراک کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۳شوق تا گردد دو بالا خویش را احول کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۴یاران به رنگ رفته دو روزم مثل‌ کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۵یاران‌، چو صبح‌‌‍‌‍، قیمت وحشت‌گران کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۶دوستان افسرد دل چندی به آهش خون‌ کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۷ای هوس آوارگان چند تک و پو کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۸گر آرزوی رستن از این دامگه‌کنید غزل شمارهٔ ۱۶۳۹چو فقر دست دهد ترک عز و جاه‌کنید غزل شمارهٔ ۱۶۴۰ای بیخردان طور تعین نگزینید غزل شمارهٔ ۱۶۴۱دل خلوت اندیشهٔ یار است ببینید غزل شمارهٔ ۱۶۴۲کو رنگ‌، چه بو؟ جلوهٔ یارست ببینید غزل شمارهٔ ۱۶۴۳چینی هوسان عبرت مستور ببینید غزل شمارهٔ ۱۶۴۴چه ممکن است که عاشق گل و سمن گوید غزل شمارهٔ ۱۶۴۵خوش‌خرامان داد طبع سست‌بنیادم دهید غزل شمارهٔ ۱۶۴۶امروز نوبهارست ساغرکشان بیایید غزل شمارهٔ ۱۶۴۷یاران در این بیابان از ما اثر مجویید غزل شمارهٔ ۱۶۴۸ستمکش تو به قاصد اگر دهد کاغذ غزل شمارهٔ ۱۶۴۹ای ساز بر و دوش تو پیراهن‌کاغذ غزل شمارهٔ ۱۶۵۰ای شعله نهال از قلمت‌ گلشن ‌کاغذ غزل شمارهٔ ۱۶۵۱از غبار جلوه غیر تو تا بستم نظر غزل شمارهٔ ۱۶۵۲بر تماشای فنایم دوخت پیریها نظر غزل شمارهٔ ۱۶۵۳چه رسد ز نشئهٔ معنوی به دماغ بی‌حس بی‌خبر غزل شمارهٔ ۱۶۵۴در طلسم درد از ما می‌توان بردن اثر غزل شمارهٔ ۱۶۵۵در گلستانی که سرو او نباشد جلوه‌گر غزل شمارهٔ ۱۶۵۶دست داری برفشان چون کل در این‌کلزار زر غزل شمارهٔ ۱۶۵۷زاهد ز دعوت خلق دارد عجب‌ کر و فر غزل شمارهٔ ۱۶۵۸سعی نفس‌ کفیل ‌توست زحمت جستجو مبر غزل شمارهٔ ۱۶۵۹شبی‌که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر غزل شمارهٔ ۱۶۶۰نه جام باده‌ شناسم نه کاسهٔ طنبور غزل شمارهٔ ۱۶۶۱هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سر غزل شمارهٔ ۱۶۶۲با همه بی‌دست و پایی اندکی همت‌گمار غزل شمارهٔ ۱۶۶۳تا کنم از هر بن مو رنگ هستی آشکار غزل شمارهٔ ۱۶۶۴جسم غافل را به اندوه رم فرصت چه‌کار غزل شمارهٔ ۱۶۶۵چشم تعظیم از گران‌جانان این محفل مدار غزل شمارهٔ ۱۶۶۶چیست هستی به آن‌همه آزار؟غزل شمارهٔ ۱۶۶۷خاک ما نامه‌ها به جانب یار غزل شمارهٔ ۱۶۶۸در هوس‌گاه عالم بیکار غزل شمارهٔ ۱۶۶۹ای ابر! نی به باغ و نه در لاله‌زار بار غزل شمارهٔ ۱۶۷۰ترک دنیا کن غم این سحر باطل برمدار غزل شمارهٔ ۱۶۷۱مردی چو شمع در همه‌جا، جا نگاه دار غزل شمارهٔ ۱۶۷۲ای هوس قطع نفس ‌کن، ساعتی دنگم‌ گذار غزل شمارهٔ ۱۶۷۳در این ادبکده جز سر به هیچ جا مگذار غزل شمارهٔ ۱۶۷۴تا کی خیال هستی موهوم‌؟ سر برآر غزل شمارهٔ ۱۶۷۵چشم واکردم به خویش، اما ز آغوش شرار غزل شمارهٔ ۱۶۷۶شد نظر واکردنی خواب فراموش شرار غزل شمارهٔ ۱۶۷۷بر خیالی چیده‌ایم از دیده تا دل انتظار غزل شمارهٔ ۱۶۷۸چشم واکن رنگ اسرار دگر دارد بهار غزل شمارهٔ ۱۶۷۹سیر گلزار که یارب در نظر دارد بهار غزل شمارهٔ ۱۶۸۰تا چند حسرت چمن و سایه‌های ابر غزل شمارهٔ ۱۶۸۱شب زندگی سر آمد به نفس‌شماری آخر غزل شمارهٔ ۱۶۸۲به ارشاد ادب در دستگاه خودسران مگذر غزل شمارهٔ ۱۶۸۳ناتمام همتی تا عجز سامان نیست سر غزل شمارهٔ ۱۶۸۴در چمن تا قامتش انداز شوخی‌کرد سر غزل شمارهٔ ۱۶۸۵تیغ در دست است یار از جیب بیرون آر سر غزل شمارهٔ ۱۶۸۶از بس که زد خیالِ توام آب در نظر غزل شمارهٔ ۱۶۸۷دام ز سیر گلشن اسباب در نظر غزل شمارهٔ ۱۶۸۸ز صبح طلعتش آیینهٔ دل را صفا بنگر غزل شمارهٔ ۱۶۸۹گل عجزی تصور کن بهارکبریا بنگر غزل شمارهٔ ۱۶۹۰نمی‌گویم به گردون سیر کن یا بر هوا بنگر غزل شمارهٔ ۱۶۹۱به خود آنقدر کر و فر مچین که ببنددت پی کین کمر غزل شمارهٔ ۱۶۹۲قد خمیده ندارد به غیر ناله حضور غزل شمارهٔ ۱۶۹۳نکرد ضبط نفس راز وحشتم مستور غزل شمارهٔ ۱۶۹۴حکم دل دارد ز همواری سر و روی‌ گهر غزل شمارهٔ ۱۶۹۵به صفحه‌ای‌ که حدیث جنون‌ کنم تحریر غزل شمارهٔ ۱۶۹۶زهی ز روی تو آیینه آفتاب میر غزل شمارهٔ ۱۶۹۷غبار فرصت از این خاکدان وهم مگیر غزل شمارهٔ ۱۶۹۸نه غنچه عافیت افسون‌، نه‌ گل بقا تأثیر غزل شمارهٔ ۱۶۹۹خیال زلف‌ که واکرد راه در زنجیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۰دل از فسون تعلق نگاه در زنجیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۱این بحر را یک آینه دشت سراب‌ گیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۲ای قاصد تحقیق ز تسلیم مددگیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۳در عشق زپرواز نفس آینه برگیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۴دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۵زین بحر بیکران کم هر اعتبار گیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۶هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۷همنشین با من ز تشویش هوسها کین مگیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۸به عجز کوش و تک و تاز دیگر آسان‌ گیر غزل شمارهٔ ۱۷۰۹مژگان‌ گشا جهان ته بال نگاه ‌گیر غزل شمارهٔ ۱۷۱۰درس هستی فکر تکراری ندارد خوانده‌ گیر غزل شمارهٔ ۱۷۱۱به‌ کنج زانوی تسلیم طرح امن انداز غزل شمارهٔ ۱۷۱۲جراءت پیریم این بس‌ که به چندین تک وتاز غزل شمارهٔ ۱۷۱۳از جیب هزار آینه سر بر زده‌ای باز غزل شمارهٔ ۱۷۱۴جامی مگر از بزم حیا در زده‌ای باز غزل شمارهٔ ۱۷۱۵چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز غزل شمارهٔ ۱۷۱۶سودای تک و تاز هوسها ز سر انداز غزل شمارهٔ ۱۷۱۷کی رود از خاطر آشفته‌ام سودای ناز غزل شمارهٔ ۱۷۱۸نرگسش وامی‌کند طومار استغنای ناز غزل شمارهٔ ۱۷۱۹بس که از شادابی خطت شد این گلزار سبز غزل شمارهٔ ۱۷۲۰هر کجا آیینهٔ ما گردد از زنگار سبز غزل شمارهٔ ۱۷۲۱پوچ است سر به سر فلک بی‌مدار مغز غزل شمارهٔ ۱۷۲۲عمری خیال پخت سر گیر و دار مغز غزل شمارهٔ ۱۷۲۳خودسری‌گرد دل تنگ نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۱۷۲۴فتیله‌ای به دل بیخبر ز داغ افروز غزل شمارهٔ ۱۷۲۵خون شد دل و ز اشک اثر می‌کشد هنوز غزل شمارهٔ ۱۷۲۶رنگ طاقت سوخت اما وحشت آغازم هنوز غزل شمارهٔ ۱۷۲۷بی‌پرده است و نیست عیان راز من هنوز غزل شمارهٔ ۱۷۲۸خارخارت ‌کشت و پیش حرص بیکاری هنوز غزل شمارهٔ ۱۷۲۹دارم دلی از داغ تمنای تو لبریز غزل شمارهٔ ۱۷۳۰غبار ره شو و سرکوب صد حشم برخیز غزل شمارهٔ ۱۷۳۱دل مصفاکن شرر در خرمن اسباب ریز غزل شمارهٔ ۱۷۳۲ای بیخودی بر آینهٔ وهم رنگ ریز غزل شمارهٔ ۱۷۳۳به دل ز مقصد موهوم خار خار مریز غزل شمارهٔ ۱۷۳۴صاحب دل را نزیبد گفت‌وگو با هیچکس غزل شمارهٔ ۱۷۳۵کاروان ما نداردگردی از صوت جرس غزل شمارهٔ ۱۷۳۶نیست بی‌شور حوادث آمد و رفت نفس غزل شمارهٔ ۱۷۳۷از لب خامش زبان واماندهٔ کام است و بس غزل شمارهٔ ۱۷۳۸ذوق شهرتها دلیل فطرت خام است و بس غزل شمارهٔ ۱۷۳۹چشم ‌وا کن شش جهت یار است و بس غزل شمارهٔ ۱۷۴۰زندگی محروم تکرارست و بس غزل شمارهٔ ۱۷۴۱خودسر ز عافیت به تکلف برید و بس غزل شمارهٔ ۱۷۴۲غم نه‌تنها بر دلم نالید و بس غزل شمارهٔ ۱۷۴۳بی‌پردگی ‌کسوت هستی ز حیا پرس غزل شمارهٔ ۱۷۴۴پر تیره‌روزم از من بی ‌پا و سر مپرس غزل شمارهٔ ۱۷۴۵دل قیامت می کند از طبع ناشادم مپرس غزل شمارهٔ ۱۷۴۶غفلت آهنگم ز ساز حیرت ایجادم مپرس غزل شمارهٔ ۱۷۴۷جز ستم بر دل ناکام نکرده‌ست نفس غزل شمارهٔ ۱۷۴۸در این بساط هوس پیش از اعتبار نفس غزل شمارهٔ ۱۷۴۹گره چو غنچه نباید زدن به تار نفس غزل شمارهٔ ۱۷۵۰تب و تاب بیهُده تا کجا به ‌گشاد بال و پر از نفس غزل شمارهٔ ۱۷۵۱ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس غزل شمارهٔ ۱۷۵۲بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس غزل شمارهٔ ۱۷۵۳صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس غزل شمارهٔ ۱۷۵۴چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس غزل شمارهٔ ۱۷۵۵گر شود از خواب من خیال تو محبوس غزل شمارهٔ ۱۷۵۶نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس غزل شمارهٔ ۱۷۵۷شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش غزل شمارهٔ ۱۷۵۸من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش غزل شمارهٔ ۱۷۵۹دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۰گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۱چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۲هوس وداع بهار خیال امکان باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۳تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۴خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش غزل شمارهٔ ۱۷۶۵جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش غزل شمارهٔ ۱۷۶۶آیین خود آرایی از روز الست ‌استش غزل شمارهٔ ۱۷۶۷من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش غزل شمارهٔ ۱۷۶۸ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش غزل شمارهٔ ۱۷۶۹به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش غزل شمارهٔ ۱۷۷۰این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش غزل شمارهٔ ۱۷۷۱چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش غزل شمارهٔ ۱۷۷۲فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش غزل شمارهٔ ۱۷۷۳دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش غزل شمارهٔ ۱۷۷۴متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش غزل شمارهٔ ۱۷۷۵در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش غزل شمارهٔ ۱۷۷۶بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش غزل شمارهٔ ۱۷۷۷بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش غزل شمارهٔ ۱۷۷۸خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش غزل شمارهٔ ۱۷۷۹به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من تارش غزل شمارهٔ ۱۷۸۰بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش غزل شمارهٔ ۱۷۸۱چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش غزل شمارهٔ ۱۷۸۲صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش غزل شمارهٔ ۱۷۸۳مکش دردسر شهرت میفکن بر نگین زورش غزل شمارهٔ ۱۷۸۴چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش غزل شمارهٔ ۱۷۸۵دل دیوانه‌ای دارم به گیسوی گرهگیرش غزل شمارهٔ ۱۷۸۶شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش غزل شمارهٔ ۱۷۸۷گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش غزل شمارهٔ ۱۷۸۸نمی‌دانم چه گل در پرده دارد زخم شمشیرش غزل شمارهٔ ۱۷۸۹دلی که گردش چشم تو بشکند سازش غزل شمارهٔ ۱۷۹۰سخن‌سنجی‌که مدح خلق نفریبد به وسواسش غزل شمارهٔ ۱۷۹۱که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش غزل شمارهٔ ۱۷۹۲دل بی‌مدعا رنگی ندارد تا کنم فاشش غزل شمارهٔ ۱۷۹۳آن را که ز خود برد تمنای سراغش غزل شمارهٔ ۱۷۹۴به رنگی‌کج‌کلاه افتاده خم در پیکر تیغش غزل شمارهٔ ۱۷۹۵به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرتیغش غزل شمارهٔ ۱۷۹۶چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش غزل شمارهٔ ۱۷۹۷کشت عاشق‌ که دهد داد گیاه خشکش غزل شمارهٔ ۱۷۹۸شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش غزل شمارهٔ ۱۷۹۹به پیری از هوس زندگی خمار