غزل شمارهٔ ۲۰۵۵
زین باغْ همچو شبنم رنجِ خیال بُردمهر کس طراوتی بُرد من انفعال بُردم
ماه از تمامی اینجا آرایشِ کَلَف داشتمن نیز رنجِ فطرت بهرِ کمال بُردم
در دِیرِ ناامیدی دل آتشی نیفروختآخر به دوشِ حسرت چون شب زُگال بُردم
دادِ دل از عزیزان کس بیش از این چه خواهد؟در مجلسِ کری چند فریادِ لال بُردم
با وضعِ اهلِ عالَم راضی نگشت همتهر کلفتی که بُردم زین بدخصال بُردم
دل را ترددِ جاه از فقر کرد غافلدر آرزوی چینی عِرضِ سفال بُردم
چون شعله کز ضعیفی خاکسترش پناه استپروازْ منفعل بود، سر زیرِ بال بُردم
یادِ نگاهی امشب بر صفحهام زد آتشرفتم ز خویش و با خود فوجِ غزال بُردم
تنهاییام برآورد از تنگنای اوهامزین ششدر آخرِ کار بازی به خال بُردم
بیدل، به این سیاهی کز دور کردهام گُلپیشِ یقینِ خود هم صد احتمال بُردم