غزل شمارهٔ ۱۸۷۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رداغ۱۱ بیت

کو شعلهٔ دردی‌که به ذوق اثر داغخاکستر من سرمه‌ کشد در نظر داغ

افسردگی از طینت من رنگ نگیردچون‌کاغذ آتش زده‌ام بال و پر داغ

غمخواری ما سوخته جانان چه خیالستجز شعله نسوزد جگر کس به سر داغ

هر چند ندارد ره ما منزل تحقیقچون شمع روانیم همان بر اثر داغ

از اهل هوس جرأت عشاق محالستزبن بی‌جگری چند نجویی جگر داغ

هر لخت دل آیینهٔ برقی‌ست جهانسوزخورشیدکشیده است جنونم به بر داغ

هر چند جهان خندهٔ یک لاله‌ستانستکو دل ‌که برد رنگ قبول از نظر داغ

مهتاب شبستان خیالم بر رویی استآن به‌که‌گل پنبه‌گذارم به سر داغ

با عجز بسازیدکه صد شعله درین دیرشمشیر شکسته‌ست به زیر سپر داغ

ما را به بلای سیهی‌کرد مقابلیارب‌که بسوزد کف آیینه‌گر داغ

بیدل ز دلم طاقت پرواز نداردهر چند به صد شعله برد بال و پر داغ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاطفی و عاشقانه می‌پردازد. شاعر از شعله‌ور بودن آتش درونی‌اش سخن می‌گوید که ناشی از غم و اندوه است. او تأکید می‌کند که افسردگی و سوختگی روحی‌اش به طبع او بازمی‌گردد و هیچ‌کس جز او نمی‌تواند این آتش را بفهمد. درعین حال، او خودش را شمعی می‌بیند که در تب و تاب عشق می‌سوزد و به جستجوی معشوق در دنیای پر از درد و غم ادامه می‌دهد. تصویرسازی‌های زیبای شاعر از دل، عشق، آتش، و درد به وضوح احساسات عمیق او را منتقل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق و اندوه به یکدیگر پیوند خورده‌اند. در پایان، شاعر به اصرار بر ادامه این مسیر پرخطر و دشوار اشاره می‌کند، حتی اگر به پروازش آسیب برساند.