مکش غزل شمارهٔ ۱۸۰۰به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش غزل شمارهٔ ۱۸۰۱به تاراج جنون دادم چه هستی و چه فرهنگش غزل شمارهٔ ۱۸۰۲نداشت پروای عرض جوهر، صفای آیینهٔ فرنگش غزل شمارهٔ ۱۸۰۳من و پرفشانی حسرتی ‌که ‌گم است مقصد بسملش غزل شمارهٔ ۱۸۰۴جوانی دامن افشان رفت و پیری هم به دنبالش غزل شمارهٔ ۱۸۰۵دل گمگشته‌ای دارم چه می‌پرسی ز احوالش غزل شمارهٔ ۱۸۰۶مرغی که پر افشاند به گلزار خیالش غزل شمارهٔ ۱۸۰۷هرگه روم از خویش به سودای وصالش غزل شمارهٔ ۱۸۰۸چو دریابد کسی رنگ ادای چشم خود کامش غزل شمارهٔ ۱۸۰۹عبارت مختصر تا کی سوال وصل پیغامش غزل شمارهٔ ۱۸۱۰کلاه نیست تعین ‌که ما ز سر فکنیمش غزل شمارهٔ ۱۸۱۱بی‌نشان حسنی که جز در پرده نتوان دیدنش غزل شمارهٔ ۱۸۱۲دل به هجران صبر کرد اما فزون شد شیونش غزل شمارهٔ ۱۸۱۳تماشایی که من دارم مقیم چشم حیرانش غزل شمارهٔ ۱۸۱۴جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش‌غزل شمارهٔ ۱۸۱۵ز برق بی‌نیازی خنده‌ها دارد گلستانش غزل شمارهٔ ۱۸۱۶ز بس دامان ناز افشاند زلف عنبر افشانش غزل شمارهٔ ۱۸۱۷آب از یاقوت می‌ریزد تکلم کردنش غزل شمارهٔ ۱۸۱۸ای خیال آوارهٔ نیرنگ هوش غزل شمارهٔ ۱۸۱۹عالم از چشم ترم شد میفروش غزل شمارهٔ ۱۸۲۰عیب همه عالم ز تغافل به هنر پوش غزل شمارهٔ ۱۸۲۱آه از این جلوهٔ نقاب فروش غزل شمارهٔ ۱۸۲۲ای ز لعلت سخن ‌گلاب فروش غزل شمارهٔ ۱۸۲۳مپرسید از نگین شاه و اقبال نفس‌ کاهش غزل شمارهٔ ۱۸۲۴اگر زین رنگ‌، تمکین می‌زند موج از سراپایش غزل شمارهٔ ۱۸۲۵حیا بی‌پرده نپسندید راز حسن یکتایش غزل شمارهٔ ۱۸۲۶رنگ گل تعبیر دمید از کف پایش غزل شمارهٔ ۱۸۲۷زبان فرسوده نقدی را که شد پا بسته سودایش غزل شمارهٔ ۱۸۲۸سر تاراج گلشن داشت سرو فتنه بالایش غزل شمارهٔ ۱۸۲۹اشکم قدم آبله فرسا ننهد پیش غزل شمارهٔ ۱۸۳۰چه سازم تا توانم ریخت رنگ سجده در کویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۱دلی را که بخشد گداز آرزویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۲صبا ای پیک مشتاقان قدم فهمیده نه سویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۳تپد آینه بسکه در آرزویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۴طرب خواهی درین محفل برون آ گامی آن سویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۵بی تو مشکل ‌کنم از خلق نهان جوهر خویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۶چند پاشی ز جنون خاک هوس برسرخویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۷آخر چو شمع سوختم از برگ و ساز خویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۸عمرها شد بی‌نصیب راحتم از چشم خویش غزل شمارهٔ ۱۸۳۹اگر چو غنچه میسر شود شکستن خویش غزل شمارهٔ ۱۸۴۰بی‌خلل نگذاشت گل را صنعت اجزای خویش غزل شمارهٔ ۱۸۴۱پرکوته است دست به هر سو دراز حرص غزل شمارهٔ ۱۸۴۲از قناعت خاک باید کرد در انبان حرص غزل شمارهٔ ۱۸۴۳گرفته اشک مرا دیده تا به دامان رقص غزل شمارهٔ ۱۸۴۴مگشا جریدهٔ حاجتت بر دوستان ز کف غرض غزل شمارهٔ ۱۸۴۵مباد دامن‌ کس‌ گیرم از فسون غرض غزل شمارهٔ ۱۸۴۶ای بی خبر مسوز نفس در هوای فیض غزل شمارهٔ ۱۸۴۷خلقی است شمع‌وار در این قحط جای فیض غزل شمارهٔ ۱۸۴۸نبود نقطه‌ای از علم این‌ کتاب غلط غزل شمارهٔ ۱۸۴۹شده فهم مقصد عالمی زتلاش هرزه قدم غلط غزل شمارهٔ ۱۸۵۰بر جنون نتوان شد از عقل ادب‌پرور محیط غزل شمارهٔ ۱۸۵۱گشتم از بی‌دست و پاییها به خشک و تر محیط غزل شمارهٔ ۱۸۵۲نشکسته ساغر عاریت ز حصول آب بقا چه حظ غزل شمارهٔ ۱۸۵۳دارد از ضبط نفس طبع هوس پرور چه حظ غزل شمارهٔ ۱۸۵۴نمی‌شود کس ازین عبرت انجمن محظوظ غزل شمارهٔ ۱۸۵۵غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع غزل شمارهٔ ۱۸۵۶ای هستی تو وضع درنگ و شتاب شمع غزل شمارهٔ ۱۸۵۷باز امشب نفس شعله فشان دارد شمع غزل شمارهٔ ۱۸۵۸هر چه در دل ‌گذرد وقف زبان دارد شمع غزل شمارهٔ ۱۸۵۹از عدم مشکل نه آسان سیر امکان کرد شمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۰نی در پرواز زد، نی‌ سعی جولان کرد شمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۱سوختن یک نغمه است از ساز شمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۲بی ‌نم خجلت نمی‌باشد سر و کار طمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۳هوس جنون زده ناکجا همه سو قدم زند از طمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۴اثر خجالت مدعا اگر این الم دمد از طمع غزل شمارهٔ ۱۸۶۵هرکجاکردم به یاد سجده‌ات ساز رکوع غزل شمارهٔ ۱۸۶۶نشسته‌ای ز دل تنگ بر در تصدیع غزل شمارهٔ ۱۸۶۷به ذوق‌ گرد رهت می‌دوم سراسر باغ غزل شمارهٔ ۱۸۶۸کنون که می‌گذرد عیش چون نسیم ز باغ غزل شمارهٔ ۱۸۶۹نازد به عشق غازهٔ حسن جنون دماغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۰نشئهٔ عجزم چو شبنم داد بر طیب دماغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۱یارب از سرمنزل مقصد چه سان یابم سراغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۲نه صورت بویی و نه رنگی‌ست درین باغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۳عالم همه داغست و ندارد اثر داغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۴کو شعلهٔ دردی‌که به ذوق اثر داغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۵شمع من‌ گرم حیا کرد مگر سوی چراغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۶نیست پروانهٔ من قابل پهلوی چراغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۷ما شهیدان را وضویی داده‌اند از آب تیغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۸فقر ما را مشمارید کم از عالم تیغ غزل شمارهٔ ۱۸۷۹ساز تبختر است اگر مایهٔ شرف غزل شمارهٔ ۱۸۸۰تحقیق را به ما و من افتاده اختلاف غزل شمارهٔ ۱۸۸۱رستن چه ممکنست ز قید جهان لاف غزل شمارهٔ ۱۸۸۲جای آن است‌که بالد گهر شان صدف غزل شمارهٔ ۱۸۸۳نسبت لعل‌ که داد این همه سامان صدف غزل شمارهٔ ۱۸۸۴بحث و جدل به افت جان می‌کند طرف غزل شمارهٔ ۱۸۸۵تا نمی‌گردد تب و تاب نفس ها برطرف غزل شمارهٔ ۱۸۸۶عقل را مپسند با عشق جنون‌پرور طرف غزل شمارهٔ ۱۸۸۷چه دهد تردد هرزه‌ات ز حضور سیر و سفر به‌کف غزل شمارهٔ ۱۸۸۸ای ز عکس نرگست آیینه جام مل به‌ کف غزل شمارهٔ ۱۸۸۹گاه به رنگ مایلی‌ گاه به بوی بی ‌نسق غزل شمارهٔ ۱۸۹۰رخ شرمگین توهیچگه به خیال ما نکند عرق غزل شمارهٔ ۱۸۹۱غیر از حیا چه پیش توان برد در عرق غزل شمارهٔ ۱۸۹۲ما سجدهٔ حضوریم محو جناب مطلق غزل شمارهٔ ۱۸۹۳بر خود از ساز شکفتن‌کی‌گمان دارد عقیق غزل شمارهٔ ۱۸۹۴گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبک غزل شمارهٔ ۱۸۹۵ای مژدهٔ دیدار تو چون عید مبارک غزل شمارهٔ ۱۸۹۶این دم از شرم طلب نیست زبان ما خشک غزل شمارهٔ ۱۸۹۷مغز شد در سر پر شور من از سودا خشک غزل شمارهٔ ۱۸۹۸نشد از حسرت داغت جگرم تنها خشک غزل شمارهٔ ۱۸۹۹بسکه بی‌لعل تو رفت از بزم عیش ما نمک غزل شمارهٔ ۱۹۰۰غیر خاموشی نداردگفتگوی ما نمک غزل شمارهٔ ۱۹۰۱شرع هر دین بهرهٔ او نیست جز رفع شکوک غزل شمارهٔ ۱۹۰۲چو غنچه بسکه تپیدم ز وحشت دل تنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۳در نظرها معنی‌ام‌ گل می‌کند غیرت به چنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۴رسانده‌ایم درین عرصهٔ خیال آهنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۵رفت مرآت دل از کلفت آفاق به زنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۶ز خودفروشی پرواز بسکه دارم ننگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۷نام شاهان کز نگین گل کرده کر و فر به چنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۸تاکجا با طبع سرکش سرکند تدبیر جنگ غزل شمارهٔ ۱۹۰۹گرم نوید کیست سروش شکست رنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۰مگو پیام وفا جسته‌جسته دارد رنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۱در یاد جلوهٔ توکه دارد هزار رنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۲یک برک‌ گل نکرده ز روبت بهار رنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۳گر جنون جوشد به این تأثیر احسانش ز سنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۴کعبهٔ دل‌ گرچه دارد تنگ ارکانش ز سنگ غزل شمارهٔ ۱۹۱۵ای خانهٔ آیینه ز دیدار تو پرگل غزل شمارهٔ ۱۹۱۶بلبل الم غنچه کشد بیشتر از گل غزل شمارهٔ ۱۹۱۷سنگی چو گوهر، بستیم بر دل غزل شمارهٔ ۱۹۱۸سعی روزی‌کاهش است ای بیخبر چشمی بمال غزل شمارهٔ ۱۹۱۹عشرت سالگره تا کی‌ات ای غفلت فال غزل شمارهٔ ۱۹۲۰زخم تیغی ز تو برداشته‌ام همچو هلال غزل شمارهٔ ۱۹۲۱به رنگی یأس جوشیده‌ست با دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۲ز من عمریست می‌گردد جدا دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۳گاه موج اشک و گاهی گرد افغانست دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۴بازآکه بی‌جمالت توفان شکسته بر دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۵گر چنین جوشاند آثار دویی ننگش ز دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۶به پیری ‌گشته حاصل از برای من فراغ دل غزل شمارهٔ ۱۹۲۷از شوخی فضولی ما داشت عار وصل غزل شمارهٔ ۱۹۲۸چیست درین فتنه‌زار غیر ستم در بغل غزل شمارهٔ ۱۹۲۹ای از خرامت نقش پا خورشید تابان در بغل غزل شمارهٔ ۱۹۳۰عمریست چون‌ گل می‌روم زین باغ حرمان در بغل غزل شمارهٔ ۱۹۳۱محو جنون ساکنم شور بیابان در بغل غزل شمارهٔ ۱۹۳۲می‌آید از دشت جنون گردم بیابان در بغل غزل شمارهٔ ۱۹۳۳تا چشم تو شد ساغر دوران تغافل غزل شمارهٔ ۱۹۳۴زین باغ‌ گذشتیم به احسان تغافل غزل شمارهٔ ۱۹۳۵ای جوش بهارت چمن‌آرای تغافل غزل شمارهٔ ۱۹۳۶خواندم خط هر نسخه به ایمای تغافل غزل شمارهٔ ۱۹۳۷ای فرش خرامت همه‌جا چون سر ما گل غزل شمارهٔ ۱۹۳۸بسکه افتاده‌ست باغ آبرو نایاب گل غزل شمارهٔ ۱۹۳۹گر کند طاووس حیرتخانهٔ اسباب گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ای بهار جلوه‌ات را شش جهت دربار گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۱با چنین شوخی نشیند تا به‌کی بیکار گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۲در چمن‌ گر جلوه‌ات آرد به روی‌ کار گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۳می‌توان در باغ دید از سینهٔ افگار گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۴می‌کند درس رمی از رنگ و بو تکرار گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۵نوبهار آرد به امداد من بیمارگل غزل شمارهٔ ۱۹۴۶اگر آن نازنین رود به تماشای رنگ‌گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۷دل آرمیده به خون مکش ز فسون رنگ وهوای‌ گل غزل شمارهٔ ۱۹۴۸تا بست ادب نامهٔ من در پر بسمل غزل شمارهٔ ۱۹۴۹وفور مال به تأکید خسّت است دلیل غزل شمارهٔ ۱۹۵۰بس که چون سایه‌ام از روز ازل تیره رقم غزل شمارهٔ ۱۹۵۱به هر زمین که خبر گیری از سواد عدم غزل شمارهٔ ۱۹۵۲داغم از کیفت آگاهی و اوهام هم غزل شمارهٔ ۱۹۵۳رفت فرصت ز کف اما من حیرت‌زده هم غزل شمارهٔ ۱۹۵۴موج ما را شرم دریای‌ کرم غزل شمارهٔ ۱۹۵۵بسکه دارد سوختن چون مجمرم در دل مقام غزل شمارهٔ ۱۹۵۶سنگ راهم می‌خورد حرصی که دارد احتشام غزل شمارهٔ ۱۹۵۷عمرها