غزل شمارهٔ ۲۲۲۹
وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: رفم۷ بیت
در مکتب تأمل فارغ ز صوت و حرفمبویی به غنچه محوم خطی به نقطه حرفم
تا دل نفس شمارست هر جا روم بهارستطاووس عالم رنگ لعبتگر شگرفم
نام توبی تصنع درس کمال من بسیارب مخواه از این بیش مصروف نحو و صرفم
چون صبح تا رمیدم غیر از عدم ندیدمکمفرصتی درین بزم با کس نبست طرفم
خفتکش حبابم از فطرت هواییگر جیب دل شکافم غواص بحر ژرفم
موی سفید تا کند خشت بنای فرصتسیل است آنچه بر خویش تلکردهست برفم
بیدل به خامی طبع معیارم ازعرقگیرآیینه می تراود از انفعال ظرفم