غزل شمارهٔ ۱۲۶۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نگمیجوشد۴ بیت

نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ می‌جوشدنوای محفل قدرت به صد آهنگ می‌جوشد

بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارداگر در گردش آیی خانه با فرسنگ می‌جوشد

جهان را بی‌تأمّل کرده‌ای نظاره زین غافلکه این حیرت‌فزا از سینه‌های تنگ می جوشد

در این‌ صحرا که یکسر بال‌ طاووس است اجزایشغباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حالاتی از زندگی و جهان می‌پردازد. او می‌گوید که در مستی و زیبایی گل، صدای قدرت و هنر همواره به گوش می‌رسد. شاعر به وضعیت فردی اشاره می‌کند که هرچند در دشت‌های وسیع گم شده، اما باز هم جستجو و شناخت در انتظار اوست. او هشدار می‌دهد که تأمل و تفکر در جهان ضروری است، زیرا گاهی نشانه‌های حیرت‌انگیز از دل‌های تنگ و محدود می‌جوشند. همچنین در صحرا که پر از زیبایی و نیرنگ است، حتی گرد و غباری که به خود گرفته می‌تواند نشانه‌ای از ارتقاء و پیشرفت باشد.