شد نقد دل بر چشم حیران است وام غزل شمارهٔ ۱۹۵۸گهی حجاب وگه آیینهٔ جمال توام غزل شمارهٔ ۱۹۵۹دست و پا گم کردهٔ شوق تماشای توام غزل شمارهٔ ۱۹۶۰صورت خود ز تو نشناخته‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۱بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۲نیرنگ جلوه‌ای‌که به دل نقش بسته‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۳باز بر خود تهمت عیشی چو بلبل بسته‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۴با هیچکس حدیث نگفتن نگفته‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۵در راه عشق توشهٔ امنی نبرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۶هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۷شمعی از وحشت نگاهی انجمن گم کرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۸نورِ جان در ظلمت‌آبادِ بدن گم کرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۶۹زان بهار ناز حیرانم چه سامان کرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۰دیدهٔ مشتاقی از هر مو به بار آورده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۱به صد غبار درین دشت مبتلا شده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۲پاکم از رنگ هوس تا به سجود آمده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۳ازکتاب آرزو بابی دگر نگشوده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۴بسکه بی روی تو لبریز ندامت بوده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۵بی ‌تو در هر جا جنون جوش ندامت بوده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۶برق حسنی در نظر دارم به خود پیچیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۷چون تپش در دل نفس دزدیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۸حرف داغی لاله‌سان زبر زبان دزدیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۷۹عافیتها در مزاج پرفشان دزدیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۰سینه چاک یک جهان گرد هوس بالیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۱سر اگر بر آسمان یا بر زمین مالیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۲بسکه نیرنگت قدح چیده‌ست در اندیشه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۳بیخودی ننهفت اسرار دل غم پیشه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۴از جراحت‌زار دل چیده‌ست دامان ناله‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۵در جنون گر نگسلد پیمان فرمان ناله‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۶دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۷قصهٔ دیوانگان دارد سراسر نامه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۸از خیالت وحشت‌اندوز دل بی‌کینه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۸۹اشک شمعی بود یک عمر آبیار دانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۰برگ خودداری مجویید از دل دیوانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۱تا دچار نازکرد آن نرگس مستانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۲شور آفاق است جوشی از دل دیوانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۳عمری‌ست چون نفس به تپیدن فسانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۴فهم حقیقت من و ما را بهانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۵می‌دهد زیب عمارت از خرابی خانه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۶سر خط نازیست امشب زخمهای سینه‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۷مرده‌ام اما همان خجلت طراز هستی‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۸یاد من کردی به سامان‌گشت ناز هستی‌ام غزل شمارهٔ ۱۹۹۹با همه سرسبزی از سامان قدرت عاری‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۰رفتم ز خویش و یاد نگاهیست حالی‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۱تا کجا بوس کف پایت شود ارزانی‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۲تو کریم مطلق و من گدا چه کنی جز این‌که بخوانی‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۳آنی که بی تو من همه جا بی ‌سخن نی‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۴نبری گمان فسردگی به غبار بی‌سروپایی‌ام غزل شمارهٔ ۲۰۰۵بی حوصلگی‌کرد درین بزم ‌کبابم غزل شمارهٔ ۲۰۰۶شب ‌گردش چشمت قدحی داد به خوابم غزل شمارهٔ ۲۰۰۷ندارد آنقدر قطع از جهان غفلت اسبابم غزل شمارهٔ ۲۰۰۸از بسکه چون نگه زتحیر لبالبم غزل شمارهٔ ۲۰۰۹یک چشم حیرت است زسرتا به پا لبم غزل شمارهٔ ۲۰۱۰تأخیر ندارد خط فرمان نجاتم غزل شمارهٔ ۲۰۱۱مشت عرق ز جبهه به هر باب ریختم غزل شمارهٔ ۲۰۱۲خاکم به سر که بی تو به ‌گلشن نسوختم غزل شمارهٔ ۲۰۱۳به سعی ضعف ‌گرفتم ز دام خویش نجستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۴چو گوهر آخر از تجرید نقش مدعا بستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۵جولان جنون آخر بر عجز رسا بستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۶حضور معنی‌ام‌ گم گشت تا دل بر صور بستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۷به عشقت‌ گر همه یک داغ سامان بود در دستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۸شب از یاد خطت سر رشتهٔ جان بود در دستم غزل شمارهٔ ۲۰۱۹بر یار اگر پیام دل تنگ می‌فرستم غزل شمارهٔ ۲۰۲۰شب جوش بهاری به دل تنگ شکستم غزل شمارهٔ ۲۰۲۱هرگه به برگ و ساز معیشت‌ گریستم غزل شمارهٔ ۲۰۲۲از هوس چون شمع‌گر سر بر هوا برداشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۳کاش یک نم‌ گردش چشم تری می‌داشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۴ز خود تهی شدم از عالم خراب‌گذشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۵به جستجوی خود از سعی بی ‌دماغ ‌گذشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۶شبی مشتاق رنگ ‌آمیزی تصویر دل ‌گشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۷به تحریک نقابش گر شود مایل سر انگشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۸به فقر آخر سر و برگ فنای خویشتن‌ گشتم غزل شمارهٔ ۲۰۲۹کو جهد که چون بوی‌ گل از هوش خود افتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۰کی در قفس و دام هوا و هوس افتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۱کو شور دماغی ‌که به سودای تو افتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۲شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۳آرزو بیتاب شد ساز بیانی یافتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۴چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۵به دل‌ گردی ز هستی یافتم از خویشتن رفتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۶تحیر مطلعی سرزد چو صبح‌ از خویشتن رفتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۷دوش ‌گستاخ به نظارهٔ جانان رفتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۸تا به در یوزهٔ راحت طلبیدن رفتم غزل شمارهٔ ۲۰۳۹گر به پرواز و گر از سعی تپیدن رفتم غزل شمارهٔ ۲۰۴۰شب از رویت سخنهایی بهار اندوده می‌گفتم غزل شمارهٔ ۲۰۴۱چون شمع می‌روم ز خود و شعله قامتم غزل شمارهٔ ۲۰۴۲چنین‌کز گردش چشم تو می‌آید به جان انجم غزل شمارهٔ ۲۰۴۳ز خورشید جمالش تا عرق سازد عیان انجم غزل شمارهٔ ۲۰۴۴کند هر جا عرق ز آن ماه تابان‌ گلفشان انجم غزل شمارهٔ ۲۰۴۵شب بزم خیالی به دل سوخته چیدم غزل شمارهٔ ۲۰۴۶نیست در میدان عبرت باکی از نیک و بدم غزل شمارهٔ ۲۰۴۷ازین حسرت قفس روزی دو مپسندید آزادم غزل شمارهٔ ۲۰۴۸چشمش افکنده طرح بیدادم غزل شمارهٔ ۲۰۴۹قیامت می‌کند حسرت مپرس از طبع نا شادم غزل شمارهٔ ۲۰۵۰ای دلت حسرت‌ کمین انتخاب صبحدم غزل شمارهٔ ۲۰۵۱می‌رسد گویند باز آن آفتاب صبحدم غزل شمارهٔ ۲۰۵۲دلبر شد و من پا به دلِ سخت فشردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۳ز دست عافیت داغم سپند یأس پروردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۴نگه واری بس است از جیب عبرت سر برآوردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۵زین باغْ هم‌چو شبنم رنجِ خیال بُردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۶شبی سیر خیال نقش پای دلربا کردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۷نه دنیا دیدم و نی سوی عقبا چشم وا کردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۸عبث خود را چو آتش تهمت آلود غضب کردم غزل شمارهٔ ۲۰۵۹نه عبادت‌، نه ریاضت کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۰هنرها عرضه دادم با صفای دل حسد کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۱من خاکسار گردن ز کجا بلند کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۲چون شمع روزگاری با شعله سازکردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۳شب چشم امتیازی بر خویش باز کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۴ز علم و عمل نکته‌ها گوش‌ کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۵چو شبنم تا نقاب اعتبار خویش شق‌ کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۶ز تحقیق نقوش لوح امکان رفع شک کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۷مژه خواباندم و دل را به جمعیت علم کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۸وداع دورگرد عرضهٔ آرام رم کردم غزل شمارهٔ ۲۰۶۹گذشت عمر و شکست دل آشکار نکردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۰خود را به عیش امکان پر متهم نکردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۱گهی بر صبح پیچیدم‌ گهی با گل جنون‌ کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۲از هر طلبی پیش ندامت‌گله‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۳گر چراغ ازنفس سوخته بر می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۴تو می‌رفتی و من شور قیامت ساز می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۵خوشا ذوقی‌ که از دل عقده‌ای‌ گر باز می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۶دمی چون شمع‌ گر جیب تغافل چاک می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۷شب‌ که در حسرت دیدار کمین می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۸گر لبی را به هوس ناله‌کمین می‌کردم غزل شمارهٔ ۲۰۷۹کف خاکم چسان مقبول جست‌وجوی او گردم غزل شمارهٔ ۲۰۸۰چو شمع از انفعال آگهی بیتاب می‌گردم غزل شمارهٔ ۲۰۸۱نفسی چند جدا از نظرت می‌گردم غزل شمارهٔ ۲۰۸۲نه بر صحرا نظر دارم نه در گلزار می‌گردم غزل شمارهٔ ۲۰۸۳کف خاکستری می‌جوشم ازخود پاک می‌گردم غزل شمارهٔ ۲۰۸۴بیخودی‌ کردم ز حسن بی حجارش سر زدم غزل شمارهٔ ۲۰۸۵چشم وا کردم به چندین رنگ و بو ساغر زدم غزل شمارهٔ ۲۰۸۶دوش کز سیر بهار سوختن سر بر زدم غزل شمارهٔ ۲۰۸۷رفتم از خویش و به بزم جلوه‌اش لنگر زدم غزل شمارهٔ ۲۰۸۸پر نفس می‌سوخت ما و من ز غیرت تن زدم غزل شمارهٔ ۲۰۸۹امشب ان مست ناز