غزل شمارهٔ ۱۷۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اییرا۱۲ بیت

اثر دور است ازین یاران حقوق آشنایی راسر وگردن مگر ظاهرکند درد جدایی را

ز بی‌دردی جهان غافل بُوَد از عافیت‌بخشیچه داند استخوان نشکسته قدر مومیایی را

کشاکشها نفس را ازتعلق برنمی‌آردز هستی بگسلم‌کاین رشته دریابد رسایی را

زفکر ما و من جستن تلاشی تند می‌خواهدمکن تکلیف طبع این مصرع زورآزمایی را

نوایی نیست غیراز قلقل مینا درین محفلنفس یک سر رهین شیشه‌سازان‌گشت نایی را

که می‌داند تعلق در چه غربال اوفتاد آبشوداع دام هم درگریه می‌آرد رهایی را

به‌هرمحفل‌که‌باشی‌بی‌تحاشی چشم‌ولب‌مگشاکه تمکین تخته می‌خواهد دکان بی‌حیایی را

ندارد زندگی ننگی چو تشهیر خودآراییبپوش از چشم مردم لکهٔ رنگین قبایی را

طمع در عرض حاجت ذلتی دیگر نمی‌خواهدگشاد چشم‌کرد ازکاسه مستغنی‌گدایی را

به هرجا پرفشان باشد نفر صید جنون داردنشان پوچ بسیار است این تیر هوایی را

طریق امن سرکن وضع بیکاری غنیمت‌دانکه خار از دور می‌بوسدکف پاک حنایی را

سجودی‌می‌برم‌چون‌سایه‌درهر‌دشت‌ودربیدلجبین برداشت ازدوشم غم بی‌دست وپایی را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی درد جدایی و اثر فراق بر انسان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که افرادی که از درد جدایی آگاهی ندارند، نمی‌توانند به عمق احساسات و دشواری‌های ناشی از آن پی ببرند. او تأکید می‌کند که رهایی از تعلقات و دلبستگی‌ها نیازمند تلاش و فکری عمیق است و زندگی واقعی در دل بی‌نیازی و دوری از خودخواهی و خودآرایی نهفته است. همچنین، هشدار می‌دهد که در محافل، انسان باید محتاط باشد و از نمایش‌های ظاهری دوری کند. شاعر در نهایت بی‌نیازی و سکوت را به عنوان راهی برای رهایی از غم و اندوه گزایش می‌کند.