می‌رسدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۰نه تعین نه ناز می‌رسدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۱آرزویی در گره بستم دُری یکتا شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۲بالی از آزادی افشاندم قفس پیما شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۳چون حباب آن دم که سیر آهنگ این دریا شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۴زبن باغ تا ستمکش نشو و نما شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۵حیف سازت‌ که منش پردهٔ آهنگ شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۶خاک بودم آب گشتم‌ گِل شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۷کام از جهان گرفتم و ناکام هم شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۸در گلستانی که محو آن‌ گل خودرو شدم غزل شمارهٔ ۲۰۹۹باغ هستی نیست جز رنگی‌ که‌ گرداند عدم غزل شمارهٔ ۲۱۰۰با صد حضور باز طلبکارت آمدم غزل شمارهٔ ۲۱۰۱دور از آن در چند در هر دشت و در گرداندم غزل شمارهٔ ۲۱۰۲سحر ز شرم رخت مطلعی به تاب رساندم غزل شمارهٔ ۲۱۰۳شباب رفت و من از یأس مبتلا ماندم غزل شمارهٔ ۲۱۰۴ندارم رشتهٔ دیگر که آیین طلب بندم غزل شمارهٔ ۲۱۰۵به یاد نرگس او هر طرف احرام می‌بندم غزل شمارهٔ ۲۱۰۶چو بوی‌گل به نظرها نقاب نگشودم غزل شمارهٔ ۲۱۰۷زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم غزل شمارهٔ ۲۱۰۸به باغی که چون صبح خندیده بودم غزل شمارهٔ ۲۱۰۹شبی کز خیال تو گل چیده بودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۰صد بیابان جنون آن طرف هوش خودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۱نالهٔ عجز نوای لب خاموش خودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۲تحیر آینهٔ عالم مثال خودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۳گاه خرد جوهرم‌، گاه جنون خودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۴گرنه شرابم چرا ساقی خون خودم غزل شمارهٔ ۲۱۱۵از قاصد دلبر خبر دل طلبیدم غزل شمارهٔ ۲۱۱۶درین‌ گلشن نه بویی دیدم و نی‌ رنگ فهمیدم غزل شمارهٔ ۲۱۱۷سر تمنای پایبوسی به هر در و دشت می‌کشیدم غزل شمارهٔ ۲۱۱۸سحر کیفیت دیدار از ایینه پرسیدم غزل شمارهٔ ۲۱۱۹به سودای هوس عمری درین بازارگردیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۰به صد وحشت رفیق آه بی تاثیر گردیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۱ز خودداری چو موج گوهر آخر سنگ گردیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۲تا درتن باغ‌گل افشان نموگردیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۳شب که آیینهٔ آن آینه‌رو گردیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۴هزار آینه با خود دچار کردم و دیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۵خون خوردم و زین باغ به رنگی نرسیدم غزل شمارهٔ ۲۱۲۶بسکه چون طاوو‌س‌، پیچیده‌ست مستی در سرم غزل شمارهٔ ۲۱۲۷بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم غزل شمارهٔ ۲۱۲۸سرمه شد آخر به خواب بی‌خودیها پیکرم غزل شمارهٔ ۲۱۲۹شعلهٔ بی‌طاقتی افسرده در خاکسترم غزل شمارهٔ ۲۱۳۰گر از سایه یک نقش پا برترم غزل شمارهٔ ۲۱۳۱محو دلم مپرس ز تحقیق عنصرم غزل شمارهٔ ۲۱۳۲همچو آیینه تحیر سفرم غزل شمارهٔ ۲۱۳۳همچو شمع از خویش بر اندازِ وحشت برترم غزل شمارهٔ ۲۱۳۴هیهات تا که از نظرم رفت دلبرم غزل شمارهٔ ۲۱۳۵بر خموشی زده‌ام فکر خروشی دارم غزل شمارهٔ ۲۱۳۶به زور شعلهٔ آواز حسرت‌ گرم رفتارم غزل شمارهٔ ۲۱۳۷به هوس چون پر طاووس چمنها دارم غزل شمارهٔ ۲۱۳۸بیکس شهیدم خون هم ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۳۹جز سوختن به یادت مشقی دگر ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۰حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۱دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۲ز بس لبریز حسرت دارد امشب شوق دیدارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۳زخمی به دل از دست نگارین تو دارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۴فسرده در غبار دهر چون آیینه زنگارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۵ازین صحرای بی‌حاصل دگر با خود چه بردارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۶خیال آن مژه عمریست در نظر دارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۷ز سور و ماتم این انجمنهاکی خبر دارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۸فغان‌ گل می‌کند هرگه به ‌وحشت‌ گام بردارم غزل شمارهٔ ۲۱۴۹عروج همتی در کار دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۰سرشک بیخودم عیش می ناب دگر دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۱چو اشک امشب به ساغر بادهٔ نابی دگر دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۲به دشت بیخودی آوازهٔ شوق جرس دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۳پر افشانم چو صبح اما گرفتاری هوس دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۴درین حیرتسرا عمریست افسون جرس دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۵می‌پرست ایجادم نشئهٔ ازل دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۶به حسرت غنچه‌ام یعنی به دلتنگی وطن دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۷مقیم وحدتم هر چند در کثرت وطن دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۸به رنگ شمع ممکن نیست سوز دل نهان دارم غزل شمارهٔ ۲۱۵۹در آن محفل‌ که‌ام من تا بگویم این و آن دارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۰عمری‌ست ز اسباب غنا هیچ ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۱می‌ام به‌ ساغر اگر خشک شد خمار ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۲عبرت انجمن جایی‌ست مأمنی که من دارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۳مپرسید از معاش خنده عنوانی‌ که من دارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۴ببین به ساز و مپرس از ترانه‌ای‌ که ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۵چو سایه خاک به سر داغم از غمی‌ که ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۶به هستی از اثر اعتبار مایه ندارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۷خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم غزل شمارهٔ ۲۱۶۸شبی‌که بی‌توجهان را به یاس تنگ برآرم غزل شمارهٔ ۲۱۶۹غبار یأسم به هر تپیدن هزار بیداد می‌نگارم غزل شمارهٔ ۲۱۷۰مسلمان‌ گشتم و هیچ از میان نگسست زنارم غزل شمارهٔ ۲۱۷۱من درین بحر، نه‌ کشتی نه‌ کدو می‌آرم غزل شمارهٔ ۲۱۷۲بر آسمان رسانم و گر بر هوا برم غزل شمارهٔ ۲۱۷۳بر ندارد شوخی از طبع ادب تخمیر شرم غزل شمارهٔ ۲۱۷۴ز دشت بیخودی می‌آیم از وضع ادب دورم غزل شمارهٔ ۲۱۷۵شعورت خواه مستم وانماید خواه مخمورم غزل شمارهٔ ۲۱۷۶نی سر تعمیر دل دارم نه تن می‌پرورم غزل شمارهٔ ۲۱۷۷چه حاجتست به بند گران تدبیرم غزل شمارهٔ ۲۱۷۸چه نیرنگست یارب در تماشاگاه تسخیرم غزل شمارهٔ ۲۱۷۹ز بس ضعیف مزاج جهان تدبیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۰نمی‌باشد تهی یک پرده از آهنگ تسخیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۱چه دولت است که من نامت از ادب گیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۲ز سودای چشم تو تا کام ‌گیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۳چو ماه نو به چندین حسرت از خود کام می‌گیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۴سراغ عیش ز عمر نمانده می‌گیرم غزل شمارهٔ ۲۱۸۵اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازم غزل شمارهٔ ۲۱۸۶حیرت دمد از شوخی گل کردن رازم غزل شمارهٔ ۲۱۸۷ز بال نارسا بر خویش پیچیده است پروازم غزل شمارهٔ ۲۱۸۸ز فیض‌ ناتوانی مصرعی در خلق ممتازم غزل شمارهٔ ۲۱۸۹به حیرت خویش را بیگانهٔ ادراک می‌سازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۰به ذوق جستجویت جیب هستی چاک می‌سازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۱نفس را بعد ازین در سوختن افسانه می‌سازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۲چو سرو از ناز بر جوی حیا بالیدنت نازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۳زرنگ ناز چون گل بزم عشرت چیدنت نازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۴قیامت‌ کرد گل در پیرهن بالیدنت نازم غزل شمارهٔ ۲۱۹۵به لب حرف طلب دزدم به دل شور هوس سوزم غزل شمارهٔ ۲۱۹۶شرار سنگم و در فکر کار خویش می‌سوزم غزل شمارهٔ ۲۱۹۷آمد ز گلشن ناز آن جوهر تبسم غزل شمارهٔ ۲۱۹۸واکرد صبح آهی بر دل در تبسم غزل شمارهٔ ۲۱۹۹باز از جهان حسرت دیدار می‌رسم غزل شمارهٔ ۲۲۰۰از ضعف بسکه در همه جا دیر می‌رسم غزل شمارهٔ ۲۲۰۱تا نفس آب زندگیست هیچ به بو نمی‌رسم غزل شمارهٔ ۲۲۰۲چه‌سان با دوست درد و داغ چندین ساله بنویسم غزل شمارهٔ ۲۲۰۳ز چاک سینه آهی می‌نو‌بسم غزل شمارهٔ ۲۲۰۴جنون ذره‌ام در ساز وحشت سخت قلاشم غزل شمارهٔ ۲۲۰۵بی روی تو گر گریه به اندازه‌ کند چشم غزل شمارهٔ ۲۲۰۶تا دفتر حیرت ز رخش تازه کند چشم غزل شمارهٔ ۲۲۰۷تا جلوه‌ات پر افشاند از آشیانهٔ چشم غزل شمارهٔ ۲۲۰۸تا می ز جام همت بد مست می‌کشم غزل شمارهٔ ۲۲۰۹چون شمع زحمتی که به شبگیر می‌کشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۰تیغ آهی بر صف اندوه امکان می‌کشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۱به عرض جوهر طاقت درین محیط خموشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۲جنون از بس قیامت ریخت بر آیینهٔ هوشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۳چو دریا یک قلم موجست شوق بیخودی جوشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۴ز بسکه حیرت دیدار برده است ز هوشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۵ز بسکه شور جنون‌گشت برق‌کلبهٔ هوشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۶ز فیض‌ گریهٔ سرشار افسردن فراموشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۷زبن سجدهٔ خود دار تفاخر چه فروشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۸گهی در شعله می‌غلتم گهی با آب می‌جوشم غزل شمارهٔ ۲۲۱۹ندانم مژدهٔ وصل‌ که شد برق افکن هوشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۰نه مضمون نقش می‌بندم نه لفظ از پرده می‌جوشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۱در عالم حق شهرت باطل چه فروشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۲ز حرف راحت اسباب دنیا پنبه درگوشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۳ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۴قفای زانوی پیری مقیم خلوت خویشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۵چراغ خامشم حسرت نگاه محفل خویشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۶چنین آفت نصیب از طبع راحت دشمن خویشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۷غبار عجز پروازی مقیم دامن خویشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۸نه گر‌دون بلندی نی زمین پستی خویشم غزل شمارهٔ ۲۲۲۹در مکتب تأمل فارغ ز صوت و حرفم غزل شمارهٔ ۲۲۳۰به صدگردون تسلسل بست دور ساغر عشقم غزل شمارهٔ ۲۲۳۱از شوق تو ای شمع طرب بعد هلاکم غزل شمارهٔ ۲۲۳۲در حسرت ‌آن شمع طرب بعد هلاکم غزل شمارهٔ ۲۲۳۳دو روزی گو به خون گل کرده باشد چشم نمناکم غزل شمارهٔ ۲۲۳۴زین ‌گریه اگر باد برد حاصل خاکم غزل شمارهٔ ۲۲۳۵از کجا وهم دو رنگی به قدح ریخته بنگم غزل شمارهٔ ۲۲۳۶به اقبال حضورت صد گلستان عیش در چنگم غزل شمارهٔ ۲۲۳۷به رنگ‌گلشن ازفیض حضورت عشرت آهنگم غزل شمارهٔ ۲۲۳۸چکیدنهای اشکم یا شکست شیشهٔ رنگم غزل شمارهٔ ۲۲۳۹چمن طراز شکوه جهان نیرنگم غزل شمارهٔ ۲۲۴۰ز بس گرد وحشت گرفته است تنگم غزل شمارهٔ ۲۲۴۱نمی‌دانم هجوم آباد سودای چه نیرنگم غزل شمارهٔ ۲۲۴۲مزرع تسلیم ادب حاصلم غزل شمارهٔ ۲۲۴۳ننمود غنچه‌ات آنقدر ادب اقتضای تاملم غزل شمارهٔ ۲۲۴۴بی شبههٔ تحقیق نه شخصم نه مثالم غزل شمارهٔ ۲۲۴۵تحیر سوخت پروازم فسردن کرد پامالم غزل شمارهٔ ۲۲۴۶ز بس صرف ادب پیمایی عجز است احوالم غزل شمارهٔ ۲۲۴۷عمری‌ست قیامتکدهٔ گردش حالم غزل شمارهٔ ۲۲۴۸بعد کشتن نیز پنهان نیست داغ بسملم غزل شمارهٔ ۲۲۴۹به این طاقت نمی‌دانم چه خواهد بود انجامم غزل شمارهٔ ۲۲۵۰چنین ز شرم‌ که‌ گردید سرنگون جامم غزل شمارهٔ ۲۲۵۱دوری بزمت در غم‌ و شادی، ‌گر کند این می قسمت جامم غزل شمارهٔ ۲۲۵۲نشد از سعی تمکین وحشتی آسودگی رامم غزل شمارهٔ ۲۲۵۳چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم غزل شمارهٔ ۲۲۵۴از عزت و خواری نه امید است نه بیمم غزل شمارهٔ ۲۲۵۵شکوه فقر ملک بی‌نیازی‌ کرد تسلیمم غزل شمارهٔ ۲۲۵۶تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم غزل شمارهٔ ۲۲۵۷در تجرد تهمتی دیگر ندوزی بر تنم غزل شمارهٔ ۲۲۵۸دیده‌ای داری چه می‌پرسی ز جیب و دامنم غزل شمارهٔ ۲۲۵۹شرار کاغذ فرصت کمینم غزل شمارهٔ ۲۲۶۰برون دل نتوان یافت‌ گرد جولانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۱به سودای بهار جلوه‌ات عمریست‌گریانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۲به نقش سخت رویی‌های مردم بس‌که حیرانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۳ز صد ابرام بیش است انفعال چشم حیرانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۴نی قابل سودم نه سزاوار زیانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۵هر چند درین مرحله بی تاب و توانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۶باز دل مست نوایی‌ست که من می‌دانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۷دلیل کاروان اشکم آه سرد رامانم غزل شمارهٔ ۲۲۶۸نه فکر غنچه نی اندیشهٔ ‌گل می‌کند شبنم غزل شمارهٔ ۲۲۶۹اگردریا نگیرد خرده بر بیش و کم شبنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۰دل را به یاد روی کسی یاد می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۱آمدم طرح بهار تازه‌ای انشا کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۲وحشتی‌ کو تا وداع اینهمه غوغا کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۳چون سپند اظهار مطلب ازکجا پیداکنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۴کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۵باده ندارم که به ساغرکنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۶به‌کمین دعوی هستی‌ام‌ که چو شمعش از نظر افکنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۷بعد ازین از صحبت این دیو مردم رم کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۸زان پری چون شیشه تا کی شکوه‌ای خالی‌ کنم غزل شمارهٔ ۲۲۷۹ای طرب وجدی که باز آغوش گل وامی‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۰بعد ازین در گوشهٔ دل چون نفس جا می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۱گاهی به ناله‌ گه به تپش ‌گرد می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۲شمع‌سان چشمی ‌کز اشکِ آتشین تر می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۳چیزی از خود هر قدم زیر قدم‌ گم می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۴چون شرار کاغذ امشب عیش خرمن می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۵بس که در شغل ندامت روز و شب جان می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۶زندگی را از قد خم عبرت آگه می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۷دل را به مستی از من و ما ساده می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۸دعوت تنزیه حسن بی‌مثالی می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۸۹صفحهٔ هستی شرر تاراج آهی می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۹۰باز بیتابانه ایجاد نوایی می‌کنم غزل شمارهٔ ۲۲۹۱عمرها شد از ادب موج گهر در دامنم غزل شمارهٔ ۲۲۹۲ادب سرشتهٔ عجزم مپرس از آیینم غزل شمارهٔ ۲۲۹۳بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم غزل شمارهٔ ۲۲۹۴ز نور عالم امکان گر انتخاب گزینم غزل شمارهٔ ۲۲۹۵تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم غزل شمارهٔ ۲۲۹۶کر شدم تا چند شور حق و باطل بشنوم غزل شمارهٔ ۲۲۹۷از انفعال عشرت موهوم آگهم غزل شمارهٔ ۲۲۹۸پرواز بی نشانی دارد دماغ جاهم غزل شمارهٔ ۲۲۹۹به هر طرف‌ که هوای سفر شکست‌ کلاهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۰چون خامه از ضعیفی افلاک دستگاهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۱صید کمند شوقی‌ست از مهر تا به ما هم غزل شمارهٔ ۲۳۰۲کباب عافیتم بیدماغ افسر جاهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۳وقت است‌کنیم‌گریه با هم غزل شمارهٔ ۲۳۰۴ز دل چون غنچه یک چاک‌ گریبانگیر می‌خواهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۵شب وصل است از بخت اندکی توقیر می‌خواهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۶آه دود آخته‌ای می‌خواهم غزل شمارهٔ ۲۳۰۷ای نرگست حیاکدهٔ صلح و جنگ هم غزل شمارهٔ ۲۳۰۸در جیب غنچه بوی بهار است و رنگ هم غزل شمارهٔ ۲۳۰۹خوشا عهدی‌ که غم‌ کوس تسلی می‌زد و دل هم غزل شمارهٔ ۲۳۱۰نه تنها ناامید وصل یارم دورم از دل هم غزل شمارهٔ ۲۳۱۱سر خوش آن نرگس مستانه‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۱۲منم آن نشئهٔ فطرت‌ که خمستان قدیم غزل شمارهٔ ۲۳۱۳نه خط شناس امیدم نه درس محرم بیم غزل شمارهٔ ۲۳۱۴به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایم غزل شمارهٔ ۲۳۱۵پروانه شوم یا پر طاووس گشایم غزل شمارهٔ ۲۳۱۶تا حسرت سر منزل او برد ز جایم غزل شمارهٔ ۲۳۱۷نه وحدت سرایم نه‌کثرت نوایم غزل شمارهٔ ۲۳۱۸با عشق نه نامیست نه ننگم‌ که برآیم غزل شمارهٔ ۲۳۱۹رنگ پر ریختهٔ الفت گلزار توایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۰چون سبحه یک دو روز که با هم نشسته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۱بر سینه داغ‌های تمنا نوشته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۲سطری اگر ز وضع جهان وانوشته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۳چون قلم راه تجرد بس‌که تنها رفته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۴گر در هوای او قدمی پیش رفته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۵چون غنچه در خیال تو هرگاه رفته‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۶یکدم آسایش به صد ابرام پیدا کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۷دیدهٔ انتظار را دام امید کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۸با کف خاکستری سودای اخگر کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۲۹دور هستی پیش از گامی تمامش کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۰نشنیده حرف چند که ما گوش‌ کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۱در جگر صد رنگ توفان ‌کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۲نسخهٔ هیچیم‌، وهمی از عدم آورده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۳صبح است و ما دماغ تمنا رسانده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۴از زندگی به جز غم فردا نمانده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۵زین صفر کز عدم در هستی گشوده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۶یاران نه در چمن نه به‌باغی رسیده‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۷پایمالیم و فارغ ازگله‌ایم غزل شمارهٔ ۲۳۳۸به ذوق سجدهٔ باز از عدم گلباز می‌آیم غزل شمارهٔ ۲۳۳۹عمری‌ست در نظرها اشک عرق نقابیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۰سایه‌وار از نارسایان جهان غربتیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۱هیچ می‌دانی مآل خود چرا نشناختیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۲حسرتی در دل نماند از بسکه ما واسوختیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۳یاد آن فرصت‌ که ما هم عذر لنگی داشتیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۴یاد آن فرصت‌ که عیش رایگانی داشتیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۵جبههٔ فکر ز خجلت عرق افشان ‌کردیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۶دیده را باز به دیدار که حیران کردیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۷دوش‌کز دود جگر طرح شببشان‌کردیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۸از چاک گریبان به دلی راه نکردیم غزل شمارهٔ ۲۳۴۹چشم پوشیدیم و برما و من استغنا زدیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۰بی‌تکلف گرگدا گشتیم و گر سلطان شدیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۱قابل بار امانتها مگو آسان شدیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۲عشق هویی زد به صد مستی جنون باز آمدیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۳فرصت‌کمین پرواز چون نالهٔ سپندیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۴تا سایه صفت آینه از زنگ زدودیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۵جز حیرت ازین مزرعه خرمن ننمودیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۶خاک نمیم امروز دی محو یاد بودیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۷درکارگاه تحقیق غیر از عدم نبودیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۸جغد ویرانهٔ خیال خودیم غزل شمارهٔ ۲۳۵۹چون نگه عمریست داغ چشم حیران خودیم غزل شمارهٔ ۲۳۶۰خلوت‌پرست گوشهٔ حیرانی خودیم غزل شمارهٔ ۲۳۶۱عزت‌ کلاه بی سر و سامانی خودیم غزل شمارهٔ ۲۳۶۲سودیم سراپا و به پایی نرسیدیم غزل شمارهٔ ۲۳۶۳صد شکرکه جز عجز گیاهی ندمیدیم غزل شمارهٔ ۲۳۶۴برکاغذ آتش زده هر چند سواریم غزل شمارهٔ ۲۳۶۵عمرها شد عرق از هستی مبهم داریم غزل شمارهٔ ۲۳۶۶تا خامه‌وار خود را از سعی وا نداریم غزل شمارهٔ ۲۳۶۷تا چند به هر مرده و بیمار بگریم غزل شمارهٔ ۲۳۶۸وقت‌ست کنم شور جنون عام و بگریم غزل شمارهٔ ۲۳۶۹فریاد کز توهم نامحرم حضوریم غزل شمارهٔ ۲۳۷۰خیز کز درس دویی سر خط عاری گیریم غزل شمارهٔ ۲۳۷۱پیمانهٔ غناکدهٔ بی‌مثالیم غزل شمارهٔ ۲۳۷۲از کمال سرکشی عاجزترین عالمیم غزل شمارهٔ ۲۳۷۳بی شبهه نیست هستی از بسکه ناتوانیم غزل شمارهٔ ۲۳۷۴در رهت نا رفته از خود هر طرف سر می‌زنیم غزل شمارهٔ ۲۳۷۵صبح تمنا دمید، دل چمنستان ‌کنیم غزل شمارهٔ ۲۳۷۶به هرجا رفته‌ام از خویشتن راه تو می‌پویم غزل شمارهٔ ۲۳۷۷فسردن نیست ممکن دست بردارد ز پهلویم غزل شمارهٔ ۲۳۷۸نه لفظ از پرده می‌جوشد نه معنی می‌دهد رویم غزل شمارهٔ ۲۳۷۹به‌کنج نیستی عمریست جای خویش می‌جویم غزل شمارهٔ ۲۳۸۰شررواری ز فرصت رو نمای خویش می‌جویم غزل شمارهٔ ۲۳۸۱حرفم همه از مغز است از پوست نمی‌گویم غزل شمارهٔ ۲۳۸۲شکوهٔ اسباب چند، دل به رمیدن دهیم غزل شمارهٔ ۲۳۸۳اسمیم بی‌مسمی دیگر چه وانماییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۴بیگانه وضعیم یا آشناییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۵چون ‌کاغذ آتش‌زده مهمان بقاییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۶دل حیرت آفرین است هر سو نظرگشاییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۷عمری‌ست به‌صحرای طلب عجز دراییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۸گر ما گوییم‌، ماکجاییم غزل شمارهٔ ۲۳۸۹شکست رنگ که بود آبیار این‌ گلشن غزل شمارهٔ ۲۳۹۰صفای دل به چراغ بقا دهد روغن غزل شمارهٔ ۲۳۹۱عمرها در پرده بود اسرار وهم ما و من غزل شمارهٔ ۲۳۹۲آخر از بار تعلق‌های اسباب جهان غزل شمارهٔ ۲۳۹۳بر آن سرم‌ کز جنون نمایم بلند و پست خیال یکسان غزل شمارهٔ ۲۳۹۴بسته‌ام چشم امید از الفت اهل جهان غزل شمارهٔ ۲۳۹۵بعد مردن از غبارم‌ کیست تا یابد نشان غزل شمارهٔ ۲۳۹۶تا بگذرم به صد سر و گردن ز آسمان غزل شمارهٔ ۲۳۹۷در شکوه صافدل ندهد رخصت زبان غزل شمارهٔ ۲۳۹۸زهی به شوخی بهار نازت شکسته رنگ غرور امکان غزل شمارهٔ ۲۳۹۹سخت جانی هرکجا آید به عرض امتحان غزل شمارهٔ ۲۴۰۰صورت اظهار معنی نیست محتاج بیان غزل شمارهٔ ۲۴۰۱گشاد چشمی نشد نصیبم به سیر نیرنگ این دبستان غزل شمارهٔ ۲۴۰۲وارستگی ز حسن دگر می‌دهد نشان غزل شمارهٔ ۲۴۰۳گرچه جز ذکرت نمی‌گنجد حدیثی در زبان غزل شمارهٔ ۲۴۰۴کرد حرف بی‌نشانم عالمی را تر زبان غزل شمارهٔ ۲۴۰۵ای التفات نام تو گیرایی زبان غزل شمارهٔ ۲۴۰۶تا کی غرور انجمن آرایی زبان غزل شمارهٔ ۲۴۰۷از سعی ما نیامد جز زور درگریبان غزل شمارهٔ ۲۴۰۸خداست حاصل خدمت‌ گزین درویشان غزل شمارهٔ ۲۴۰۹ازتب شوق‌ که دارد اینقدر تاب استخوان غزل شمارهٔ ۲۴۱۰عرقها دارد آن شمع حیا لیک از نظر پنهان غزل شمارهٔ ۲۴۱۱غرور خودنمایی تا کنیم از یکدگر پنهان غزل شمارهٔ ۲۴۱۲ای حاجتت دلیل به ادبار زیستن غزل شمارهٔ ۲۴۱۳سجدهٔ خواریست آب رو پی نان ریختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۴سر به زیر تیغ و پا بر خار باید تاختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۵می‌روم هر جا به ذوق عافیت اندوختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۶ما و نگاه شرمگین از تک و تاز دوختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۷تا تب عشق آتشم را داد سر در سوختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۸کس چو شمع من نبوده‌ست آشنای سوختن غزل شمارهٔ ۲۴۱۹زان تغافل‌گر چرا ناشاد باید زیستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۰گر به این ساز است دور از وصل جانان زیستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۱آینهٔ وصل چیست‌، حیرتی آراستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۲به وادیی که فروشد غبار ما ننشستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۳صفا گل‌ کرده‌ای تا کی غبار رنگ نشکستن‌غزل شمارهٔ ۲۴۲۴خوش عشرت است دمبدم از غم‌گریستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۵داغم ز ابر دیده به ‌شبنم گریستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۶هر چند نیست بی‌سبب از غم‌گریستن غزل شمارهٔ ۲۴۲۷آگهی تا کی ‌کند روشن چراغ خویشتن غزل شمارهٔ ۲۴۲۸آفت است اینجا مباش ایمن ز سر برداشتن غزل شمارهٔ ۲۴۲۹تا به کی چون‌ شمع‌ باید تاج زر برداشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۰کار آسانی مدان تاج کمر برداشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۱پیرگشتم چند رنج آب وگل برداشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۲منفعل خلق را ناز صنم داشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۳پُر ملاف از جوهر باریک بینی داشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۴به خود داری فسردن گرم کردی جای بگذشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۵چو موج‌گوهر ازین بحر بی‌تعب نگذشتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۶از جوا‌ن حسن سلوک پیر نتوان یافتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۷عجز ما جولانگر تدبیر نتوان یافتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۸بر خط ترک طلب گر راه خواهی یافتن غزل شمارهٔ ۲۴۳۹از نالهٔ دل ما تا کی رمیده رفتن غزل شمارهٔ ۲۴۴۰یاد ابروی کجی زد به دل ما ناخن غزل شمارهٔ ۲۴۴۱اشکم ز بی‌قراری زد بر دَرِ چکیدن غزل شمارهٔ ۲۴۴۲روانی نیست محو جلوه را بی‌آب‌گردیدن غزل شمارهٔ ۲۴۴۳آه ناکام چه مقدار توان خون خوردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۴به خود پیچیده‌ام نالیدنم نتوان‌ گمان بردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۵جایی ‌که بود پیش بری پیش نبردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۶در این محفل ندارد یمن راحت چشم واکردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۷ندارد موج جز طومار رمز بحر وا کردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۸خوشا ذوق فنا و وحشت ساز شرر کردن غزل شمارهٔ ۲۴۴۹دل روشن چه لازم تیره از عرض هنر کردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۰بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۱اگر مشت غبار خود پر‌یشان می‌توان‌کردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۲به دل‌ گر یک شرر شوق تو پنهان می‌توان ‌کردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۳چقدر بهار دارد سوی دل نگاه کردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۴دمی ز عبرت اگر خم‌ کند حیا گردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۵گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۶از خود سری مچینید ادبار تا به‌گردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۷با ما نساخت آخر ذوق شراب خوردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۸چه دارد این گیر و دار هستی‌ گداز صد نام و ننگ خوردن غزل شمارهٔ ۲۴۵۹چه بود سر و کار غلط سبقان در علم و عمل به فسانه زدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۰نسزد زجوهرفطرتت به جنون شبهه وشک زدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۱گر حنا بر خاک پایت جبهه ساخواهد شدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۲موج خونم هر قدر توفان نما خواهد شدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۳گر به این واماندگی مطلق عنان خواهم شدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۴هم‌عنان آهم، آشوبِ جهان خواهم شدن غزل شمارهٔ ۲۴۶۵رساند عمر به جایی دل از وفا کندن غزل شمارهٔ ۲۴۶۶تا چند به عیب من وما چشم‌گشودن غزل شمارهٔ ۲۴۶۷خلقی‌ست غافل اینجا از کشتن و درودن غزل شمارهٔ ۲۴۶۸غنیمت ‌گیر چون آیینه محو شان خود بودن غزل شمارهٔ ۲۴۶۹دل را به باد دادیم آه از نظر گشودن غزل شمارهٔ ۲۴۷۰ظلم است به تشویشِ دل اقبال نمودن غزل شمارهٔ ۲۴۷۱آن عجز شهیدم‌ که به صد رنگ تپیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۲به مطلب می‌رساند وحشت از آفاق ورزبدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۳چون ربشه در این باغ به افسون دمیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۴درس کمال خود گیر از ناله سر کشیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۵دل چیست که بی روی تو از درد تپیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۶ما را ز بار هستی تاکی غم خمیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۷مجو از ناله‌ام تاب نفس در سینه دزدیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۸ندارد ساز صحبتها بساط عافیت چیدن غزل شمارهٔ ۲۴۷۹پریشان ‌کرد چون خاموشی‌ام آواز گردیدن غزل شمارهٔ ۲۴۸۰سراغ دل نخواهی از من دیوانه پرسیدن غزل شمارهٔ ۲۴۸۱رسانده است به آن انجمن ز ما نرسیدن غزل شمارهٔ ۲۴۸۲آسان مکن تصور بار مغان کشیدن غزل شمارهٔ ۲۴۸۳از چرخ بار منت تا کی توان کشیدن غزل شمارهٔ ۲۴۸۴صبح است ازین مرحلهٔ یاس به در زن غزل شمارهٔ ۲۴۸۵بر شیشه خانهٔ دل افسرده سنگ زن غزل شمارهٔ ۲۴۸۶بر حیرت اوضاع جهان یک مژه خم زن غزل شمارهٔ ۲۴۸۷بیا ای‌گرد راهت خرمن حسن غزل شمارهٔ ۲۴۸۸اگر حسرت پرستی خدمت ترک تمنا کن غزل شمارهٔ ۲۴۸۹به سعی بی‌نشانی آنسوی امکان رهی واکن غزل شمارهٔ ۲۴۹۰هوس ها می‌دمد زین باغ جوش گل تماشا کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۱دل‌ گر نه داغ عشق فروزد کباب ‌کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۲از دیده سراغ دل دیوانه طلب کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۳حیا را دستگاه خودپسندیهای طاقت کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۴قد خم‌ گشته را تا می‌توانی وقف طاعت ‌کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۵به تماشای این چمن در مژگان فراز کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۶از خاک یک دو پایه فروتر نزول ‌کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۷غم تلاش مخور عجز را مقدم‌کن غزل شمارهٔ ۲۴۹۸از خودآرایی به‌جنس جاودان لنگر مکن غزل شمارهٔ ۲۴۹۹ای به عشرت متهم سامان درد سر مکن غزل شمارهٔ ۲۵۰۰ترشح مایه‌ای ناز دلی را محو احسان‌کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۱ز پابوسش بهار عشرت جاوید سامان‌کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۲دل پیش نظر گیر سر و برگ نمو ‌کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۳سرمایهٔ اظهار بقا هیچکسی کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۴صف حرص و هوا در هم شکستی‌ کجکلاهی‌ کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۵رهت سنگی ندارد ای شرر وجد رهایی‌ کن غزل شمارهٔ ۲۵۰۶در جنون جوش سویدا تنگ دارد جای من غزل شمارهٔ ۲۵۰۷آزادی آخر بد باخت با من غزل شمارهٔ ۲۵۰۸چون صبح نخندد ز قبایم غم دامن غزل شمارهٔ ۲۵۰۹نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن غزل شمارهٔ ۲۵۱۰عرق دارد عنان احتیاج بی‌نقاب من غزل شمارهٔ ۲۵۱۱محیط جلوهٔ او موج خیز است از سراب من غزل شمارهٔ ۲۵۱۲به وهم این و آن خون شد دل غفلت‌پرست من غزل شمارهٔ ۲۵۱۳ز شوخی تا قدح می‌گیرد آن بیدار مست من غزل شمارهٔ ۲۵۱۴گلفزوش از پرتو شمع من است این انجمن غزل شمارهٔ ۲۵۱۵جانکنیها چیده هستی تا عدم بنیاد من غزل شمارهٔ ۲۵۱۶تمثال فنایم چه نشان‌؟ کو اثر من غزل شمارهٔ ۲۵۱۷خار خار کیست در طبع الم تخمیر من غزل شمارهٔ ۲۵۱۸زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من غزل شمارهٔ ۲۵۱۹درین وادی که می‌یابد سراغ اعتبار من غزل شمارهٔ ۲۵۲۰ز بس محو است نقش آرزوها در کنار من غزل شمارهٔ ۲۵۲۱سوخته لاله‌زار من رفته گل از کنار من غزل شمارهٔ ۲۵۲۲نیامد کوشش بیحاصل گردون به کار من غزل شمارهٔ ۲۵۲۳به این حیرت اگر باشد خروشی ناگزیر من غزل شمارهٔ ۲۵۲۴به پهلو ناوک درد که دارد گوشه‌گیر من غزل شمارهٔ ۲۵۲۵هویی کشید کلک قیامت صریر من غزل شمارهٔ ۲۵۲۶تب و تاب اشک چکیده‌ام‌که رسد به معنی راز من غزل شمارهٔ ۲۵۲۷چون شمع تا چکیدن اشک‌ست ساز من غزل شمارهٔ ۲۵۲۸حیرت آهنگم که می‌فهمد زبان راز من غزل شمارهٔ ۲۵۲۹گل نشو و نما چندان شکست یأس چید از من غزل شمارهٔ ۲۵۳۰بی‌نشان حسنی‌که درس جلوه می‌خواند ز من غزل شمارهٔ ۲۵۳۱خم قامت نبرد ابرام طبع‌ سخت‌کوش من غزل شمارهٔ ۲۵۳۲به‌هر جا پرتو حسنت برافروزد چراغ من غزل شمارهٔ ۲۵۳۳ز خودداری نفس می‌زد تب و تاب چراغ من غزل شمارهٔ ۲۵۳۴بسکه ناموس وفا داردکمین حال من غزل شمارهٔ ۲۵۳۵همچو بوی‌ گل ز بس بی‌پرده است احوال من غزل شمارهٔ ۲۵۳۶آه‌! با مقصد تسلیم نپیوستم من غزل شمارهٔ ۲۵۳۷چنین کشتهٔ حسرت کیستم من؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۸بگذشت ز خاکم بت‌ گل پیرهن من غزل شمارهٔ ۲۵۳۹تا فلک بر باد ناکامی دهد تسکین من غزل شمارهٔ ۲۵۴۰گلی‌ که‌ کس نشد آیینه‌اش مقابل او من غزل شمارهٔ ۲۵۴۱ز رهِ هوس، به تو کی رسم؟ نفسی ز خود نرمیده من غزل شمارهٔ ۲۵۴۲بعد مردن گر همین داغست وحشت‌زای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۳چون‌گهر هر چند بر دریا تند غوغای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۴در خور گل‌ کردن فقرست استغنای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۵دهر، توفان دارد از طبع جنون پیمای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۶شمع صفت دیدنی‌ست عجز جنون زای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۷گرد وحشت بسکه بر هم چیده است اجزای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۸دوری مقصد دمید از سرکشیدنهای من غزل شمارهٔ ۲۵۴۹سوخت چون موج گهر بال تپیدنهای من غزل شمارهٔ ۲۵۵۰فلک نبست ره صبح لاابالی من غزل شمارهٔ ۲۵۵۱انفعال باطن خاموش دارد بوی خون غزل شمارهٔ ۲۵۵۲ببینم تاکی‌ام آرَد جنون زین دامگه بیرون غزل شمارهٔ ۲۵۵۳جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون غزل شمارهٔ ۲۵۵۴ز پرده آیی اگر از قبای تنگ برون غزل شمارهٔ ۲۵۵۵گر ز بزم‌، آن بت ساقی لقب آید بیرون غزل شمارهٔ ۲۵۵۶ای اثرهای خرامت چشم حیران درکمین غزل شمارهٔ ۲۵۵۷به‌کنج ابروی دلدار خال فتنه کمین غزل شمارهٔ ۲۵۵۸بی‌سراغی نیست ‌گرد هستی وحشت ‌کمین غزل شمارهٔ ۲۵۵۹شکست حادثه بر ما نیافت دست‌ کمین غزل شمارهٔ ۲۵۶۰نیست ممکن واژگونیهای طالع بیش ازین غزل شمارهٔ ۲۵۶۱نفس عمارت دل دارد و شکستنش است این غزل شمارهٔ ۲۵۶۲فلک چه نقش‌کشد صرف بند و بست جبین غزل شمارهٔ ۲۵۶۳چون هلالم بی‌خم تسلیم آن اختر جبین غزل شمارهٔ ۲۵۶۴ز سجده بیخبری تا کی انفعال جبین غزل شمارهٔ ۲۵۶۵دست جرأت دیدم آخر مغتنم در آستین غزل شمارهٔ ۲۵۶۶گرگدا دست طمع دزدد ز هم در آستین غزل شمارهٔ ۲۵۶۷سر طره‌ای به هوا فشان ختنی ز مشک‌تر آفرین غزل شمارهٔ ۲۵۶۸خواه غفلت‌پیشگی‌ کن خواه آگاهی ‌گزین غزل شمارهٔ ۲۵۶۹تا به کی باشی قفس‌فرسودهٔ شان نگین غزل شمارهٔ ۲۵۷۰گر قناعت را توانی داد سامان نگین غزل شمارهٔ ۲۵۷۱پر نارساست سعی تحیرکمند او غزل شمارهٔ ۲۵۷۲به این موهومی‌ام یا رب‌ که‌ کرد آیینه‌دار او؟غزل شمارهٔ ۲۵۷۳لباس ‌کعبه پوشید از خط مشکین عذار او غزل شمارهٔ ۲۵۷۴گر از موج‌ گهر نشنیده‌ای رمز خروش او غزل شمارهٔ ۲۵۷۵من سنگدل چه اثر برم زحضور ذکر دوام او غزل شمارهٔ ۲۵۷۶نقاش تاکشد اثر ناتوان او غزل شمارهٔ ۲۵۷۷کو عبرت آگهی‌ که به تحقیق راه او غزل شمارهٔ ۲۵۷۸هر چند دورم از چمن جلوه‌گاه او غزل شمارهٔ ۲۵۷۹منفعلم برکه برم حاجت خویش از برتو غزل شمارهٔ ۲۵۸۰ای ز عنایت آشکار شخص تو و مثال تو غزل شمارهٔ ۲۵۸۱باز چو صبح کرده‌ام تحفهٔ بارگاه تو غزل شمارهٔ ۲۵۸۲نمی‌گویم به عشرتگاه مجنون جهد پیمارو غزل شمارهٔ ۲۵۸۳به پیری هم نی‌ام غافل ز عشق آن‌کمان ابرو غزل شمارهٔ ۲۵۸۴مه نو می‌نماید امشبم از آسمان ابرو غزل شمارهٔ ۲۵۸۵بس رشک قامت او سوخت سر تا پای سرو غزل شمارهٔ ۲۵۸۶بس که یادِ قامتت بر باد داد اجزای سرو غزل شمارهٔ ۲۵۸۷ای بسمل طلب پی خون چکیده رو غزل شمارهٔ ۲۵۸۸ای بیخبر به درد دل ما رسیده رو غزل شمارهٔ ۲۵۸۹همچون نفس به آینهٔ دل رسیده رو غزل شمارهٔ ۲۵۹۰نامنفعلی گریه کن و چون مژه تر شو غزل شمارهٔ ۲۵۹۱ای پرفشان‌ گرد نفس چندی شرار سنگ شو غزل شمارهٔ ۲۵۹۲نمی‌گویم قیامت جوش زن یا شور توفان شو غزل شمارهٔ ۲۵۹۳کجایی ای جنون، ویرانه‌ات کو غزل شمارهٔ ۲۵۹۴ما غربت آشیانیم ای بلبلان وطن‌ کو غزل شمارهٔ ۲۵۹۵ای فکر نازکت را شبهت ‌کمینی از مو غزل شمارهٔ ۲۵۹۶این قلمرو اندوه کارگاه راحت نیست غزل شمارهٔ ۲۵۹۷از بسکه ضعف طاقت بوسید روی زانو غزل شمارهٔ ۲۵۹۸بر شعله تا چند نازیدن‌کاه غزل شمارهٔ ۲۵۹۹بسکه می‌جوشد ازین دریای حسرت حب جاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۰در شکنج عزتند ارباب جاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۱عالم و این تردماغیهای جاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۲گر نفس چیند به این فرصت بساط دستگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۳ننگ دنیا برندارد همت معنی نگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۴بسکه ما را بر آن لقاست نگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۵تار پیراهن حیاست نگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۶تا به شوخی نکشد زمزمهٔ ساز نگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۷گر دهد رنگ تماشای تو پرواز نگاه غزل شمارهٔ ۲۶۰۸در محیطی‌کز فلک طرح حباب انداخته غزل شمارهٔ ۲۶۰۹ای به اوج قدس فرش آستان انداخته غزل شمارهٔ ۲۶۱۰چیست‌ گردون‌ کاینقدر در خلق غوغا ریخته غزل شمارهٔ ۲۶۱۱به دست‌ تیغ تو تا خون من حنا بسته غزل شمارهٔ ۲۶۱۲به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته غزل شمارهٔ ۲۶۱۳به غبار این بیابان نه نشان پا نشسته غزل شمارهٔ ۲۶۱۴غبار خط زلعل او به ‌رنگی سر برآورده غزل شمارهٔ ۲۶۱۵نپنداری همین روز و شب از هم سر برآورده غزل شمارهٔ ۲۶۱۶غبارم برنمی‌خیزد ازین صحرای خوابیده غزل شمارهٔ ۲۶۱۷ندیدم در غبار و دود این صحرای خوابیده غزل شمارهٔ ۲۶۱۸به رشته‌ات اثر وهم مدعاست گره غزل شمارهٔ ۲۶۱۹هزار نغمه به‌ساز شکست ماست‌گره غزل شمارهٔ ۲۶۲۰زین چمن درکف ندارد غنچهٔ دل جز گره غزل شمارهٔ ۲۶۲۱نیست خاموشی به ‌کار شمع محفل جزگره غزل شمارهٔ ۲۶۲۲وهم شهرت بهانه‌ایم همه غزل شمارهٔ ۲۶۲۳برآرد گَرَم آتش‌ دل زبانه غزل شمارهٔ ۲۶۲۴پری می ‌فشان ای تعلق بهانه غزل شمارهٔ ۲۶۲۵پرتوت هر جا بپردازدکنار آینه غزل شمارهٔ ۲۶۲۶بوی وصلی هست در رنگ بهار آینه غزل شمارهٔ ۲۶۲۷زد عرق پیمانه حسنی ساغر اندر آینه غزل شمارهٔ ۲۶۲۸نیست محروم تماشا جوهر اندر آینه غزل شمارهٔ ۲۶۲۹ای تماشایت چمن‌پرور به چشم آینه غزل شمارهٔ ۲۶۳۰حیرت حسن‌ که زد نشتر به ‌چشم آینه غزل شمارهٔ ۲۶۳۱امروزکیست مست تماشای آینه غزل شمارهٔ ۲۶۳۲خلقی‌ست محو خود به تماشای آینه غزل شمارهٔ ۲۶۳۳نه با صحرا سری دارم نه باگلزار سودایی غزل شمارهٔ ۲۶۳۴ای نفس مایه درین عرصه چه پرداخته‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۳۵این ‌چه طاووسی نازست که اندوخته‌ای‌؟غزل شمارهٔ ۲۶۳۶به غبار عالم جستجو ز چه یاس خسته نشسته‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۳۷چون صبح دارم از چمنی رنگ جسته‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۳۸یک تار موگر از سر دنیا گذشته‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۳۹کیسه پرداز خیال شادی و غم رفته‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۰گر به‌گردون می‌کشی‌ گردن و گر در سجده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۱گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۲ای امل آواره فرصت را چه رسوا کرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۳افسانهٔ وفایی اگر گوش کرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۴خشم را آیینه پرداز ترحم کرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۵به وحشت نگاهی چه خو کرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۶دور از بساط وصل تو ماییم و دیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۷شده عمرها که نشانده‌ام به کمین اشک چکیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۸ماییم و گرد هستی حرمان دمیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۴۹کجا خلوت و انجمن دیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۵۰بر اوج بی‌نیازی اگر وارسیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۵۱داد عجز ما ندهد سعی هیچ مشغله‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۵۲بی‌تو دل در سینه‌ام دارد جنون افسانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۶۵۳ای لعبت تحیر! نور چه آفتابی غزل شمارهٔ ۲۶۵۴عرق ربز خجالت می‌گدازد سعی بیتابی غزل شمارهٔ ۲۶۵۵آه‌ که با دلم نبست عهد وفاق الفتی غزل شمارهٔ ۲۶۵۶رفتی چو می از ساغر و دیگر ننشستی غزل شمارهٔ ۲۶۵۷در پردهٔ هر رنگ کمین کرده شکستی غزل شمارهٔ ۲۶۵۸عبث ای دشمن تحقیق دل از وسوسه خستی غزل شمارهٔ ۲۶۵۹مژه‌واری ز خواب ناز جستی غزل شمارهٔ ۲۶۶۰مژه‌واری ز خواب ناز جستی غزل شمارهٔ ۲۶۶۱نه اینجا سبحه ره دارد نه زنار غزل شمارهٔ ۲۶۶۲چه می‌شدگر نمی‌زد اینقدر رنج نفس هستی غزل شمارهٔ ۲۶۶۳یاد باد آن کز تبسم فیض عامی داشتی غزل شمارهٔ ۲۶۶۴به ذوق عافیت ای ناله تا کی در جگر پیچی غزل شمارهٔ ۲۶۶۵گر ازگوهر کمر سازی وگر دستار زر پیچی غزل شمارهٔ ۲۶۶۶جهدکن تا نروی بر اثر نیک و بدی غزل شمارهٔ ۲۶۶۷کیستم من نفس سوختهٔ منجمدی غزل شمارهٔ ۲۶۶۸چه دارم در نفس جز شور عمر رفته از یادی غزل شمارهٔ ۲۶۶۹که‌ام من شخص نومیدی سرشتی‌ عبرت ایجادی غزل شمارهٔ ۲۶۷۰گر درین قحط سرایت نکند نان مددی غزل شمارهٔ ۲۶۷۱نه نفس تربیتم ‌کرد و نه دامان مددی غزل شمارهٔ ۲۶۷۲خوش آن ساعت‌ که چون تمثال از آیینهٔ فردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۳غبارم می‌کشد محمل به دوش نالهٔ دردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۴نیاز جلوه دارم حیرت آیینه پروردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۵عبث چون چشم قربانی وبال مرد و زن بردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۶اگر با پای سروی سعی آهم رهبری ‌کردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۷خیالت هر کجا تمهید راحت‌پروری کردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۸برخود مشکن تا همه تن رنگ نگردی غزل شمارهٔ ۲۶۷۹که‌ کشید دامن فطرتت ‌که به سیر ما و من آمدی غزل شمارهٔ ۲۶۸۰توبا این پنجهٔ نازک چه لازم رنگها بندی غزل شمارهٔ ۲۶۸۱درین محفل‌که پیدا نیست رنگ حسن مقصودی غزل شمارهٔ ۲۶۸۲مکش رنج تأمل‌ گر زیان خواهی و گر سودی غزل شمارهٔ ۲۶۸۳نفس در طلب سوختی دل ندیدی غزل شمارهٔ ۲۶۸۴به مکتب هوس از کیف و کم چه فهمیدی غزل شمارهٔ ۲۶۸۵آفت ایجاد است طبع از دستگاه خود سری غزل شمارهٔ ۲۶۸۶بی خبر از خود مگذر، جانب دل هم نظری غزل شمارهٔ ۲۶۸۷تا کجا آن جلوه در دل‌ها کشد میدان سری غزل شمارهٔ ۲۶۸۸دوستان این خاکدان چون من ندارد دیگری غزل شمارهٔ ۲۶۸۹عالمی بر باد رفت از سعی بی‌پا و سری غزل شمارهٔ ۲۶۹۰مزد تلاشم به رهت دیده ندارد گهری غزل شمارهٔ ۲۶۹۱ای سعی نگون‌، زین دشت‌، در سر چه هوا داری غزل شمارهٔ ۲۶۹۲به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۳به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۴خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۵دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۶به این تمکین خرامت فتنه در خوابست پنداری غزل شمارهٔ ۲۶۹۷قدح از شوق لعلت چشم بی‌خوابست پنداری غزل شمارهٔ ۲۶۹۸ای گشاد و بست مژگانت معمای پری غزل شمارهٔ ۲۶۹۹آسوده است شوق ز دل پیش نگذری غزل شمارهٔ ۲۷۰۰دلدار قدح برکف‌، ما مرده ز مخموری غزل شمارهٔ ۲۷۰۱سرشکم صد سحر خندید و پیدا نیست تاثیری غزل شمارهٔ ۲۷۰۲فریبم می‌دهد آسودگی ای شوق تدبیری غزل شمارهٔ ۲۷۰۳بیحاصلی‌ام بست به‌ گردن خم پیری غزل شمارهٔ ۲۷۰۴مژه بهم نزنی آینه به زنگ نگیری غزل شمارهٔ ۲۷۰۵به یمن سبقت جهد از هزار قافله‌ گیری غزل شمارهٔ ۲۷۰۶حریف مشرب قمری نه‌ا‌ی طاووسی نازی غزل شمارهٔ ۲۷۰۷غبار هوش توفان دارد ای مستی جنون تازی غزل شمارهٔ ۲۷۰۸نمی‌باشد دل مایوس بی‌کیفیت نازی غزل شمارهٔ ۲۷۰۹به گلزاری که آن شوخ پری‌پیکر کند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۰تبسم از لبت چون موج در گوهر کند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۱درین مکتب‌ که باز آن طفل بازیگر کند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۲گرفتم شوخیت با شورصد محشرکند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۳من و دیوانه‌خو طفلی ‌که هر جا سر کند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۴نگه از مستی چشم تو با ساغر کند بازی غزل شمارهٔ ۲۷۱۵الهی سخت بی‌برگم به ساز طاعت‌اندوزی غزل شمارهٔ ۲۷۱۶چه دولت است نشاط تجدد اندوزی غزل شمارهٔ ۲۷۱۷مشکل از هرزه دوی جز به تب و تاب رسی غزل شمارهٔ ۲۷۱۸چه غافلی ‌که ز من نام دوست می‌پرسی غزل شمارهٔ ۲۷۱۹پیرو تسلیم باش آخر به جایی می‌رسی غزل شمارهٔ ۲۷۲۰خوشست از دور نذر محفل همصحبتان بوسی غزل شمارهٔ ۲۷۲۱که‌ام من از نصیب عالم اظهار مأیوسی غزل شمارهٔ ۲۷۲۲که دم زند ز من و مادمی‌ که ما تو نباشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۳چو قارون ته خاک اگر رفته باشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۴ز چه ناز بال دعوی به فلک گشاده باشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۵گریک مژه چون چشم فراهم شده باشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۶ز نفس اگر دو روزی به بقا رسیده باشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۷نبری گمان که یعنی به خدا رسیده باشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۸تا چند ناز غازه و رنج حنا کشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۹چه شد آستان حضور دل ‌که تو رنج دیر و حرم کشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۰می جام قناعت اگر بچشی المی ز جنون هوس نکشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۱ازین ‌نه منظر نیرنگ تا برتر زنم جوشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۲تا چند کشد دل الم بیهده ‌کوشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۳خیالش بر نمی‌تابد شعور، ای بیخودی جوشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۴به گرد سرمه خفتن تا کی از بیداد خاموشی غزل شمارهٔ ۲۷۳۵پوچست قماش تو به اظهار تلافی غزل شمارهٔ ۲۷۳۶ای شیخ به تدبیر امل بیهده حرفی غزل شمارهٔ ۲۷۳۷جهان‌کورانه دارد سعی نخجیری به تاریکی غزل شمارهٔ ۲۷۳۸چند پیچد بر من بی‌دست وپا افتادگی غزل شمارهٔ ۲۷۳۹بسکه ‌گردید آبیار ما ز پا افتادگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۰سجده بنیادی بساز ای جبهه با افتادگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۱کرد شبنم را به خورشید آشنا افتادگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۲عمر گذشت و همچنان داغ وفاست زندگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۳بسکه بی روی تو خجلت‌ کرد خرمن زندگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۴جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۵چو بوی‌گل ز چه افسردگی مقید رنگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۶دارد به من دلشده امشب سرجنگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۷ز نیرنگ خیال طفل شوخ شعله در چنگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۸ندارد ساز این محفل مخالف پرده آهنگی غزل شمارهٔ ۲۷۴۹باز آمد در چمن یاد از صفیر بلبلی غزل شمارهٔ ۲۷۵۰به ما و من غلو دارد دنی تا فطرت عالی غزل شمارهٔ ۲۷۵۱رمی‌، بیتابیی‌، تغییر رنگی‌،‌ گردش حالی غزل شمارهٔ ۲۷۵۲ای هوش‌! سخت داغی‌ست‌، یادِ بهارِ طفلی غزل شمارهٔ ۲۷۵۳چو من به دامگه عبرت او فتاده‌ کمی غزل شمارهٔ ۲۷۵۴دیده‌ای داریم محو انتظار مقدمی غزل شمارهٔ ۲۷۵۵به وضع غربتم منظور بیتابی‌ست آرامی غزل شمارهٔ ۲۷۵۶خطابم می‌کند امشب چمن در بار پیغامی غزل شمارهٔ ۲۷۵۷گر نیست در این میکدهها دور تمامی غزل شمارهٔ ۲۷۵۸شب چشم نیم مستش وا شد ز خواب نیمی غزل شمارهٔ ۲۷۵۹ز غرور شمع و رعونتش همه‌جاست آفت روشنی غزل شمارهٔ ۲۷۶۰افتاده‌ام به راهت چون اشک بی‌روانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۱به دل دارم چو شمع از شعله‌های آه سامانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۲برداشتن دل ز جهان کرد گرانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۳به عزم بسملم تیغ‌ که دارد میل عریانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۴تبسم قابل چاکی نشد ناموس عریانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۵تنش را پیرهن چون‌گل دمید افسون عریانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۶در آن محفل ‌که الفت قابل زانوست پیشانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۷درین حدیقه‌ نه‌ای قدردان حیرانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۸ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی غزل شمارهٔ ۲۷۶۹ز پیراهن برون آ، بی شکوهی نیست عریانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۰ز دستگاه مبر زحمت گرانجانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۱ز عریانی جنون ما نشد مغرور سامانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۲شهیدان وفا را درس دیداری ست پنهانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۳عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۴قدح پیمای زخمم در هوای آب پیکانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۵مباش سایه صفت مردهٔ تن آسانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۶نشد حجاب خیالم غبار جسمانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۷نمی‌باشد چو من در کسوت تجرید عریانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۸نمی‌دانم ز گلزارش چه گل چیده‌ست حیرانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۹نمی‌گنجم به عالم بسکه از خود گشته‌ام فانی غزل شمارهٔ ۲۷۸۰ز استغنا نگشتی مایل فریاد قربانی غزل شمارهٔ ۲۷۸۱زین گلستان نیستم محتاج دامن چیدنی غزل شمارهٔ ۲۷۸۲شرر کاغذی‌، آرایش دکان نکنی غزل شمارهٔ ۲۷۸۳در دلی اما به قصد اشکم افسون می‌کنی غزل شمارهٔ ۲۷۸۴به خاک ناامیدی نیست چون من خفته در خونی غزل شمارهٔ ۲۷۸۵معراج ماست پستی‌، اقبال ما زبونی غزل شمارهٔ ۲۷۸۶بازم به جنون زد هوس طرح زمینی غزل شمارهٔ ۲۷۸۷به هستی از گداز انفعالم نیست تسکینی غزل شمارهٔ ۲۷۸۸صد رنگ نقش بستیم در یاد گل‌جبینی غزل شمارهٔ ۲۷۸۹اگر سیر زمین داری وگر افلاک می‌بینی غزل شمارهٔ ۲۷۹۰عمر سبک عنان ‌کجاست از نظرم تو می‌روی غزل شمارهٔ ۲۷۹۱ای نم اشک هوس مایل مژگان نشوی غزل شمارهٔ ۲۷۹۲تا محرم طبیعت بلبل نمی‌شوی غزل شمارهٔ ۲۷۹۳به طبع مقبلان یارب‌کدورت را مده راهی غزل شمارهٔ ۲۷۹۴به شهرت زد اقبال خلق از تباهی غزل شمارهٔ ۲۷۹۵در دل زد خیال پرتو مهرت سحرگاهی غزل شمارهٔ ۲۷۹۶ما را نه غروری‌ست نه فرّی نه ‌کلاهی غزل شمارهٔ ۲۷۹۷اگر جانی وگر جسمی سراب مطلب مایی غزل شمارهٔ ۲۷۹۸چشم من بی‌تو طلسمی است بهم بسته ز عالم غزل شمارهٔ ۲۷۹۹برون تازست حسن بی‌مثال از گرد پیدایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۰بهار است ای ادب مگذار از شوق تماشایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۱به نمو سری ندارد گل باغ‌ کبریایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۲چو چینی شدم محو نازک ادایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۳چه معنی بیانی چه لفظ آشنایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۴حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رسایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۵در زندگی نگشتیم منظور آشنایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۶در گرفته‌ست زمین تا به فلک بی‌سروپایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۷درین ویرانه بی‌سعی قناعت وانشد جایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۸ز خویش رفته‌ام اما نرفته‌ام جایی غزل شمارهٔ ۲۸۰۹شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۰عنانم گر نگیرد خاطر آیینه سیمایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۱ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۲نشد آیینه‌ کیفیت ما ظاهر آرایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۳نقش ما شد وبال یکتایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۴چه لازم است درین عرصه عجز کیش برآیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۵دلت فسرد جنونی ‌کز آشیانه برآیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۶سبکساری‌ست هرگه در نظرها بیدرنگ آیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۷گه به رو می‌دوی و گاه به سر می‌آیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۸حبابت ساغر و با بحر توفان پیش می‌آیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۹ای که در دیر و حرم مست‌ کرم می‌آیی غزل شمارهٔ ۲۸۲۰بر هرگلی دمیده‌ست افسون آرزویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۱به ناقوسی دل امشب از جنون خورده‌ست پهلویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۲به وحشت برنمی‌آیم ز فکر چشم جادویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۳بهار آن دل ‌که خون ‌گردد به سودای ‌گل رویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۴تمثال خیالیم چه زشتی چه نکویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۵محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۶به عجز کوش ز نشو و نما چه می‌جویی غزل شمارهٔ ۲۸۲۷چو محو عشق شدی رهنما چه می‌جویی